Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Έχει λύσεις το underground κίνημα των ’70s για την σημερινή κρίση;

60's2

Ναι..Ήταν η εποχή της αμφισβήτησης, της κοινωνικής εξέγερσης, της ελευθεριότητας, του ροκ, της ανυπακοής, του χιππισμού, της ανάδυσης των ρευμάτων  εναλλακτικότητας, της οικολογίας, του φεμινισμού, της μοντερνιστικής ρωγμής στην τέχνη, της ανατρεπτικής έκφρασης στο θέατρο, του πειραματισμού στο σινεμά και την μουσική, η εποχή της τζαζ, των drugs, των ξέφρενων πάρτυ, του εσωτερισμού και της ανατολικής σκέψης… και τόσων άλλων! Στην σημερινή εποχή που γίνονται άρδην αναπροσδιορισμοί σε αξίες αλλά και ιδέες  μια ματιά σε εκείνη την υπεργόνιμη εποχή αποκτά ένα νέο, επίκαιρο ενδιαφέρον!!

Γιατί σήμερα ζούμε υποχρεωτικά, όσα εκείνοι αναζήτησαν συνειδητά.. Ανταλλακτικά και χαριστικά παζάρια ρούχων, επαναξιολόγηση της αλληλεγγύης, του ακερδούς, της αυτοοργάνωσης, της ρομαντικής αξίας, του εθελοντισμού, της ατομικής φιλευσπλαχνίας, της νέας συλλογικότητας της βάσης..Κι όλα αυτά γιατί κακά τα ψέματα..Ευτυχώς (ή δυστυχώς για άλλους) η επιστροφή στον στρασάτο γκλαμουροπαράδεισο και στο καταναλωτικό του ξεσάλωμα δεν προβλέπεται για πολλά πολλά χρόνια ακόμη..

Έτσι, παράλληλα με την δεδομένη κατά καιρούς τάση του art noise να ψηλαφίσει τις ρίζες του ελληνικού underground όπως επίσης την ελληνική και διεθνή street & graffiti art διαλέξαμε μια επιλεκτική, ενδιαφέρουσα περιήγηση σε διάφορα underground έντυπα που έκανε ο Βλάσσης Ρασσιάς και την αναδημοσιεύουμε με συνοδεία pop αλλα και ψυχεδελικών αφισών της εποχής. Η έρευνα, επιχειρεί  να παρουσιάσει όσο το δυνατόν περισσότερα έντυπα από τον αχανή ουρανό του «υπόγειου τύπου» των δεκαετιών 1960, 1970 και 1980 την θεματολογία, τον εντελώς αντισυμβατικό τρόπο που λειτούργησαν αλλά και τις λυσσαλέες επιθέσεις που δέχτηκαν από το κατεστημένο της εποχής που τους απείλησε μέχρι και με ισόβιες ποινές! Ναι, ναι .. η ελευθερία έκφρασης ειδικά στον underground Τύπο κατακτήθηκε με πολύ κόπο και αγώνες κι ας ακούγεται σαν ξύλινο σύνθημα...

Για να δούμε τι επιφυλάσσουν οι δικές μας μέρες ακόμα.. οι μέρες που άνθρωποι σαν τον Snowden ζουν ακόμα σε transit γιατί τόλμησαν να υψώσουν την φωνή τους στο δικαίωμα της ιδιωτικότητας και του ασύλου της ατομικής έκφρασης..

60's3 

                                                                                                                                                Του Βλάση Γ. Ρασσιά

                                                          «MAINMISE» («ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ», 1970 - 1978)

Αντεργκράουντ γαλλόφωνο περιοδικό του Κεμπέκ (Quebec) του Καναδά, μέλος του «Συνδικάτου Υπόγειου Τύπου» («Underground Press Syndicate», UPS) που ίδρυσαν οι Linda Gaboriau, Christian Allegre, Jean Basile Bezroudnoff, Kenneth Chalk, Georges Kahl και Denis Vanier. Το πρώτο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1970, αυτοσυστηνόμενο ως «Organe québécois de la pensée magique».
Η θεματογραφία του «Mainmise» περιστρεφόταν γύρω από την κλασική «Αντικουλτούρα», την κοινωνική επανάσταση, την μουσική ροκ, την ουτοπία, τους εναλλακτικούς τρόπους ζωής, τα ευφορικά και τα παραισθησιογόνα, το ελεύθερο σχολείο, την οικολογία, το γυναικείο κίνημα, την μαγεία και την ελεύθερη σεξουαλικότητα, ενώ το κάθε τεύχος του φιλοξενούσε σχεδιοϊστορίες των μεγάλων αντεργκράουντ δημιουργών (Greg Irons, Robert Crumb, Ron Cobb, Trina, Corben, S. Clay Wilson, Jeff Jones, Guynard, M. Pouliot, Baloune, κ.ά.) σε αναδημοσίευση από αμερικανικές αλλά και ευρωπαϊκές αντεργκράουντ εφημερίδες.
Σε αναδημοσίευση από την «Georgia Straight» του Βανκούβερ, το «Mainmise» φιλοξένησε και τις γνωστές αντεργκράουντ σχεδιοϊστορίες του ο Ραντ Χολμς (Rand Holmes, 1942 - 2002) με πρωταγωνιστή τον μακρυμάλλη, ερωτύλο, κανναβικό και περιθωριακό «Harold Hedd», ενώ τα τελευταία 5 χρόνια του βίου του έγινε το αποκλειστικό όργανο έκφρασης των αντεργκράουντ σχεδιαστών του Μοντρεάλ.
Το περιοδικό φιλοξένησε επίσης κείμενα των Raymon Lavallée, Buckminster Fuller, Marshall McLuhan, L. Clark Steven, Timothy Leary, Alan Watts, κ.ά. και έκλεισε τελικά το καλοκαίρι του 1978 αφήνοντας πίσω του μία ακόμη αντεργκράουντ εποποϊα 78 τευχών. Στην διάρκεια της ζωής του, το «Mainmise» πήρε διάφορες μορφές και σχήματα, αρχικά είχε μικρό («digest») μέγεθος σε φθηνό χαρτί, που αργότερα εξελίχθηκε σε τετράχρωμες εκτυπώσεις σε λευκό χαρτί, και εν συνεχεία μεγάλωσε σε διαστάσεις κανονικού περιοδικού για να καταλήξει στα δύο τελευταία χρόνια σε ταμπλόϊντ εφημεριδίστικο σχήμα.


