Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2020

Μεσαίωνας με την απαγόρευση αμβλώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το θέμα των αμβλώσεων αποτελεί ένα θέμα αιχμής στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Ενδεικτικό είναι πως η υποψήφια των Δημοκρατικών και γερουσιαστής Amy Klobuchar, ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες στην εφημερίδα Guardian πως αν εκλεγεί θα ανατρέψει σε 100 μέρες τα μέτρα κατά της άμβλωσης του Trump. Σε πρόσφατη ομιλία της καταδίκασε έναν πρόσφατο νόμο της Αλαμπάμα, που απειλεί τους γιατρούς που κάνουν αμβλώσεις με φυλάκιση έως 99 ετών!!Ο Sanders δηλώνει ανέκαθεν στο πλευρό των γυναικών κι έχει επανειλημμένα παλέψει για το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση και την μη παρεμβολή του κράτους. 
                                                              Της Βασιλίκας Σαριλάκη 
Με μεγάλη επιτυχία έκλεισε πρόσφατα στην Νέα Υόρκη η έκθεση με τίτλο «η άμβλωση είναι νορμάλ» στην οποία συμμετείχαν τα πλέον πρωτοκλασάτα ονόματα γυναικών καλλιτεχνών της Αμερικανικής εικαστικής σκηνής. Συγκεκριμένα οι: Barbara Kruger, Cindy Sherman, Hank Willis Thomas, Nan Goldin, Wangechi Mutu κλπ. Η έκθεση έγινε στον χώρο Arsenal Contemporary της Νέας Υόρκης ως διαμαρτυρία μετά από την είδηση του περασμένου Μάρτιου πως στην Αλαμπάμα ψηφίστηκε νόμος που καθιστά παράνομες τις εκτρώσεις ενώ έχουν ξεσπάσει μεγάλες διαμαρτυρίες των γυναικών ενάντια στους νέους σκοταδιστικούς αυτούς νόμους που έχουν δυστυχως θεσπιστεί στην μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανικών Πολιτειών.
 To 2019 ήταν μια χρονιά που διάφορες Πολιτείες στην Αμερική προώθησαν νόμους για την κατάργηση των αμβλώσεων, μια κατάκτηση του γυναικείου κινήματος που ξεκίνησε το 1920 επί Λένιν και συνεχίστηκε στην Ευρώπη στα μέσα του 20ού αιώνα. Οι αμβλώσεις γίνονταν με πρωτόγονα μέσα από αρχαιοτάτων χρόνων.
Οι ιστορικοί αναφέρουν στοιχεία που χρονολογούν τις πρώτες αμβλώσεις στην Κίνα το 2.700 π.Χ! και στην Αίγυπτο το 1550 π. Χ! Σήμερα, αυτό που είναι αυτονόητο για την Ευρώπη καθίσταται ξανά αίτημα των γυναικών στην Αμερική που αναγκάζονται πλέον να κάνουν παράνομες εκτρώσεις ή να αλλάζουν Πολιτεία για να κάνουν ασφαλή ιατρικά έκτρωση! 
Οι αμβλώσεις νομιμοποιήθηκαν στην Αμερική το 1973 αλλά από το 2010 και μετά ολοένα και περισσότερες Πολιτείες άρχιζαν να θεσπίζουν νόμους που περιορίζουν το δικαίωμα στην άμβλωση. Το 2017 έγιναν 862.320 αμβλώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 2011 και 1ης Ιουλίου 2019, πολλές Πολιτείες θέσπισαν 483 νέους περιορισμούς στις αμβλώσεις που μάλιστα αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 40% όλων των περιορισμών των αμβλώσεων που θέσπισαν οι Πολιτείες κατά τις δεκαετίες από το 1973 και μετά. Μερικοί από τους πιο συνηθισμένους περιορισμούς έκτρωσης σε επίπεδο κράτους είναι οι απαιτήσεις γονικής ειδοποίησης ή συναίνεσης για τους ανηλίκους, οι περιορισμοί στη δημόσια χρηματοδότηση, η υποχρεωτική παροχή συμβουλών για αποτροπή αμβλώσεων, οι αναγκαστικές περίοδοι αναμονής πριν από την έκτρωση καθώς και υπερβολικά επαχθείς ρυθμίσεις για τις κλινικές.
Ως αποτέλεσμα αυτών οι περισσότερες κλινικές που έκαναν αμβλώσεις έκλεισαν και πολλές γυναίκες χρειάστηκε να ξενιτευτούν στην κυριολεξία για να κάνουν άμβλωση.
 Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας The Atlantic, «Στο Τέξας 100.000 - 240.000 γυναίκες ηλικίας μεταξύ 18 και 49 ετών προσπάθησαν να τερματίσουν την εγκυμοσύνη από μόνες τους, σύμφωνα με έρευνες που κυκλοφόρησαν το 2015 από το Texas Policy Evaluation Project, μια προσπάθεια του Πανεπιστήμιου του Τέξας που στοχεύει να εντοπίσει τις επιπτώσεις που έχουν οι πολιτικές του κράτους σ΄ αυτό το θέμα».
Η πιο συνηθισμένη μέθοδος που αναφέρθηκε ήταν η λήψη του φαρμάκου Misoprostol, γνωστού από το εμπορικό σήμα Cytotec. Άλλες αναφερθείσες μέθοδοι περιελάμβαναν «βότανα ή ομοιοπαθητικά φάρμακα, χτυπήματα ή διάτρηση στην κοιλιακή χώρα, χρήση οινοπνεύματος ή παράνομων ναρκωτικών ή λήψη ορμονικών χαπιών».
Σημειώνουμε πως οι γυναίκες αυτές αναγκάζονται πολλές φορές να οδηγούνται σ΄ αυτές τις αναχρονιστικές μεθόδους καθώς οι ελάχιστες απομείνασες κλινικές είτε είναι υπερφορτωμένες και χρειάζεται να κλείσει κανείς ραντεβού μετά από ένα μήνα όταν έχει προχωρήσει η κύηση, είτε απλώς είναι πολύ απομακρυσμένες.


Το εγκληματολογικό μέρος που συνδέεται με τις αμβλώσεις παρουσιάζει επίσης εξαιρετικό ενδιαφέρον με περιστατικά απίστευτης βίας τόσο κατά εγκύων γυναικών όσο και κατά γιατρών και κλινικών αμβλώσεων που βομβαρδίζονται στην κυριολεξία από ψυχωτικούς και φανατισμένους διώκτες.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν δολοφονηθεί δεκάδες άτομα: γιατροί, κλινικοί υπάλληλοι, φύλακες ασφαλείας κλπ. Επτά δολοφονίες σημειώθηκαν μόνον και μόνο τη δεκαετία του 1990. 