         «ΟΖ» (1967 - 1973)

Αγγλικό αντεργκράουντ ψυχεδελικό και χίπικο περιοδικό, που εξέδιδαν στο Λονδίνο οι Αυστραλοί Ρίτσαρντ Νεβίλ (Richard Neville, 1941 - ), Τζιμ Άντερσον (Jim Anderson, 1937 - ), Μάρτιν Σαρπ (Martin Sharp, 1942 - ) και αργότερα ο Φήλιξ Ντένις (Felix Dennis, 1947 - ).
Ξεκίνησε να εκδίδεται από τους φοιτητές Νεβίλ, Ρίτσαρντ Ουώλς (Richard Walsh) και Μάρτιν Σαρπ, ως σατιρικό περιοδικό την πρωταπριλιά του 1963 στο Σίδνεϋ (Sydney) της Αυστραλίας, όπου συνέχισε μέχρι το 1969, έχοντας ωστόσο στο ιστορικό του μία δίκη για παραβίαση του νόμου περί «ασέμνου» το 1964. Το 1967 οι Νεβίλ και Σαρπ μετέφεραν τον τίτλο στο Λονδίνο, ιδρύοντας ένα διαφορετικό «ΟΖ», με «ψυχεδελικό και χίπικο» προσανατολισμό, το οποίο εξελίχθηκε, όπως και το «International Times» ή «ΙΤ», σε ναυαρχίδα της λονδρέζικης αντικουλτούρας μέχρι το 1973 που κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του.

Μέσα από τις εκπληκτικές σε ομορφιά όφσετ σελίδες του που συνέθετε ο Σαρπ, παρέλασαν μεγάλα ονόματα της αντικουλτούρας της εποχής, όπως λ.χ. οι Αυστραλές συγγραφείς Ζερμαίν Γκρηρ (Germaine Greer, 1939 - ) και Λίλιαν Ρόξον (Lillian Roxon, 1932 - 1973), ο επίσης Αυστραλός κινηματογραφιστής Φίλιπ Μόρα (Philippe Mora, 1949 - ), ο επίσης Αυστραλός ποιητής, φιλόσοφος και καρτουνίστας Μάϊκελ Λιούνιγκ (Michael Leunig, 1945 - ), ο Ιταλός αναρχικός συγγραφέας και ποιητής Άντζελο Κουατρότσι (Angelo Quattrocchi, 1945 - 2009), ο τροτσκιστής δημοσιογράφος και συγγραφέας Νταίηβιντ Ουϊντζερυ (David Widgery, 1947 – 1992), ο φωτογράφος Ρόμπερτ Ουϊτέηκερ (Robert Whitaker, 1939 - ), κ.ά.

Η εκπληκτική σε ομορφιά τέχνη του Σαρπ, γνωστού και ως δημιουργού των εξωφύλλων δύο δίσκων του rock συγκροτήματος «Cream», άφησε εποχή στον «ψυχεδελικό» Τύπο της δεκαετίας του 1960, το δε 16ο τεύχος του «ΟΖ» με τίτλο «Magic Theatre», από κοινού έργο των Σαρπ και Μόρα, έμεινε στην Ιστορία ως το μεγαλύτερο αριστούργημα που παρήγαγε σε όλη την διαδρομή του ο βρετανικός αντεργκράουντ Τύπος.
Το λονδρέζικο «ΟΖ», που ενόχλησε σοβαρότατα το βρετανικό κατεστημένο της εποχής, όχι μόνο για τις προχωρημένες θέσεις του για το σεξ, τα ψυχοδηλωτικά και τους εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αλλά και για τις στενά πολιτικές τοποθετήσεις του (καταγγελία του πολέμου στο Βιετνάμ, καταγγελία της δικτατορίας στην Ελλάδα για βασανιστήρια, κ.ά.)  αντιμετώπισε και αυτό δίωξη για «άσεμνα» δημοσιεύματα το έτος 1971. Όπως και στην περίπτωση της δίκης του 1964, οι εκδότες καταδικάστηκαν σε βαρύτατες ποινές, αλλά αθωώθηκαν στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ανοίγοντας ωστόσο μια τεράστια συζήτηση στην αγγλική κοινωνία για το τι είναι πραγματικά σεμνό και τι άσεμνο.

Την αφορμή για την δίωξη έδωσε το τεύχος 28 με τίτλο «Τhe Schoolkids Issue», που κυκλοφόρησε τον Μάϊο του 1970 γραμμένο δίχως την ελάχιστη παρέμβαση των εκδοτών από 20 μαθητές γυμνασίου, ανάμεσα στους οποίους και ο Ντέϋαν Σούντγικ (Deyan Sudjic), μετέπειτα αρχιτέκτονας και διευθυντής του «Design Museum» του Λονδίνου. Δύο μήνες μετά, η αντιδραστική «Βρετανική Δίωξη Ασέμνων» («Obscene Publications Squad») σφράγισε τα γραφεία του περιοδικού στο Holland Park και έστειλε άμεσα την υπόθεση στον εισαγγελέα με την εξωφρενική μάλιστα κατηγορία της «συνομωσίας για διαφθορά των δημοσίων ηθών», νομικό απομεινάρι της πουριτανικής εποχής που ανέβαζε το υποτιθέμενο παράπτωμα σε επίπεδο κακουργήματος με προβλεπόμενη ποινή ισόβια κάθειρξη!

Η πολύκροτη δίκη των «κακούργων» Νεβίλ, Άντερσον και Ντένις, η σοβαρότερη στην νομική Ιστορία της Βρετανίας για ζήτημα «ηθικής», έγινε τον Ιούνιο του 1971 στο φρούριο του «Old Bailey» και στην έναρξή της ο συνήγορος και θεατρικός συγγραφέας Τζων Μόρτιμερ (John Mortimer, 1923 – 2009) προειδοποίησε ότι «η υπόθεση αποτελεί ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για την ελευθερία της έκφρασης», ενώ έξω από τα δικαστήρια διαδήλωνε ένα μεγάλο πλήθος φίλων της αντικουλτούρας, ανάμεσα στους οποίους και οι Λέννον και Όνο (John Lennon, Yoko Ono), που είχαν επιπρόσθετα αρχίσει εκστρατεία αλληλεγγύης και οικονομικής κάλυψης των κατηγορουμένων.
Ο Μικ Φάρεν σε διαδήλωση υπέρ των εκδοτών του "ΟΖ"

Τελικά οι τρείς κατηγορούμενοι (που έμειναν στην Ιστορία και ως «Οι τρείς του ΟΖ», «Τhe Oz Three»), που προσπάθησαν αρκετές φορές να αντιδράσουν χιουμοριστικά στην δύσκολη θέση τους, σε μία περίπτωση μάλιστα εμφανίστηκαν φορώντας ποδιές μαθητριών, αθωώθηκαν μεν για την «συνομωσία», καταδικάστηκαν όμως για δύο ελαφρότερες κατηγορίες περί «ασέμνων» σε φυλάκιση. Οι Νεβίλ και Άντερσον καταδικάστηκαν σε 15 μήνες φυλάκιση χωρίς δικαίωμα εξαγοράς, ενώ ο Ντένις σε λιγότερους, επειδή ο δικαστής Αργκάϋλ (Michael Argyle) τον έκρινε «κατά πολύ λιγότερο έξυπνο από τους άλλους δύο». Αμέσως μετά την ανάγνωση των ποινών, οι τρεις εκδότες οδηγήθηκαν στις φυλακές Wormwood Scrubs, όπου τους κούρεψαν «με την ψιλή» για να τους εξευτελίσουν.
Στην δευτεροβάθμια δίκη ωστόσο, στην οποία οι τρεις κατηγορούμενοι εμφανίστηκαν φορώντας μακριές περούκες, οι κατηγορίες έπεσαν και διατάχθηκε η αποφυλάκισή τους από τις φυλακές Wandsworth όπου είχαν μεταφερθεί. Ο θρησκόληπτος δικαστής Αργκάϋλ είχε δηλώσει ότι θα ‘πρεπε να είχαν καταδικαστεί «σε 12 – 15 χρόνια καταναγκαστικά έργα»!


«OPEN CITY» («ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΟΛΗ», 1967 - 1969)

Εβδομαδιαία αντεργκράουντ εφημερίδα που εξέδωσε από τον Μάϊο του 1967 έως τον Απρίλιο του 1969 στο Λος Άντζελες ο δημοσιογράφος Τζων Μπράϊαν (John Charles Bryan, 1934 – 2007, που από τον Νοέμβριο του 1964 έως τον Μάρτιο του 1965 είχε εκδώσει στο Σαν Φραντσίσκο το ταμπλόϊντ «Open City Press» και μετά είχε συνεργαστεί με τον Αρτ Κάνκιν, Art Kunkin, στην αντεργκράουντ εφημερίδα του Λος Άντζελες «Los Angeles Free Press»).

 

Η θεματογραφία της «Open City» περιστρεφόταν γύρω από την Αντικουλτούρα, την ψυχεδέλεια, την μουσική ροκ, την ριζοσπαστική πολιτική έκφραση και την λογοτεχνία του περιθωρίου. Επί σειρά τευχών συνεργάτηκε με δική του ιδιαίτερη στήλη («Σημειώσεις ενός πορνόγερου», «Notes of a Dirty Old Man») ο γνωστός συγγραφέας Τσαρλς Μπουκόφσκι (Charles Bukowski, 1920 – 1994).
Μέσα στο 1968 ο Μπράϊαν συνελήφθη δύο φορές για υποτίθεται «άσεμνες δημοσιεύσεις», την πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1968 με αφορμή την απλή φωτογραφία μιας γυμνής γυναίκας και την δεύτερη τον Σεπτέμβριο του 1968 με αφορμή ένα μικρό διήγημα του Τζακ Μισελίν (Jack Micheline, 1929 – 1998) με τίτλο «Skinny Dynamite» που περιείχε την λέξη «fuck».
Τα υψηλά δικαστικά έξοδα και τα πρόστιμα που ακολούθησαν οδήγησαν την εφημερίδα στην χρεωκοπία.
Ο Μπουκόφσκι περιέγραψε την όλη εκδοτική περιπέτεια της εφημερίδας στο κείμενο «Η γέννηση, η ζωή και ο θάνατος μιας αντεργκράουντ εφημερίδας» («The Birth, Life and Death of an Underground Newspaper») που δημοσίευσε τον Σεπτέμβριο του 1969 στην εφημερίδα «Evergreen Review».

        «OPEN ROAD» («ΑΝΟΙΚΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ», 1976 - 1991)

Τριμηνιαία αντεργκράουντ αντιεξουσιαστική ταμπλόϊντ εφημερίδα του Βανκούβερ του Καναδά, την οποία εξέδιδε μία μικρή ομάδα ακτιβιστών, η «The Open Road Collective», που κατά πλειοψηφία προέρχονταν από το τοπικό παράρτημα του «Διεθνούς Κόμματος Νεολαίας» («Γίπι», «Yippie!», «Youth International Party», YIP), που στις 7 Αυγούστου 1971 είχε διοργανώσει  το ταραχώδες (200 άγρια δαρμένοι από την αστυνομία και 79 συλληφθέντες) «Gastown  Smoke-In» με συμμετοχή 2.000 νέων.