10 Μαρτίου 1993: Ο Δρ. David Gunn της Pensacola στην Φλόριντα πυροβολήθηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας. Ο Michael F. Griffin κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία του Gunn και καταδικάστηκε ισόβια. 
29 Ιουλίου 1994: Ο Δρ John Britton και ο James Barrett, συνοδός του, πυροβολήθηκαν και οι δύο έξω από μια κλινική, το Ladies Center, στο Pensacola. Για τις δολοφονίες κατηγορήθηκε ο Paul Jennings Hill που καταδικάστηκε με θανατική ποινή κι εκτελέστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2003. Η κλινική στην Pensacola είχε βομβαρδιστεί και πριν από το 1984 και βομβαρδίστηκε επίσης το 2012! 
30 Δεκεμβρίου 1994: Δύο ρεσεψιονίστ, οι Shannon Lowney και Lee Ann Nichols, σκοτώθηκαν σε δύο επιθέσεις σε κλινική στη Brookline της Μασαχουσέτης. Ο John Salvi συνελήφθη και ομολόγησε τις δολοφονίες. Πέθανε στη φυλακή και οι φρουροί βρήκαν το σώμα του κάτω από το κρεβάτι του σε μια πλαστική τσάντα σκουπιδιών που ήταν δεμένη γύρω από το κεφάλι του. Ο Salvi είχε επίσης ομολογήσει μια μη θανατηφόρα επίθεση στο Norfolk, στην Βιρτζίνια, πριν από τις δολοφονίες του Brookline. 
29 Ιανουαρίου 1998: Ο Ρόμπερτ Σάντερσον, αστυνομικός που εργαζόταν ως αστυνομικός σε κλινική έκτρωσης στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, σκοτώθηκε όταν βομβαρδίστηκε ο χώρος εργασίας του! Ο Eric Rudolph παραδέχθηκε την ευθύνη του ενώ κατηγορήθηκε επίσης για τρεις βομβιστικές επιθέσεις στην Ατλάντα: το βομβαρδισμό ενός κέντρου αμβλώσεων του 1997, τον βομβαρδισμό του Ολυμπιακού Κέντρου του 1996 και ενός λεσβιακού νυχτερινού κέντρου διασκέδασης. Βρέθηκε ένοχος για τα εγκλήματα και καταδικάστηκε σε δις ισόβιας κάθειρξης. 
23 Οκτωβρίου 1998: Ο Δρ Barnett Slepian πυροβολήθηκε με ένα όπλο υψηλής ισχύος στο σπίτι του στο Amherst της Νέας Υόρκης. Ήταν ο τελευταίος σε μια σειρά παρόμοιων πυροβολισμών εναντίον γιατρών που έκαναν αμβλώσεις στον Καναδά και την Νέα Υόρκη, που πιθανότατα διαπράχθηκαν από τον James Kopp. Ο Kopp καταδικάστηκε για τη δολοφονία του Slepian μετά τη σύλληψή του στη Γαλλία το 2001. 

31 Μαΐου 2009: Ο Dr, George Tiller πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τον Scott Roeder. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Tiller ήταν θύμα βίας κατά της άμβλωσης. Ο Dr.Tiller πυροβολήθηκε μία φορά πριν από το 1993 από την Shelley Shannon, η οποία καταδικάστηκε για 10 χρόνια φυλάκισης για πυροβολισμό. Παρακάτω ο Dr.Tiller λίγο πριν την δολοφονία του.
29 Νοεμβρίου 2015: Ένας πυροβολισμός σε κλινική Planned Parenthood στο Colorado Springs, Κολοράντο, άφησε τρεις νεκρούς και αρκετούς τραυματίες και συνελήφθη ένας ύποπτος, ο Robert L. Dear. Ο ύποπτος αναφέρθηκε κατά τη διάρκεια της ακρόασής του στον εαυτό του ως «ο πολεμιστής για τα μωρά». Έγιναν δίκες αλλά στις 11 Μαΐου 2016 το δικαστήριο δήλωσε ότι ο ύποπτος είναι ανίκανος να δικαστεί μετά την ολοκλήρωση μιας διανοητικής αξιολόγησής του.
Δεν ξέρω εάν γίνεται κατανοητό πόσος είναι ο εκφοβισμός και η τρομοκράτηση των εγκύων γυναικών που θέλουν να κάνουν άμβλωση στην Αμερική αλλά τα παραπάνω περιστατικά δολοφονιών γιατρών, συνοδών, αθώων θυμάτων και γυναικοκτονιών καταμαρτυρούν την βαναυσότητα και την εγκληματική πίεση που δέχονται αυτές οι γυναίκες εξαιτίας ανάλγητων κυβερνητικών αποφάσεων.
Κινδυνεύουν ακόμη και να σκοτωθούν μέσα στην κλινική αν κάνουν άμβλωση και το ίδιο οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό και οι συγγενείς των γυναικών που τις συνοδεύουν! Αυτή είναι μια δραματική κατάσταση που πρέπει νομίζω να γνωστοποιηθεί σε όλον τον κόσμο γιατί αφορά σε κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα όχι μόνον των γυναικών αλλά και των φεμινιστών αντρών όπου γης. 

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Dazibao: Οι χειροποίητες εφημερίδες του Μάριου Σπηλιόπουλου


Tης Βασιλίκας Σαριλάκη
Ο τέως πρύτανης και νυν καθηγητής της ΑΣΚΤ και γνωστός καλλιτέχνης Μάριος Σπηλιόπουλος ξαναχτυπά με νέα ατομική έκθεση που θα γίνει αυτήν την φορά στον Εικαστικό Κύκλο ΔΛ  (24 Ιανουαρίου 2020 –29 Φεβρουαρίου). Η έκθεση γίνεται σε συνεργασία με την ENIA GALLERY κι έχει τίτλο « DAZIBAO - HANDMADE NEWSPAPERS ».
Μάριος Σπηλιόπουλος

Παρουσιάζει 114 σκωπτικά και χιουμοριστικά έργα, παραχαράσσοντας ζωγραφικά εφημερίδες και περιοδικά, ρίχνοντας μιαν αναστοχαστική ματιά, πάνω στην επικαιρότητα των 9 τελευταίων χρόνων της κρίσης, όπως την κατέγραψαν τα έντυπα μέσα ενημέρωσης. Πρόκειται για μια σάτυρα με πολιτική ματιά, κοινωνικά σχόλια και αρκετό γέλιο.
 Επεμβαίνοντας πάνω στο σώμα του τυπωμένου χαρτιού, σχολιάζει τα γεγονότα και τις αποτυπώσεις τους, αλλάζοντας τη μορφή και το περιεχόμενο της τυπωμένης σελίδας, εκφράζοντας την προσωπική του θέση απέναντι στα γεγονότα.
“Dazibao” (Νταζιμπάο) στα κινέζικα σημαίνει «χειροποίητη εφημερίδα τοίχου». Στην αυτοκρατορική Κίνα υπήρχε η παράδοση της ανάρτησης dazibao από τους πολίτες είτε για να διαμαρτυρηθούν για πράξεις και παραλείψεις της διοίκησης είτε για να θέσουν σε δημόσιο διάλογο πολιτικά ή ηθικά ζητήματα. Αυτή η παράδοση αναβίωσε στην «πολιτιστική επανάσταση» της Κίνας και χρησιμοποιήθηκε από τους ερυθροφρουρούς ως εργαλείο επίθεσης εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του Mao. Ο Μάριος Σπηλιόπουλος κρεμάει τα δικά του “Dazibao”στους τοίχους της γκαλερί, προσκαλώντας τον θεατή – αναγνώστη να συμμετάσχει σε μια ιδιόμορφη επανανάγνωση των γεγονότων.