Ιδρυτές της εφημερίδας ήσαν οι David Spaner, Ken Lester, Bob Mercer και Bob Sarti, πρώην στελέχη των αντεργκράουντ εφημερίδων του Βανκούβερ «Georgia Straight», «Terminal City Express» και «Georgia Grape».

Σε μία σπάνια πράξη αλληλεγγύης, η «γίπι» εφημερίδα της Νέας Υόρκης «Yipster Times» έδωσε στους Καναδούς ομοϊδεάτες της όλη την λίστα συνδρομητών της, ώστε η νέα εφημερίδα να γίνει από το πρώτο κιόλας τεύχος της (άνοιξη του 1976) γνωστή σε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων.
H «Open Road» επέζησε όλης της δεκαετίας του 1980 έχοντας ωστόσο αραιώσει υπερβολικά την κυκλοφορία της και λιγοστέψει την ύλη της, για να εκπνεύσει τελικά το 1991 μετά από 25 εν συνόλω τεύχη, έχοντας γράψει μία ηρωϊκή 15ετή διαδρομή.

      «SAN FRANCISCO ORACLE»  («ΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΦΡΑΝΤΣΙΣΚΟ», 1966 - 1968)

Μηνιαία αντεργκράουντ πολύχρωμη «ψυχεδελική» εφημερίδα που εξέδωσε σε 12 συνολικά τεύχη στην συνοικία Haight-Ashbury του Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνιας από το 1966 έως το 1968 μία ομάδα «χίπις» με επικεφαλής τον ποιητή Άλεν Κοέν (Allen Cohen, 1940 – 2004) ως εκδότη και τον ζωγράφο Μάϊκελ Μπόουεν (Michael Bowen, 1937 – 2009) ως καλλιτεχνικό διευθυντή.

 

Αμέσως μετά την ίδρυσή της εφημερίδα, που θεωρείται μακράν η εντυπωσιακότερη αντεργκράουντ εφημερίδα της δεκαετίας του 1960, συμμετείχε στην ίδρυση του «Συνδικάτου του Υπόγειου Τύπου» («Underground Press Syndicate», UPS).

60's 1 

                                                                       «P.O. Frisco»

Εφήμερος πρόγονος της «San Francisco Oracle» υπήρξε η εφημερίδα «P.O. Frisco» (δηλαδή «Psychedelphic Oracle του Frisco», «Ψυχεδελφικό Μαντείο του Φρίσκο») που εξέδωσε ένα μόνο 12σέλιδο τεύχος στις 2 Σεπτεμβρίου 1966. Οι νεοι εκδότες George Tsongas και John Bronson που αντικατέστησαν τους Dan Elliot και Richard Sassoon του «P.O. Frisco» μετονόμασαν την εφημερίδα σε «San FranciscoOracle» με εξαρχής αρίθμηση και το πρώτο, επίσης 12σέλιδο, τεύχος είδε το φως στις 20 Σεπτεμβρίου 1966. Οι Κοέν και Μπόουεν πήραν τον έλεγχο της εφημερίδας από το τεύχος 3 και ανέδειξαν γραφιστικά την έκδοση που έτυχε τεράστιας αποδοχής από την νεολαία του Haight-Ashbury. Τα αρχικά 3.000 αντίτυπα έφθασαν στο 4ο (24σέλιδο και αφιερωμένο στον Timothy Leary) τεύχος τα 15.000, στο 5ο (αφιερωμένο στο «HumanBe-In» για το οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω) τα 50.000, στο 7ο (52σέλιδο πια) τα 80.000, για να κορυφωθεί τελικά το τιράζ στα 125.000 αντίτυπα.

Στις 6 Οκτωβρίου 1966 οι Κοέν και Μπόουεν είχαν οργανώσει την διαμαρτυρία «Love Pageant Rally» ενάντια στην ποινικοποίηση της χρήσης του LSD από την πολιτεία της Καλιφόρνιας, όπου τραγούδησε αφιλοκερδώς η Τζάνις Τζόπλιν (Janis Joplin) με το συγκρότημά της «Big Brother and the Holding Company» μπροστά σε 3.000 θεατές. Ακολούθησε στις 14 Ιανουαρίου 1967 το γιγαντιαίο «Human Be-In», με συμμετοχή των «μπητ» ποιητών Allen Ginsberg, Gary Snyder, Lenore Kandel και Michael McClure, του ψυχεδελικού γκουρού Timothy Leary και των ροκ συγκροτημάτων «The Grateful Dead» και «Jefferson Airplane», το πρώτο ιστορικά «Love-In» που απετέλεσε την ληξιαρχική πράξη γέννησης του κινήματος «χίπι» και της «Flower Power».

Την «San Francisco Oracle» υλοποίησε με κοινή προσπάθεια μία αρκετά «δεμένη» ομάδα «χίπις», μερικοί μόνον από τους οποίους, πέραν των Κοέν και Μπόουεν, ήσαν οι Gene Grimm, Steve Lieper, Stephen Levine,Travis Rivers, George Tsongas, Dangerfield Ashton, Hetti McGee, Ami McGill, Harry Monroe, κ.ά. Η εφημερίδα, τα (από το τεύχος 5 και μετά σταθερά) γραφεία της οποίας ήσαν ανοικτά 24 ώρες το 24ωρο, συνδύασε με έναν μαγικό τρόπο την ποίηση με την ψυχεδέλεια και την μορφή με το χρώμα, αναδεικνύοντας στο έπακρο το έργο των «χίπι» και «προχωρημένων» καλλιτεχνών (Rick Griffin, Bruce Conner, Jan Conner,Alton Kelley, Peter Legeria, κ.ά.), ποιητών και συγγραφέων (Alan Watts, Buckminster Fuller, Timothy Leary,Ralph Metzner, Michael McClure, Gary Snyder, κ.ά.). Μέσα από τις πολύχρωμες σελίδες της «San FranciscoOracle», ο αναγνώστης ταξίδευε σε μια ποικιλία θεμάτων που πλάταιναν την εξωτερική και εσωτερική ματιά του, κινούμενος από τον ινδιάνικο σαμανισμό στην «χίπι» και «υδροχοϊκή» πνευματικότητα, από τον ανατολίτικο μυστικισμό στην ουτοπική επανάσταση, από την οικολογική αφύπνιση στην σεξουαλική απελευθέρωση, από την κοινοβιακή κοινωνική πρόταση στην προσωπική αναζήτηση μέσω της ψυχεδέλειας.

Το τελευταίο τεύχος της (32σέλιδο με ένα συμβολικό εξώφυλλο του Tom Weir και σχέδια των Alton Kelley,Bob Schnepf, Martin Linhart και κείμενα των Herman Kahn, Alan Watts, Carl Rogers, κά.) κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1968. Ως αίτιο του τέλους της εφημερίδας οι ίδιοι οι εκδότες προσδιόρισαν αργότερα τον καθολικό μαρασμό του «χίπι» χώρου του Haight-Ashbury, τόσο από την απογοήτευση των νεαρών μελών του όσο και από τις αόρατες επιχειρήσεις του ειδικού «εξουδετερωτικού» προγράμματος του FBI«Κόϊντελπρο».

Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο του 1968, κάποιοι της εκδοτικής ομάδας που είχαν εγκατασταθεί στο Middletownτης Καλιφόρνιας προσπάθησαν από εκεί δίχως επιτυχία να συνεχίσουν την εποποιϊα της «Oracle» με την έκδοση μιας 24σέλιδης πολύχρωμης ψυχεδελικής εφημερίδας με τίτλο «Harbinger» και κείμενα των TimothyLeary («Declaration of Evolution»), Michael Hollingshead, Alan Watts («Psychedelics and ReligiousExperience»), κ.ά., που όμως δεν κατόρθωσε να εκδώσει δεύτερο τεύχος της.

             «THE ORGAN» («ΤΟ ΟΡΓΑΝΟ», 1970 -1971)

 

Μη σταθερής κυκλοφορίας αντεργκράουντ εφημερίδα του Σαν Φραντσίσκο (με ταχυδρομική διεύθυνση στο Μπέρκλεϋ), την οποία εξέδωσαν σε 9 συνολικά τεύχη από τον Ιούνιο του 1970 έως τον Ιούλιο του 1971 οι Κρίστοφερ Ουέϊλς (Christopher Weills), Ρίτσαρντ Λούποφ (Richard A. Lupoff) και Γκέραρντ Βαν ντερ Λέουν (Gerard van der Leun) υπό την συλλογική υπογραφή «Himalayan Watershed Properties».
Τα εξώφυλλά της εφημερίδας «The Organ» ήσαν κατά κανόνα δίχρωμα με ασπρόμαυρη εκτύπωση στο εσωτερικό της και κάθε «διπλωμένο ταμπλόϊντ» τεύχος περιείχε στο μέσον του ένα επίσης δίχρωμο πόστερ. Η εφημερίδα ήταν πλουσιότατα εικονογραφημένη με φωτογραφίες, κολλάζ, ψυχεδελικά έργα, κόμιξ των Robert Crumb, S. Clay Wilson, Phil Brown, Greg Irons, κ.ά. και φυσικά αρκετή δόση γυμνού, τόσο γυναικείου όσο και ανδρικού.

 

Στον ένα χρόνο της κυκλοφορίας της, φιλοξένησε πολύ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις (με τον Allen Ginsberg στο πρώτο κιόλας τεύχος, με τον B. B. King στο τρίτο τεύχος, με το συγκρότημα «Commander Cody and His Lost Planet Airmen» στο έκτο τεύχος, με τον «Country» Joe McDonald στο έβδομο, με τον Jerry Garcia στο όγδοο, κ.ά.) αλλά και άμεσες συνεργασίες πολλών προσωπικοτήτων της ευρύτερης «Αντικουλτούρας» (Gary Snyder, Tom Veitch, Dave Sheridan, William Burroughs, Michael Rossman, Sandy Darlington, Howard J. Pearlstein, Don Donahue, κ.ά.).
Η θεματογραφία της περιστρεφόταν αποκλειστικά γύρω από την «Αντικουλτούρα», την πειραματική τέχνη, τις ριζοσπαστικές πολιτικές απόψεις, την σεξουαλικότητα, τις μουσικές μπλουζ και ροκ, την ποίηση, τους κοινωνικούς πειραματισμούς και τους εναλλακτικούς τρόπους ζωής, το αντιπολεμικό κίνημα, κ.ά.

                       «ORPHEUS MAGAZINE» («ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΦΕΑΣ», 1967 - 1969)