Όπως γράφει ο Τάκης Κουμπής : "Αυτά τα 114 νέα φύλλα, είναι ένα είδος προσωπικού ημερολογίου, όπου η εικόνα-τεχνούργημα αναδύεται χάρη στο μοντάζ παραθεμάτων παρελθόντων χρόνων και στην πληθυντική ανάκρουση φράσεων και εικόνων. Ένας ποιητικός σκωπτικός μηχανισμός τίθεται προς χειρωνακτική χρήση, διαμέσου παραποιήσεων, διαγραφών, παρεκτροπών, υπονομεύσεων, αναστροφών, χρωματικών διαστίξεων, υπερθέσεων… Εν κατακλείδι, το μεθοδικά σκωπτικό, ζωγρα-φωτο-γραφικό μοντάζ του Μάριου Σπηλιόπουλου, ανατέμνει την περίοδο της πρόσφατης «κρίσης», επιχειρώντας όχι να κατανοήσει τα γεγονότα με άλλο τρόπο, αλλά να κάνει τομές εικονικών ενεργημάτων, τα οποία συνιστούν μια «πολιτική εικονολογική» παρέμβαση."
                                             Βιογραφικό
Ο Μάριος Σπηλιόπουλος γεννήθηκε στον Πολύγυρο Χαλκιδικής το 1957. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών όπου και διδάσκει από το 1991. Σήμερα είναι  καθηγητής στην Α.Σ.Κ.Τ. Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε τρεις Πολιτιστικές Πρωτεύουσες της Ευρώπης (Γλασκώβη 1990, Μαδρίτη 1992 και Κοπεγχάγη 1996) και το 1989 στη 2nd Biennale της Κωνσταντινούπολης. Το 1994 βραβεύτηκε με το Grand Prix d’ Alexandrie στην 18nd Biennale της Αλεξάνδρειας. Έχει παρουσιάσει έργα του σε 25 ατομικές και πάνω από 150 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο Σπηλιόπουλος επιστρέφει εδώ σε μια σκωπτική νεοποπ διάθεση ενός αυθόρμητου κολάζ που σχεδόν δημιουργείται απο μόνο του καθώς ζούμε σε μια σουρεαλιστική εποχή όπου οι εφημερίδες συναγωνίζονται το τσίρκο σε τίτλους και απεικόνιση των γεγονότων. Ο Μάριος εκμεταλλεύεται ευφυώς αυτό το γεγονός και αξιοποιεί ιδιαίτερα κάποια έντυπα κίτρινου τύπου ή κάποιες κιτς φυλλάδες που όχι απλώς ειδικεύονται σε Fake news αλλά γράφουν αρλούμπες για εξωγήινους ή απευθύνονται σε μια πορνολαγνική διάθεση κάποιων αντρών αναγνωστών. Εν προκειμένω σχολιογράφησε τον ευφάνταστο τίτλο "Οι ανθρωπιστικές σπουδές την εποχή του pac man" και ζωγράφισε τα μικρά εικονίδια παντού

Στον "Ιερό Πόλεμο" ο καλλιτέχνης παίζει με τον αμφιλεγόμενο τίτλο και βάζει μάσκες σε κάποιες τηλεπερσόνες σταρ. Το ίδιο το εξώφυλλο από μόνο του συνδυάζει απο την μια ένα θρησκευτικό θέμα, ένα τηλε- κουτσομπολιό και μια μισόγυμνη που ετοιμάζεται να βγάλει το εσώρουχο! και τίτλο πως ντύνεται νυφούλα!.
Το χιούμορ έχει την τιμητική του σ΄αυτήν την έκθεση καθώς τα εξώφυλλα αυτά προκαλούν την θυμηδία αν και έχουν γκροτέσκο τίτλους και είναι σχεδόν αδιανόητα ή και απολύτως ψευδή. Η κριτική στο star system και την σύγχρονη διαπλοκή είναι επίσης παρούσα σ΄αυτά τα έργα καθώς επίσης και τα γνωστά μοτίβα"κοινωνικής ανέλιξης" τύπου "ανερχόμενη τραγουδίστρια ή τηλεπαρουσιάστρια τα φτιάχνει με μεγαλοεπιχειρηματία και κάνει καριέρα"(έργο Τάμτα).
Τα “Dazibao” του Μάριου Σπηλιόπουλου συνθέτουν ένα είδος προσωπικού ημερολογίου 114 ημερών – είναι σαφής εδώ, η αναφορά στο πολιτικό σύνθημα «Ένα-Ένα-Τέσσερα» της δεκαετίας του 60-. Και, αποτελούν επίσης, ένα είδος ζωγραφικού πολιτικού σχολιασμού -με την ευρύτερη έννοια- της δραματικής εποχής της Ελληνικής κρίσης με όλες της τις πληγές αλλά και τα παραφερνάλια. Και με όσο χιούμορ κι αν τα τοποθετεί ο καλλιτέχνης παραμένουν τα ξόμπλια μιας πολιτικής και πολιτιστικής κατάστασης για τα οποία κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος..

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Ποιες είναι οι σημαντικότερες εκθέσεις στον κόσμο το 2020;




                                                                             Της Βασιλίκας Σαριλάκη
Το 2019 ήταν μια χρονιά αφιερωμένη στην ζωή και το έργο πολύ σημαντικών προσωπικοτήτων της τέχνης. Μια απο τις σημαντικότερες εκθέσεις ήταν η έκθεση-αφιέρωμα για τα 350 χρόνια από τον θάνατο του  Rembrand “All the Rembrandts in the Rijksmuseum,” που έγινε στο Άμστερνταμ.  
 
  Η άλλη σημαντικότερη έκθεση του 2019 ήταν η ιστορικής σημασίας έκθεση που έγινε στο Λούβρο για το έργο του Leonardo da Vinci. Είχαμε επίσης ένα αφιέρωμα- ανασκόπηση που γιόρτασε με πολλές εκθέσεις ανά τον κόσμο τα 100 χρόνια από την ίδρυση της σχολής και του ρεύματος Bauhaus που ήταν τόσο καθοριστικό τόσο για την ζωγραφική όσο και για το design αλλά και την αρχιτεκτονική και τις εφαρμοσμένες τέχνες του 20ου αιώνα. Και φυσικά είχαμε και την Biennale της Βενετίας. 
 Το 2020 θα έχουμε πάλι σημαντικές εκθέσεις κι επετειακά αφιερώματα σε μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης αλλά και νέες εκθέσεις που προσπαθούν να εμβαθύνουν τόσο στην Ιστορία Τέχνης όσο και στην σύγχρονη τέχνη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι φέτος θα είναι μια “φεμινιστική χρονιά”τέχνης αφού παρουσιάζονται  αρκετές σημαντικές γυναίκες και φεμινίστριες ξεκινώντας από τον 17ο αιώνα, την χρυσή πρωτοπορία των '60s μέχρι σήμερα. 
Artemisia Gentileschi
Επίσης συνεχίζεται και φέτος o κοινωνικοπολιτικός σχολιασμός μέσα από έργα τέχνης, ακολουθώντας την πορεία που χάραξαν οι επιλογές του επιμελητή της  Biennale Βενετίας 2019, Ralph Rugoff, ο οποίος δεν δίστασε να μιλήσει κατά της απλουστευτικής απόφασης του Αμερικανού προέδρου Donald Trump να υψώσει τείχη για τους μετανάστες. Όπως αναφέρει "ο δεύτερος πόλος της Biennale ήταν η ιδέα ότι όλα είναι συνδεδεμένα.  Αυτό είναι κάτι για το οποίο μίλησε ο Λεονάρντο, όπως και ο Λένιν, όπως και ο Αμερικανός βιολόγος Barry Commoner. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου, λόγω του Διαδικτύου αλλά και κυρίως λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι όλα συνδέονται. Όταν υπάρχει μια κακή μέρα ρύπανσης στο Πεκίνο, τέσσερις μέρες αργότερα χτυπά την κεντρική Καλιφόρνια. Αν η Ευρώπη έχει μια μεταναστευτική κρίση, ίσως έχει να κάνει με τις πρώην αποικιακές δυνάμεις που δημιουργούν πολέμους στη Μέση Ανατολή που δημιουργούν αυτούς τους εκτοπισμένους.” είπε προφητικά σε μια συνέντευξή του στον Andrew Goldstein  στο Artnet News. 
Ας δούμε όμως τώρα αναλυτικά τις 16 σημαντικότερες εκθέσεις του 2020:
1. Henri Matisse στο Centre Pompidou, Παρίσι, Από τις 13 Μαΐου έως τις 31 Αυγούστου 2020

Προκειμένου να γιορτάσει την επαίτειο 150 χρόνων από την γέννηση του Henri Matisse, το Κέντρο Pompidou στο Παρίσι αποτίει φόρο τιμής στον καλλιτέχνη διοργανώνοντας μια εξαιρετική και πρωτότυπη έκθεση που επικεντρώνεται στη σχέση του ζωγράφου με τη λογοτεχνία. Η επιμελητήρια του Εθνικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης Aurélie Verdier συγκεντρώνει τα μεγάλα κλασσικά έργα του ζωγράφου αλλά και λιγότερο γνωστά σε μια νέα αφήγηση που έχει 9 μέρη σαν να ήταν ένα μυθιστόρημα. Τα έργα που παρουσιάζονται προέρχονται από το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού, καθώς και από τη συλλογή δύο μουσείων αφιερωμένων στον Matisse, το ένα στο Cateau-Cambrésis και το άλλο στη Νίκαια. Έργα από το μουσείο της Grenoble και δανεικά έργα από ιδιωτικές συλλογές καθώς και κείμενα του Matisse που είναι διαφωτιστικά για το έργο του ολοκληρώνουν το αφιέρωμα στον μεγάλο Γάλλο ζωγράφο..
2. “El Greco: Ambition and Defiance” στο Art Institute of Chicago, 7 Μαρτίου – 21 Ιουνίου, 2020. 
El Greco, The burial of Count Orgaz, detail 
Την έκθεση συνδιοργανώνει το Grand Palais de Paris. Είναι μια από τις πιο ολοκληρωμένες έρευνες του εξαιρετικού Έλληνα καλλιτέχνη, που έγινε ποτέ, το "El Greco: Ambition and Defiance" θα κάνει τη μοναδική του στάση στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο τον Μάρτιο. Η έκθεση, συνδιοργανωμένη με το Grand Palais στο Παρίσι, όπου και εκτίθεται σήμερα, δείχνει την πορεία του Ελ Γκρέκο από εκείνον τον νεαρό καλλιτέχνη που αγωνιζόταν να βρει έναν πάτρωνα να τον στηρίξει μέχρι τον πεισματάρη και χαρισματικό τελειομανή καλλιτέχνη του οποίου οι στυλιστικές καινοτομίες ήταν δυστυχώς υποτιμημένες κατά τη διάρκεια της εποχής του.           

3. “
Van Eyck: An Optical Revolutionστο MSK Ghent, Βέλγιο
Παρουσιάζονται 10 έργα του μεγάλου καλλιτέχνη, δλδ τα μισά του έργα που μόλις συντηρήθηκαν. Θα πλαισιωθούν απο άλλα έργα επηρεασμένα από τον καλλιτέχνη.
4. “Francis Bacon: Late Paintings” στο Museum of Fine Arts, Houston

Θα παρουσιαστούν 40 έργα που έφτιαξε ο Bacon από το 1971 ως το 1991, μεταξύ των οποίων τα γνωστά του τρίπτυχα. Η έκθεση θα μεταφερθεί από το Centre Pompidou  όπου εκτίθεται με τίτλο “Bacon: Books and Painting,” μέχρι τις  20 Ιανουαρίου 2020 και είναι η πρώτη μεγάλη αμερικανική έκθεση για τον Bacon από το 2009 και μετά.
5. “Lucian Freud: The Self-Portraits” στο Museum of Fine Arts, Boston ,1 Μαρτίου–25 Μαίου, 2020
Lucian Freud, Reflection (Self-portrait) (1985). Private Collection. On loan to the Irish Museum of Modern Art, IMMA Collection: Freud Project 2016–21 ©the Lucian Freud Archive/Bridgeman Images.  
Θα παρουσιαστούν 40 αυτοπροσωπογραφίες του καλλιτέχνη που φιλοτέχνησε σε όλο το διάβα της ζωής του. 
6. “Edvard Munch and the Cycle of Life: Prints From the National Gallery of Art” στο Chrysler Museum of Art, 28 φεβρ.–17 Μαίου

7. “Olafur Eliasson: In Real Lifeστο Guggenheim Bilbao, Ισπανία
Θα παρουσιαστούν 30 έργα του γνωστού εφευρετικού πολυσχιδή Δανο-ιρλανδού καλλιτέχνη που συμπεριλαμβάνουν γλυπτά, φωτογραφίες, ζωγραφική και εγκαταστάσεις.

8. “Up to and Including Limits: After Carolee Schneemann” στο  Muzeum Susch, Ελβετία
Μετά τον θάνατό της τον περασμένο Μάρτιο, αυτή είναι η πρώτη μεγάλη της αναδρομική έκθεση. Αυτή η έκθεση θα εξετάσει την συνεισφορά της Schneemann στην Ιστορία Τέχνης.Θα παρουσιαστούν 10 έργα της από το 1973 έως και το 1976 και θα έρθουν σε εικαστική αντιπαραβολή με διάφορους μεταγενέστερους καλλιτέχνες όπως τους: Matthew Barney, Chicks on Speed, Katrina Daschner, Andrea Fraser, Ragnar Kjartansson, Kris Lemsalu, Sarah Lucas και Pipilotti Rist.  
9. Barbara Kruger, Μέχρι 30 Νοεμβρίου 2020, στο The Geffen Contemporary at MOCA
Barbara Kruger, Untitled (Questions), photo by Elon Schoenholz