Αντεργκράουντ διμηνιαίο περιοδικό το οποίο εξέδωσε από το Φοίνιξ της Αριζόνα (Phoenix, Arizona) ο μετέπειτα διευθυντής του «Underground Press Syndicate» (UPS) και 23χρονος τότε Τόμας «Κινγκ» Φορκαίηντ (Thomas «King» Forcade, 1945 – 1978), που μόλις είχε εγκατασταθεί εκεί προερχόμενος από το Τουσόν (Tucson), όπου η αστυνομία είχε διαλύσει μία «χίπι» κομμιούνα της οποίας ήταν μέλος.
Ως «κινητή έδρα» του περιοδικού, προκειμένου να αποφύγει την βία της αστυνομίας και των καθυστερημένων ντόπιων («rednecks»), ο εκδότης χρησιμοποίησε αρχικά ένα παλιό σχολικό λεωφορείο του 1946, στην συνέχεια όμως εγκαταστάθηκε σε κανονικά γραφεία που ταυτόχρονα λειτουργούσαν και ως τοπικό παράρτημα του UPS. Έντονα επηρεασμένος από την «ψυχεδελική» εφημερίδα του Σαν Φραντσίσκο «San Francisco Oracle», ο Φορκαίηντ έδωσε στο περιοδικό του ό,τι καλύτερο από ζήτημα θεματογραφίας και «lay-out» (με εντυπωσιακή εικονογράφηση και αρκετά κόμιξ από τον R. Crumb και άλλους) και απέκτησε συνδρομητές από διάφορα μέρη των Η.Π.Α.
Το 1969 το περιοδικό εξέδωσε τον «Κατάλογο» του «Underground Press Syndicate» και σε λίγο τα γραφεία του «Orpheus» / UPS έγιναν στόχος μιας αποτυχημένης βομβιστικής επίθεσης από «αγνώστους». Την ίδια εποχή το FBI, που πίεζε τους τυπογράφους της Αριζόνα να μην τυπώνουν το περιοδικό (με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει αυτό περισσότερες από 30 αρνήσεις!), κατόρθωσε να διαβρώσει με έναν πράκτορά του την μικρή εκδοτική ομάδα του «Orpheus». Μετά από 6 μήνες παραμονής του στην εκδοτική ομάδα, ο πράκτορας απομακρύνθηκε και καθοδήγησε μια εισβολή της τοπικής αστυνομίας σε αναζήτηση «παράνομων ουσιών» που δεν βρέθηκαν, όμως οι εισβολείς κατέστρεψαν όλο το αρχείο του περιοδικού και την βιβλιοθήκη του UPS και έκλεψαν τις λίστες συνδρομητών του, κάνοντας ουσιαστικά αδύνατη την περαιτέρω έκδοση του περιοδικού.
Μετά την καταστροφή ο Φορκαίηντ έκλεισε το περιοδικό και έφυγε με το σαράβαλο λεωφορείο του στην Νέα Υόρκη, όπου μετά από λίγο ανέλαβε την διεύθυνση του κεντρικού γραφείου του UPS.

               «THE PAPER» («ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ», 1965 - 1969)

Αντεργκράουντ εβδομαδιαία εφημερίδα που εξέδωσαν από τον Δεκέμβριο του 1965 από το East Lansing του Μίσιγκαν «χίπι» και αριστεριστές φοιτητές με αρχισυντάκτη τον φοιτητή του «Michigan State University» Μαϊκ Κίντμαν (Michael Kindman).
Η εφημερίδα «The Paper» ήταν μία από τις πέντε που ίδρυσαν το 1966 το «Συνδικάτο Υπόγειου Τύπου» («Underground Press Syndicate», UPS) και η θεματογραφία της περιστρεφόταν γύρω από την ευρεία «Αντικουλτούρα», αλλά και τις πολιτικές θέσεις και πρακτικές της οργάνωσης «Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία» («Students for a Democratic Society», SDS) πράγμα που πολύ σύντομα προκάλεσε την απαγόρευση της διακίνησής της στους χώρους του Πανεπιστημίου.
Στην «The Paper» έκανε την εμφάνισή του από τον Μάϊο του 1966 ένα από τα πιο πρώϊμα αντεργκράουντ «comic - strips», το περίφημο «Land Grant Man», σε σχέδια του φοιτητή Τζαίημς Φρίελ (James Friel) και κείμενα του επίσης φοιτητή Στίουαρτ Τζόουνς (Stuart Jones), ενώ ιστορικό έμεινε το κείμενο του ίδιου του Κίντμαν «Η εφημερίδα ως μορφή τέχνης» («The Newspaper as Art Form») στο τεύχος της 13ης Οκτωβρίου 1966.
Στα τέλη του 1967 ο Κίντμαν παραιτήθηκε από την αρχισυνταξία και μετακόμισε στην Βοστώνη για να προσχωρήσει όλος αφέλεια την εκεί εκδοτική κομμιούνα της εφημερίδας «Άβαταρ» («Avatar»), όπου ηγείτο ο φασίζων γκουρού Mel Lyman. Η εφημερίδα «The Paper», που τον περισσότερο χρόνο του βίου της διατήρησε μέσο τιράζ γύρω στα 5.000 αντίτυπα, συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι τον Ιούνιο του 1969 οπότε, αφού άλλαξε διάφορους εφήμερους τίτλους, συνενώθηκε τελικά με την εφημερίδα «Bogue Street Bridge» για να δημιουργηθεί η «Joint Issue» που διήρκεσε μέχρι τον Μάϊο του 1974.

«THE SAN FRANCISCO PHOENIX» («Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΦΡΑΝΤΣΙΣΚΟ», 1972 - 1975)