      10. “Artemisia” στην  National Gallery, London,  6 Απριλίου-26 Ιουλίου

Ήταν παραγνωρισμένη επι πολλά χρόνια από –αρσενικούς- ιστορικούς τέχνης. Αλλά τώρα,  ήρθε επιτέλους η ώρα να ανακαλύψει το ευρύ κοινό το έργο της Αρτεμισίας Gentileschi, της πιο διάσημης γυναικείας καλλιτέχνιδας του 17ου αιώνα., το οποίο έφεραν στο φως κάποιες φεμινίστριες . Η πρόσφατη αγορά ενός έργου της που ανακαλύφθηκε πρόσφατα ήταν ο καταλύτης αυτής της ατομικής έκθεσης, της πρώτης Baroque καλλιτέχνιδας. Με περίπου 35 έργα, η έκθεση θα επισημάνει την εκπαίδευσή της στη Ρώμη με τον πατέρα της Orazio Gentileschi και to πώς επέζησε από βιασμό για να εδραιωθεί αργότερα ως ανεξάρτητη καλλιτέχνιδα στη Φλωρεντία και τη Νάπολη. 
11.  “Magdalena Abakanowicz” at Tate Modern, London, 17 Ιουνίου – 13 Σεπτεμβρίου
Magdalena Abakanowicz, Abakan Red (1969). Tate. © Magdalena Abakanowicz Foundation. 
Θα παρουσιαστούν τα μνημειακά γλυπτά Abakan της Πολωνέζας καλλιτέχνιδας 
12. “Hito Steyerl” στο Centre Pompidou, Paris, 24 Ιουνίου- 24 Αυγούστου
Το Κέντρο Pompidou του Παρισιού και το K21 του Ντίσελντορφ συνεργάζονται για μια σημαντική κοινή αναδρομική έκθεση αφιερωμένη στην ασυμβίβαστη γερμανίδα καλλιτέχνιδα το έργο της οποίας διερευνά την τεχνολογία, τα συστήματα εξουσίας και την Ιστορία μέσα από βίντεο κι εγκαταστάσεις. Η έκθεση θα περιλαμβάνει μεγάλα έργα, νέες παραγωγές. Στο νέο της έργο, η Steyerl θα χρησιμοποιήσει την αρχιτεκτονική του Κέντρου Πομπιντού ως ένα από τα σημεία εκκίνησης της. Μετά την παρουσίαση της έκθεσης στο Παρίσι, θα μεταφερθεί και στο K21 στο Ντίσελντορφ στις 26 Σεπτεμβρίου. 
13. “Lygia Clark: Painting as an Experimental Field” στο Guggenheim Bilbao, 6 Μαρτίου – 31 Μαίου
Εξαιρετική Βραζιλιάνα καλλιτέχνιδα που έζησε στον οργασμό της πρωτοπορίας των “60’ς έκανε ένα πολύ σημαντικό έργο και άσκησε ψυχοθεραπευτικό ρόλο μέσα από την τέχνη.
14.“Edward Hopper” στο Beyeler Foundation, Ελβετία, 26 Ιαν.- 27 Μαίου
Ο Αμερικανός Edward Hopper είναι ένας καλλιτέχνης κυρίως γνωστός για τα αστικά τοπία του, αλλά ήταν επίσης ένας καλός τοπιογράφος της υπαίθρου. Αυτή η έκθεση επικεντρώνεται λοιπόν σε αγροτικές ζωγραφιές του Edward Hopper, ο οποίος μεγάλωσε στην επαρχία έξω από την Νέα Υόρκη κοντά στον ποταμό Hudson. Και ενώ πέρασε την ακμή του στο Greenwich Village στην καρδιά του Μανχάταν, πήγαινε συχνά εκδρομές στην ύπαιθρο όπου ζωγράφιζε. Ο σκηνοθέτης Wim Wenders δημιούργησε ειδικά για την έκθεση αυτή μια ταινία 3D, με τίτλο “Δύο ή τρία πράγματα που γνωρίζω για το Hopper”.
15. Yayoi kusama/ στο Gropius Bau, Berlin, Germany ,4 Σεπτεμβρίου 2020– 17 Ιανουαρίου 2021 
Η μεγαλύτερη έκθεση της διάσημης Γιαπωνέζας καλλιτέχνιδας που έγινε ποτέ ξεκινάει το φθινόπωρο στο Βερολίνο για να συνεχίσει σε άλλες ευρωπαικές πρωτεύουσες.
16. “John Akomfrah: Future History”  στο Seattle Art Museum,  5 Μαρτίου–3 Μαίου, 2020
John Akomfrah, Vertigo Sea (2015). © Smoking Dogs Films. Courtesy of Lisson Gallery.
Τρεις από τις ταινίες του βρετανικού καλλιτέχνη John Akomfrah, που ασχολούνται με “δύσκολα” θέματα όπως η δουλεία, η μετανάστευση και η αποικιοκρατία μέσω αριστουργηματικών, επικών παραγωγών και αντιπαραθέσεων, έρχονται στο Σιάτλ: Ο τελευταίος άγγελος της ιστορίας (1996), η θάλασσα Vertigo (2015) και ο Τροπικός (2016).

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

Ο χαμένος παράδεισος κι η λανθάνουσα πόλις: Χρήστος Αθανασιάδης

Χρήστος Αθανασιάδης, «Paradise lost» στην a.antonopoulou.art

Με αφορμή την νέα έκθεση του Χρήστου Αθανασιάδη Paradise Lost που εγκαινιάζεται την Τρίτη 29 Οκτωβρίου στην γκαλερί a.antonopoulou.art, και θα διαρκέσει ως τις 7 Δεκεμβρίου κάνουμε μια ευχάριστη αναδρομή στην παλαιότερή του δουλειά.  
Στην παρούσα δουλειά του ο Αθανασιάδης σχολιάζει με πικρή εικαστική αποτύπωση την έννοια του χαμένου παράδεισου, τον μύθο της ασφάλειας σε αντιδιαστολή με την γείωση σε μια σκληρή και κυνική πραγματικότητα. Στα επιτοίχια έργα του που έχει φιλοτεχνήσει με λάδι και κάρβουνο αντιπαραβάλλεται η ομορφιά της φύσης ως αντίδοτο στον ανθρώπινο πόνο απέναντι στην θλιβερή ειμαρμένη, που ωστόσο μας προσδίδει σοφία.
To παρακάτω κείμενο μου περιλαμβάνεται στον κατάλογο της έκθεσης του Χρήστου Αθανασιάδη με τίτλο Πόλεις που έγινε 21 Απρ - 22 Μαΐου 2004 στην ίδια γκαλερί. 

Πόλεις ΙΙΙ, σχέδιο με κάρβουνο, ζωγραφισμένο πάνω σε τοίχο και βιντεοπροβολή, μουσείο Κεραμεικού, έκθεση Athina By Art
                                                                                                                                                   Της Βασιλίκας Σαριλάκη
Η εξίσωση της ενατένισης μιας πόλης δεν είναι ποτέ απλή. Ο πιο όμορφος προσδιορισμός της όμως, ίσως να δόθηκε το 1998 από τον φιλόσοφο Κώστα Αξελό. Η ψυχή - γράφει - εμψυχώνει το σύνολο της σχέσης με τον κόσμο και με τον κόσμο, και η πόλις θεσπίζεται ως χωρο-χρόνος των δεσμών μεταξύ των όντων και των πραγμάτων. Τοποθετώντας και κείμενες, ψυχή και πόλις χτίζονται η μία μέσα στην άλλη..
Μιλάνο, 2003, Μικτή τεχνική σε καμβά

Κωνσταντινούπολη, 2003, Μικτή τεχνική σε καμβά
Συχνά αναρωτιόμαστε. Τί στ΄ αλήθεια θαμπώνει το βλέμμα μας όταν βυθιζόμαστε στο αγαπημένο μας τοπίο στην πόλη; Είναι η ανακούφιση της προγονικής ρίζας που μας χαυνώνει στο λίκνισμά της; Μήπως η έλξη της γνώριμης φθοράς στους τοίχους; Η διολίσθηση του βλέμματος, η αποδημία της ψυχής;
Στις πόλεις φαίνεται πως αυτό που συναντάμε τελικά, είναι οι γωνιές του ίδιου μας του εαυτού. Οι τόποι που ήδη αναζητήσαμε στην φαντασία μας. Είναι όψεις που οικειωνόμαστε γιατί αλλιώς αρνούνται να γίνουν μνήμες, νοσταλγικά πεδία, μοιραίες συναντήσεις με τον χρόνο.. Κι αυτό μοιάζει απολύτως φυσικό. Γιατί οι «στιγμές» μιας πόλης αναδύονται από μιαν άβυσσο. Η χωρικότητα κι η χρονικότητά της συνδιαλέγονται εντέλει με την υποκειμενική έως μυθολογική διάσταση που της δίνουμε –γιατί άραγε;- εμείς οι ίδιοι.
Οι περιηγητές και οι συγγραφείς ταξιδιών το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά. Το ταξίδι του νου περιγράφει καλύτερα μια πόλη από την ίδια της την φωτογραφία.
Ο Χρήστος Αθανασιάδης ξεκινάει λοιπόν τις ζωγραφιστές του «Πόλεις» από την παραπάνω διαπίστωση. Είναι πόλεις που επισκέφτηκε, έζησε ή ονειρεύτηκε ο ίδιος αλλά το σημαντικότερο είναι πως μεταλλάχτηκαν μέσα του σε όψεις ενός μοναδικού, διευρυμένου χώρου. Πρόκειται για πόλεις του 21ου αιώνα που η ζωγραφική περιήγησή τους από τον καλλιτέχνη τις μετέτρεψε σε νεορομαντικές εικόνες του τέλους του 19ου αιώνα..
Λένινγκραντ, 2003, μικτή τεχνική σε καμβά
Στα νέα, αυτά, αστικά τοπία κυριαρχεί η απάλειψη της κίνησης, η χρωματική ομοιογένεια κι η στοχαστική ηρεμία. Το βουητό εκλείπει κι έτσι η χαλαρή θέαση μας οδηγεί να ξανοιχτούμε στο ευρύ, φασματικό πεδίο της πόλης.. Η αναμόρφωση της εικόνας που μετατρέπεται από φωτογραφική αποτύπωση σε ζωγραφική πλέον πράξη θυμίζει σε μερικά έργα την ισορροπημένη ηρεμία του Gerhard Richter ενω η στατικότητα των φυσιογνωμιών στο πολυσύχναστο Σύνταγμα, τους «λουόμενους» του Seurat..Άλλοτε πάλι νοιώθει κανείς πως ο καλλιτέχνης επιδιώκει να «κρύψει» έντεχνα το τοπίο με τον τρόπο του ιμπρεσιονιστή Vlaminck..
Πλατεία Συντάγματος, 2002, μικτή τεχνική σε καμβά
Σε κάθε όμως περίπτωση, αυτό που βλέπουμε είναι απλώς μια υποδυόμενη εικόνα.Ένα short cut μιας στιγμιαίας μνήμης που όπως πολύ καλά μας έμαθαν ο Proust κι ο Borges είναι πάντοτε παραπλανητική, πλαστογραφημένη κατά το δοκούν.
Στην τέταρτη ατομική του έκθεση που γίνεται στην γκαλερί a. antonopoulou.art ** ο Αθανασιάδης συνεχίζει να «επινοεί» νέες εικόνες που αναδύονται από καταγεγραμμένα στιγμιότυπα. Παλιότερα ήταν φανταστικοί χάρτες από χώρες που δεν υπήρχαν πουθενά. Ύστερα ήρθε η ποιητική παραχάραξη κινηματογραφημένων στιγμιότυπων σε σεκάνς. Τώρα σειρά έχει ο ανασασμός της πόλης κι η μέθεξη με το ενδότερο τοπίο της μνήμης... 
«Ο χρόνος είναι η ουσία απ’ την οποία είμαι φτιαγμένος ο ίδιος» έλεγε ο Borges.. Αλλά ποιός είμαι εγώ;”
Πράγα 2003, Μικτή τεχνική σε καμβά

                                                     

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019

Εξαλείφοντας τον χρόνο… Jorge Luis Borges

boat
                                            Η τέχνη της ποίησης 
                                                                       Να κοιτάς το ποτάμι που είναι χρόνος και νερό,
                                                                       και να θυμάσαι πως κι ο χρόνος είναι ποτάμι,
                                                                       να ξέρεις πως πλανιόμαστε σαν το ποτάμι
                                                                       και τα πρόσωπά μας χάνονται σαν το νερό.

Jorge_L_Borges                 Να νοιώθεις πως η αγρύπνια είναι ένας άλλος ύπνος
                 όπου ονειρεύεσαι πως δεν κοιμάσαι,
                 κι ότι ο θάνατος που η σάρκα μας τον τρέμει,
                 είναι ο ίδιος που κάθε βράδυ μοιάζει μ’ όνειρο

                 Να βλέπεις στην ημέρα ή στον αιώνα ένα σύμβολο,
                 της κάθε μέρας του ανθρώπου και των χρόνων του,
                 να μεταλλάσσεις την επιδρομή του χρόνου
                 σε μουσική, σε ψίθυρο και σύμβολο.

                 Να βλέπεις πως ο θάνατος είναι ύπνος,
                 το δειλινό ένα χρυσάφι μελαγχολικό,
                 αυτή είναι η ποίηση
                 η αθάνατη κι η ασήμαντη.
                 που ξανάρχεται σαν την αυγή και σαν το δειλινό.


dilino           Ivan Aivazovsky
                                                                  Καμιά φορά τα απογεύματα,   
                                                                  ένα πρόσωπο μας κοιτάζει από τα βάθη του καθρέφτη
                                                                  η τέχνη πρέπει ναναι σαν αυτόν τον καθρέφτη
                                                                  να μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο.

                                                                  Λένε πως ο Οδυσσέας, χορτασμένος απ’ τα θαύματα,
                                                                  έκλαψε από αγάπη σαν είδε από μακριά την Ιθάκη,
                                                                  χλωρή και ταπεινή.
                                                                  Η τέχνη είναι σαν ετούτη την Ιθάκη
                                                                  η πράσινη αιωνιότητα – κι όχι τα θαύματα.
 
                                                                  Η τέχνη είναι ατέλειωτη σαν το ποτάμι που κυλά,
                                                                  κι όμως παραμένει
                                                                  στον ίδιο αεικίνητο καθρέφτη του Ηράκλειτου,
                                                                  που είναι ο ίδιος αλλά κι ο άλλος μαζί,
                                                                  σαν το ποτάμι που κυλά.
                                                                                                                               Jorge Luis Borges 
ivann     Ivan Aivazovsky, 1898 
O Όμηρος στην Ιλιάδα αποκαλεί τον ύπνο “αδελφό του θανάτου”. Κι ο Σοπενχάουερ επαναλαμβάνει συχνά την ταυτότητα ύπνος – θάνατος σ’ όλο του το έργο (welt als wille). O Μπόρχες που ήταν παθιασμένος αναγνώστης του Σοπενχάουερ προβάλλει την ιδέα, ότι έξω από το παρόν, ο χρόνος δεν υπάρχει. Κι ότι το ίδιο το παρόν που περιεργαζόμαστε είναι ήδη απατηλής φύσης..
Ο ύπνος είναι για το άτομο ότι ο θάνατος για το είδος” αναφέρει ο Μπόρχες στην Ιστορία της Αιωνιότητας. 