Δεκαπενθήμερη αντεργκράουντ εφημερίδα του Σαν Φραντσίσκο (San Francisco), την οποία εξέδωσε σε 57 εν συνόλω τεύχη ο Τζων Μπράϊαν (John Bryan, 1934 – 2007, πρώην εκδότης της αντεργκράουντ εφημερίδας «Open City», 1967 - 1969), από τον Σεπτέμβριο του 1972 έως τον Ιανουάριο του 1975.
Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στις 13 Σεπτεμβρίου 1972. Η θεματολογία της εφημερίδας περιστρεφόταν γύρω από τα κλασικά θέματα του «υπόγειου» τύπου της εποχής, δηλαδή το αντιπολεμικό κίνημα, την μετα – «χίπι» αμφισβήτηση, τα κοινωνικά κινήματα, την σεξουαλικότητα, την οικολογία, το ροκ, κ.ο.κ. Κάθε τεύχος φιλοξενούσε αρκετά αντεργκράουντ κόμιξ («Drexyl Duck Comix», «Washoe Ike Comix», «Bop Comix», κ.ά.) δικών του δημιουργών όπως λ.χ. ο Ed Cameron, πρωτότυπες φωτογραφίες, στήλες τακτικών συνεργατών, όπως ο Richard S. Ehrlich και φυσικά πολύ – πολύ σεξ.
Η εφημερίδα «The San Francisco Phoenix» κατέρρευσε στις αρχές του 1975  μετά από τον βλακώδη συσχετισμό της με την τρομοκρατική οργάνωση «Συμβιωτικός Απελευθερωτικός Στρατός» («Symbionese Liberation Army») που είχε απαγάγει την βαθύπλουτη Πατρίτσια Χηρστ
(Patricia Campbell Hearst, 1954 -  ): στα τέλη του Μαρτίου 1974 η εφημερίδα είχε δημοσιεύσει μία ψεύτικη μακρά συνέντευξη με οπαδό της οργάνωσης που στην πραγματικότητα είχε κατασκευάσει ο ίδιος ο εκδότης για αύξηση των πωλήσεών της, την 1η Απριλίου η κολακευμένη ηγεσία της οργάνωσης είχε στείλει προς δημοσίευση στην εφημερίδα μαζί με ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα ένα τελεσίγραφό της προς τις αρχές με τίτλο «Communique no. 7» και έκτοτε ο Μπράϊαν είχε αναλάβει τον ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ της οικογένειας Χηρστ και των απαγωγέων.
Σαν  να μην έφθαναν αυτά, ο Μπράϊαν είχε αρχίσει να συγγράφει τον Νοέμβριο του 1974 και ένα σχεδόν εκθειαστικό βιβλίο για τον ήδη φυλακισμένο ηγέτη της οργάνωσης Τζόε Ρεμίρο (Joseph Michael Remiro, 1946 -  ), το οποίο εκδόθηκε μετά το κλείσιμο της εφημερίδας, τον Απρίλιο του 1975 με τίτλο «This Soldier Still at War». Το τελευταίο τεύχος της «The San Francisco Phoenix» έφερε ημερομηνία 9 Ιανουαρίου 1975 και αρίθμηση «τόμος 2, αριθμός 29».

      «PIANETA FRESCO» («ΦΡΕΣΚΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ», 1967 – 1968)

Ιταλικό βραχύβιο αντεργκράουντ και αβαντγκάρντ περιοδικό που εξέδωσαν στο Μιλάνο σε 3 μόνον τεύχη ο σχεδιαστής και αρχιτέκτονας Ετόρε Σότσας (Ettore Sottsass Jr., 1917 – 2007) και η σύζυγός του συγγραφέας και κριτικός Φερνάντα Πιβάνο (Fernanda Pivano, 1917 – 2009, η οποία είχε μεταφράσει στα ιταλικά τους «μπητ» ποιητές). Στην καθιερωμένη ταυτότητα του περιοδικού «υπεύθυνη εκδότρια» («Direttore responsabile») εμφανιζόταν η Πιβάνο, «ανεύθυνος εκδότης» («Direttore irresponsabile») ο «μπητ» ποιητής Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Irwin Allen Ginsberg, 1926 – 1997) και «αρχικηπουρός» («Capo dei Giardini») ο Σότσας
Το «Pianeta Fresco», το οποίο οι ίδιοι οι εκδότες του παρουσίαζαν ως «μια αναζήτηση ατραπών ηδονής», ήταν πολύχρωμο τόσο στην εκτύπωση όσο και στο χαρτί, η δε θεματολογία του ήταν ένα μείγμα από ψυχεδέλεια, ποίηση, καλλιτεχνικές πρωτοπορείες, πνευματικότητα, «χιπισμό» και ειρηνισμό. Το πρώτο τεύχος εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1967. Γύρω από την έκδοση συγκεντρώθηκαν πολύ γρήγορα αρκετοί νέοι άνθρωποι, ποιητές και ζωγράφοι, που όλον τον χειμώνα μετέτρεψαν σε διαρκή συνέλευση το σαλόνι της κατοικίας του ζευγαριού στην Via Manzoni του Μιλάνου.
Μέχρι το επόμενο φθινόπωρο ωστόσο, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε εμφανώς υποχωρήσει και το χειμερινό ηλιοστάσιο του 1968 εκδόθηκε το τελευταίο διπλό τεύχος (2/3) του περιοδικού με τίτλο «Τεχνολογίες Αποσυντονισμού».


«PROVO» (1965 - 1967)

Επιθεώρηση που εκδόθηκε στο Άμστερνταμ (Amsterdam) σε 16 τεύχη από τον Ιούλιο του 1965 έως τον Μάϊο του 1967, «επίσημο όργανο» του κινήματος των «Πρόβος» («Provos»). Η έκδοσή της προαναγγέλθηκε στις 25 Μαϊου 1965 από την ήδη συσταθείσα «επιτροπή σύνταξης»: «το Provo ενθαρρύνει την εξέγερση όπου την ανταμώσει. Το Provo ξέρει ότι αυτό θα χάσει στο τέλος, αλλά δεν θέλει να χάσει την ευκαιρία να προκαλέσει ετούτη την κοινωνία για μία ακόμα φορά…».
Στις σελίδες της επιθεώρησης «Πρόβο» φιλοξενήθηκαν κείμενα των Βαν Ντάϋν, Rob Stolk, Constant Nieuwenhuys, Auke Boersma, Robert Jasper Grootveld, Thom Jaspers, Garmt Kroeze, Hans Tuynman, Hans Metz, Peter Bronkhorst, Peter Tuynman, Martijn Ananar και Luud Schimmelpenninck.
Το πρώτο τεύχος, 38σέλιδο πολυγραφημένο και στενόμακρο (διαστάσεων 10,5 x 29,7 εκατοστά), κυκλοφόρησε σε 500 αντίτυπα στις 12 Ιουλίου 1965, αλλά τα περισσότερα αντίτυπα τα κατάσχεσε η αστυνομία, επειδή εκτός από το γραμμένο από τον Ρόελ Βαν Ντούϊν (Roeland Hugo Gerrit van Duijn, Roel van Duyn, 1943 - ) «μανιφέστο» του κινήματος περιείχε και οδηγίες κατασκευής βομβών από το ανώνυμο φυλλάδιο του 1910 «De practische anarchist».