WilliamEttySleepingNymphSatyrs_thumb                                                                                               William Etty, Sleeping Nymph Satyrs, 1828 
Επίσης, στον “ Κυκλικό Χρόνο” αναφέρεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα μαρτυρία του Μάρκου Αυρήλιου που είναι η ακόλουθη: “ Κι αν ακόμα ζούσες τρείς χιλιάδες ή τριάντα χιλιάδες χρόνια, θυμήσου πως κανείς δεν χάνει άλλη ζωή, από αυτήν που ζει τώρα, ούτε ζει άλλη απ’ αυτήν που χάνει. Λοιπόν, το πιο μεγάλο χρονικό διάστημα ή το πιο μικρό, είναι ίσα. Το παρόν ανήκει σ’ όλους..το να πεθάνεις σημαίνει να χάσεις το παρόν, που είναι ένα χρονικό διάστημα απείρως μικρό.Κανείς δεν χάνει το παρελθόν, ούτε το μέλλον, γιατί κανείς δεν μπορεί να χάσει κάτι που δεν έχει. Θυμήσου πως όλα τα πράγματα περιστρέφονται γύρω απ΄ τις ίδιες τροχιές ακούραστα, και πως για τον θεατή είναι το ίδιο αν τα βλέπει έναν αιώνα ή δύο ή για μια αιωνιότητα..” 
LiberiPietroSleepingEndymion_thumb3                                                                                                             Liberi Pietro Sleeping Endymion 
Το συμμεριζόμενο όνειρο. Από τα πρώτα του δοκίμια ο Μπόρχες ισχυρίζεται ότι “το εγώ δεν έχει εσωτερική συνοχή” και το διατυπώνει ως εξής: “ Συνειδητοποίησα πως η προσωπικότητα, που της δίνουμε μιαν υπερβολική και δυσανάλογη βαρύτητα, δεν είναι απολύτως τίποτα. Κατέληξα στην υποψία ότι ουδέποτε θα ερχόταν μια απόλυτη στιγμή – ικανή να εξαγοράσει όλες τις υπόλοιπες – για να δικαιολογήσει την ύπαρξή μου και κατάλαβα ότι οι στιγμές της ζωής μου δεν είναι παρά προσωρινές φάσεις που ακρωτηριάζουν το μέλλον, κι ότι πέραν του πρόσκαιρου και του περιστασιακού δεν είμαστε κανείς”.
Διαπιστώνοντας αυτήν την περιστασιακότητα της ύπαρξης ο Μπόρχες προχωράει με αλτρουισμό σε μια “αποπροσωποποίηση” της ατομικότητάς του και καταστρέφει τα “πιστοποιητικά “του. Σε πολλά κείμενά του μάλιστα προσπαθεί να προσδιορίσει την έντονη διαίσθησή του ότι ο ίδιος είναι δημιούργημα κάποιου άλλου, ότι κάποιος άλλος τον έχει επινοήσει.. Στο διήγημά του ¨Τα Κυκλικά ερείπια” δίνει μια έντονη διατύπωση αυτής ακριβώς της διαίσθησης..
Αλλά και το σύμπαν είναι για τον Μπόρχες ένα όνειρο που ονειρεύονται οι πάντες. Το ‘συμμεριζόμενο όνειρο” όπως το ονομάζει στο ποίημα “ Το ξύπνημα”. Κι ο θάνατος είναι κι αυτός ένα όνειρο, όπως κι η τέχνη..  
andromeda                                                                                                                             Andromeda ‘s galaxy reflecting in water 
Ο τριανταφυλλί τοίχος..  Σε μια απ’ τις πολλές περιπλανήσεις του στο Μπουένος Άιρες το 1928 ο Μπόρχες σταμάτησε σε μια γειτονιά για να περιεργαστεί κάποτε, έναν τριανταφυλλί τοίχο. Γράφει: “ Έμεινα ακίνητος και περιεργάστηκα εκείνη την λιτότητα. Σκέφτηκα μεγαλόφωνα: Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι το ίδιο που ήταν εδώ και τριάντα χρόνια…Φαντάστηκα την εποχή..ακόμα πρόσφατη σ’ ορισμένες χώρες αλλά ήδη παρωχημένη σ’ αυτήν εδώ την άστατη γωνιά της οικουμένης..Μπορεί να κελαηδούσε ένα πουλί ..κι ένοιωσα γι’ αυτό μια μικρούλα στοργή – μικρούλα σαν πουλάκι…το σίγουρο είναι πως μέσα σ΄ εκείνη την ιλιγγιώδη πλέον σιγή ακούστηκε ένας άλλος ήχος εκτός χρόνου, ο ήχος ενός γρύλλου. Η εύκολη σκέψη “Βρίσκομαι στα χίλια οχτακόσια τόσο” έπαψε να είναι μια ασαφής συνάθροιση ασαφών λέξεων και ρίζωσε βαθιά μέσα σ΄ αυτήν την πραγματικότητα. Ένιωσα πως είχα πεθάνει, ένιωσα πως ήμουν ο αφηρημένος παραλήπτης του σύμπαντος..ήταν ένας αόριστος τρόμος εμποτισμένος με επιστήμη που είναι η καλύτερη μεταφυσική διαύγεια. Δεν πίστεψα, επ’ ουδενί, ότι είχα αναπλεύσει τον υποτιθέμενο ρου του Χρόνου..υποπτεύθηκα μάλλον πως κατείχα την επιφυλακτική ή απούσα αίσθηση της αδιανόητης λέξης αιωνιότητα. Μονάχα πιο ύστερα κατάφερα να διαλευκάνω την φαντασίωσή μου εκείνη.. 
spiti Tο παλιό σπίτι του Μπόρχες στο Μπουένος Άιρες. Τώρα είναι κομμωτήριο! Όπως βλέπουμε είναι παλίο με ροδαλές αποχρώσεις όπως περιγράφει περίπου ο Μπόρχες στο αφήγημά του..
Το καταγράφω λοιπόν τώρα ως εξής: Η άδολη αυτή αναπαράσταση ομοιοσύστατων γεγονότων – η γαλήνη της νύχτας, ο λείος τοίχος, η επαρχιώτικη ευωδιά από αγιόκλημα, ο πρωτογενής πηλός _ δεν αποτελεί απλώς πανομοιότυπη επανάληψη όσων υπήρχαν σ’ αυτήν εδώ την γωνιά, εδώ και τόσα χρόνια, παρά είναι έξω από ομοιότητες κι επαναλήψεις η ίδια. Ο χρόνος, εαν είμαστε ικανοί να διαισθανθούμε αυτήν την ταυτότητα, αποβαίνει ανυπόστατο: η αδυναμία να διακρίνουμε και να διαχωρίσουμε μια στιγμή του φαινομενικού χτες και μιαν άλλη του φαινομενικού σήμερα, αρκεί για να τον εξαρθρώσει…” 
Fu-Baoshi-Crossing-Dadu-River                                                                                                           Fu Baoshi, Crossing the Dadu River, 1951 
Μια δαιμονικά έξυπνη ιδέα.. Αυτή η ιδέα της εξαφάνισης του χρόνου, της εξάρθρωσής του, διακατέχει κι άλλα, πολύ σημαντικά πνεύματα.. Έναν άριστο διάλογο πάνω στο θέμα ξετυλίγει στους ‘Δαιμονισμένους” ο Ντοστογιέφσκι..
Σταυρόγκιν: Στην Αποκάλυψη ο άγγελος ορκίζεται οτι δεν θα υπάρχει πλέον χρόνος..
Κυρίλωφ: Το ξέρω. Πολύ σωστά το λένε εκεί. Με σαφήνεια και ακρίβεια. Όταν φτάσει ολόκληρος ο άνθρωπος την ευτυχία, τότε δεν θα υπάρχει πια χρόνος γιατί δεν χρειάζεται κανείς τίποτα. Πολύ σωστή σκέψη.
Στυρόγκιν: Πού θα τον κρύψουνε λοιπόν;.
Κυρίλωφ: Πουθενά δεν θα τον κρύψουν. Ο χρόνος δεν είναι αντικείμενο, μα ιδέα. Θα σβήσει στο μυαλό. 
cosmos-lighting-2_21246237 
*  Ο αργεντινός Jorge Luis Borges ( 1899- 1986) θεωρείται μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές του 20ού αιώνα. Παρόλο που είναι πιο γνωστός για τα διηγήματά του (όπου κυριαρχεί το στοιχείο του φανταστικού), ο Μπόρχες ήταν επίσης δοκιμιογράφος,ποιητής και κριτικός. Περισσότερα για την ζωή του εδώ.

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

Πολιτικός Πολιτισμός είπατε;

                                                                             
                                                                               Της Βασιλίκας Σαριλάκη
Η Amanda Sofia Margareta Lind, 38 ετών είναι η νέα υπουργός Πολιτισμού και Δημοκρατίας της Σουηδίας εδώ και μισό χρόνο. Είναι οικολόγος (μέλος των Miljöpartiet δλδ των Πράσινων της Σουηδίας), έχει ντοκτορά στην ψυχολογία κι ο άντρας της είναι καλλιτέχνης και περφόρμερ. Βλέποντας την εικόνα αυτής της γυναίκας καταλαβαίνουμε ότι στην Ελλάδα όχι μόνον δεν θα γινόταν ποτέ αποδεκτή ως υπουργός απ΄το πατριαρχικό και συντηρητικό κατεστημένο της χώρας αλλά θα της έκαναν σίγουρα λεκτικό bullying. Θα την χαρακτήριζαν «αναρχοάπλυτη» για να μην πω τους χαρακτηρισμούς του «πεφωτισμένου» βουλευτή της ΝΔ, Κ. Μπογδάνου που χρησιμοποιεί τον όρο vegan μπαχαλοσατανίστριες. Ήδη ένα ελληνικό site ανέβασε μια "ιδιαίτερη φωτο" απο performance του συζύγου της..
Η πρόσφατη αναφορά της κας Παναγιωταρέα, συμβούλου της Υπουργού Πολιτισμού στον Ελεύθερο Τύπο είναι ενδεικτική των παραπάνω αντιλήψεων: «Πρώτη φορά παρατηρώ τους συμπολίτες μας πιο χαλαρούς, λιγότερο επιθετικούς, πιο φροντισμένους, σε πλήρη απόρριψη των αμπέχονων και του αφάνα style μαλλί των γυναικών, δηλαδή όσα αποτελούσαν ενός είδους σήμα κατατεθέν συριζαϊκό».
Πόσο πολιτικό πολιτισμό κρύβουν τέτοιες κατηγοριοποιήσεις και στοχοποιήσεις του άλλου; Είναι δυνατόν μια σύμβουλος της υπουργού πολιτισμού της Ελλάδας να στοχοποιεί την αντιπολίτευση λέγοντας πως οι συριζαίοι είναι «αφρόντιστοι» και κακοντυμένοι δλδ περίπου αναρχοάπλυτοι και να ασκεί λεκτικό bullying συλλήβδην; Δεν υποφώσκει «ταξικό μίσος» σε μια τέτοια δήλωση; Και είναι άραγε πολιτικός πολιτισμός να κυβερνάει στην Ελλάδα μια κυβέρνηση με πάνω από 95% άντρες και οι γυναίκες της κυβέρνησης να έχουν τέτοιες συμπεριφορές;
Είμαστε άραγε εμείς οι πολιτικά πολιτισμένοι κι οι Σουηδοί απολίτιστοι;
Αριστερά η υπουργός Πολιτισμού κα Μενδώνη και δεξια η συμβουλος της κα Παναγιωταρέα
Οι Έλληνες πολιτικοί, βουλευτές και υπουργοί, όχι μόνον έχουν προνόμια αλλά κυβέρνησαν με μίζες και λαμογιές, με offshore κα απέκτησαν πακτωλό χρημάτων ακινήτων και τραπεζικών λογαριασμών δίνοντας ασυλία στον εαυτό τους ώστε να μην τιμωρηθούν ποτέ για τα εγκλήματά τους. Χρεοκόπησαν την χώρα, διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα κι εξάρτησαν την χώρα απ΄το εξωτερικό με τα μνημόνια σπέρνοντας φτώχεια και δυστυχία στους Έλληνες τους οποίους φτωχοποίησαν στον μέγιστο βαθμό χάρις στην διάσπαρτη διαφθορά.
Οι Έλληνες βουλευτές συνεχίζουν να ζούν πολυτελώς κι ο υψηλός μισθός τους δεν έχει καμμία σχέση με των άλλων πολιτών. Η Σουηδία αντιθέτως, δεν προσφέρει πολυτέλειες ή προνόμια στους πολιτικούς της, καθώς ζουν όπως όλοι οι άλλοι απλοί πολίτες της χώρας. Οι Σουηδοί πολιτικοί δεν έχουν μεγάλο μισθό, καθώς οι μισθοί τους είναι σχεδόν διπλάσιοι από τους μισθούς ενός καθηγητή δημοτικού σχολείου. Οι Σουηδοί δημοτικοί σύμβουλοι πληρώνονται ακόμη χειρότερα δεν έχουν γραφείο κι εργάζονται από το σπίτι. Η Σουηδία είναι μια χώρα χωρίς αριστεία καθώς αντιμετωπίζει τους δημόσιους υπαλλήλους της ως απλούς, καθημερινούς πολίτες χωρίς προνόμια. Αντιθέτως η «αριστεία» που προβάλλεται συνεχώς απ΄ την ελληνική κυβέρνηση προφανώς έχει μια υποκρυπτόμενη έννοια «αποκλεισμού» της πλειονότητας των πολιτών που προφανέστατα η κυβέρνηση δεν θεωρεί "αρίστους". Αυτή η υπεροπτική αντίληψη είναι πολιτικός πολιτισμός;
Είναι άραγε τα προνόμια των «αρίστων» πολιτικός πολιτισμός; Οι Σουηδοί πολιτικοί δεν έχουν επίσημα αυτοκίνητα, γραφεία ή άλλα προνόμια και χρησιμοποιούν δημόσια μέσα μεταφοράς. Οι υπουργοί της Σουηδίας και οι βουλευτές δεν έχουν υπηρεσιακά αυτοκίνητα ή ιδιωτικούς οδηγούς, ταξιδεύουν και μετακινούνται όπως όλοι οι άλλοι σε γεμάτα δημόσια λεωφορεία και τρένα, γράφει ο Guardian.
Επίσης, οι υπουργοί της Σουηδίας δεν έχουν καμία κοινοβουλευτική ασυλία και δικάζονται κανονικά στα δικαστήρια, όπως όλοι οι άλλοι. Δεν έχουν ιδιωτικούς γραμματείς στα γραφεία τους και το γραφείο τους είναι μικρό, 8m2 περίπου.
"Είμαι αυτός που πληρώνει τους πολιτικούς και δεν βλέπω κανένα λόγο να τους δώσω μια πολυτελή ζωή", δήλωσε ο Σουηδός πολίτης Joakim Holm στην Guardian. 
Οι πολιτικοί που δαπανούν δημόσιους πόρους για μεταφορές με ταξί αντί να χρησιμοποιούν το δημόσιο τρένο καταλήγουν να κατάγγελονται στις ειδήσεις! Στην Ελλάδα όλοι απομυζούν τον κρατικό κορβανά δίχως έλεος και μένουν ατιμώρητοι! Στην Σουηδία μόνον ο πρωθυπουργός, έχει την πολυτέλεια να χρησιμοποιεί υπηρεσιακό αυτοκίνητο συνοδευόμενο από τις δυνάμεις ασφαλείας. 
H Σουηδική κυβέρνηση δέχεται, φιλοξενεί και φροντίζει την υγεία πολλών χιλιάδων μεταναστών. Ο υπουργός Υγείας Β. Κικίλιας με νέα εγκύκλιο ξηλώνει το νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το 2016, που επέτρεπε την ελεύθερη πρόσβαση όλων στο ΕΣΥ, θέτοντας όρους που εμποδίζουν τους αλλοδαπούς ασφαλισμένους σε χώρες εκτός ΕΕ και κατ’ επέκταση αλλοδαπούς μη ασφαλισμένους, να έχουν δωρεάν πρόσβαση σε νοσοκομειακή περίθαλψη. Όταν ένας φτωχός πρόσφυγας πεθάνει χωρίς περίθαλψη είναι αυτό πολιτικός πολιτισμός;
Κάποτε πρέπει να άλλάξει το ύφος αλλά κυρίως το ηθος της πολιτικής εξουσίας. Κάποτε πρέπει να φύγει η διαφθορά απο την χώρα. Κάποτε πρέπει να γίνουν σεβαστοί οι θεσμοί, να εξυγιανθεί το Κράτος και να σταματήσουν οι αποκλεισμοί και οι διαχωρισμοί σε πατρίκιους και πληβείους. Κάποτε πρέπει να επανέλθει η αξιοκρατεία και η σεμνότητα στην πολιτική. Τότε θα έχουμε πολιτικό πολιτισμό κι ανάπτυξη.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...