Στο 2ο τεύχος που κυκλοφόρησε μετά από ένα μήνα, αναπτυσσόταν εκτενώς το «Άσπρο Σχέδιο για τα ποδήλατα» («Het witte fietsenplan»), όπως στο 6ο τεύχος θα αναπτυχθεί αργότερα εκτενώς και το «Άσπρο Σχέδιο για τις καμινάδες».
Το τεύχος 4 της επιθεώρησης «Πρόβο» (Οκτώβριος 1965) παραχωρήθηκε εξολοκλήρου στον αρχιτέκτονα, ζωγράφο, γλύπτη και μουσικό «Κονστάν» (Constant Anton Nieuwenhuys, 1920 – 2005, πρώην μέλος της ομάδας «CoBrA» και της «Καταστασιακής Διεθνούς», «L’Internationale situationniste», IS) για να παρουσιάσει τα πρωτοπόρα ουτοπικά και αντικαπιταλιστικά πολεοδομικά του στρατηγικά σχέδια που συνοψίζονταν στη ρέουσα (ξεκίνησε το 1959 και ολοκληρώθηκε το 1974) συλλογή του «New Babylon».
Από το 7ο τεύχος της, που μάλιστα κατασχέθηκε από την αστυνομία λόγω του κειμένου «Ανατρεπτική επιστολή» («Subversieve brief»), η επιθεώρηση «Πρόβο» αναβαθμίστηκε με εκτύπωση όφφσετ και θεαματική αύξηση του τιράζ της: το 7ο τεύχος (25 Φεβρουαρίου 1966) κυκλοφόρησε σε 5.000 αντίτυπα, το 8ο (14 Απριλίου) σε 10.000, το 9ο (12 Μαϊου, «εκλογικό τεύχος») σε 12.000, το 10ο (30 Ιουνίου) και 11ο (15 Αυγούστου) σε 20.000 αντίτυπα, το 12ο (1 Οκτωβρίου) σε 15.000, ενώ όλα τα υπόλοιπα τεύχη σταθεροποιήθηκαν στα 10.000 αντίτυπα. Από τους 30 συνδρομητές του 1ου τεύχους, στο 11ο τεύχος οι συνδρομητές είχαν γίνει περισσότεροι από χίλιοι.

 


Στο 44σέλιδο 12ο τεύχος της επιθεώρησης, οι εκδότες περιέγραφαν τους σκοπούς της με το ακόλουθο κείμενο:

 «Το Provo εναντιώνεται στον καπιταλισμό, τον κομμουνισμό, τον φασισμό, την γραφειοκρατία, τον μιλιταρισμό, τον επαγγελματισμό, τον δογματισμό και τον εξουσιασμό. Το Provo έχει να διαλέξει ανάμεσα στην απεγνωσμένη αντίσταση και την παθητική εξαφάνιση. Το Provo καλεί σε αντίσταση όπου αυτή είναι δυνατή. Το Provo ξέρει ότι θα ηττηθεί στο τέλος, όμως δεν μπορεί να προσπεράσει την ευκαιρία για μία ακόμη παθιασμένη προσπάθεια να προκαλέσει τούτη την κοινωνία. Το Provo χαιρετίζει την αναρχία ως την κύρια πηγή έμπνευσης για αντίσταση. Το Provo θέλει να ξαναφέρει την αναρχία και να την διδάξει στους νεόυς. Το Provo είναι μία εικόνα».

Τον Σεπτέμβριο του 1966 η επιθεώρηση εξέδωσε επίσης το πολυγραφημένο φυλλάδιο του Hans Metz, ενός εκ των ιδρυτών των «Πρόβος», «Provolution - The evolution of the Provo principle», σε αγγλική γλώσσα προς διάδοση των μηνυμάτων του κινήματος.
Από το 13ο τεύχος (10 Ιανουαρίου 1967) το μέγεθος της επιθεώρησης «Πρόβο» αυξήθηκε σε 21 Χ 59 εκατοστά (για να διατηρηθεί έτσι μέχρι το τέλος) και οι σελίδες μειώθηκαν σε 12. Το 14ο τεύχος κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου και το προτελευταίο (15ο) τεύχος βγήκε στους δρόμους στις αρχές του Απριλίου, λίγες εβδομάδες πριν το «επίσημο» τέλος του κινήματος στις 13 Μαϊου 1967 σε ένα συνέδριο στο Άμστερνταμ που αποφάσισε την εφεξής αυτονομία των ομάδων. Εκείνες τις ημέρες του συνεδρίου κυκλοφόρησε το εκτός αρίθμησης («extra») τελευταίο τεύχος της επιθεώρησης στην ίδια μεγάλη διάσταση αλλά με 4 μόνον σελίδες.

60's4


«QUICKSILVER TIMES» («ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟΙ ΚΑΙΡΟΙ», 1969 - 1972)

Σχεδόν μηνιαία αντεργκράουντ ταμπλόϊντ εφημερίδα που ίδρυσε στην Ουάσινγκτον (Washington DC) τον Ιούνιο του 1969 και εξέδωσε για 3 περίπου χρόνια ο δημοσιογράφος Τέρυ Μπέκερ (Terrence «Terry» Becker Jr.), επικεφαλής (ή «πρώτος μεταξύ ίσων» όπως τον περιέγραψε η εφημερίδα «Pittsburgh Press» στις 15 Ιουνίου 1970) μιας δραστήριας ομάδας αντιπολεμικών ακτιβιστών που αυταποκαλούντο «6η Στήλη» («Sixth Column»). Στην εκδοτική ομάδα συμμετείχε και ο πρώην υπάλληλος του State Department και μετέπειτα ιστορικός Ουϊλιαμ Μπλουμ (William Blum, 1933 - ) που μόλις είχε αποχωρήσει από την «Washington Free Press». Η «Quicksilver Times» ήταν μέλος των «Underground Press Syndicate» (UPS) και «Liberation News Service» (LNS).
Η θεματογραφία της εφημερίδας περιστρεφόταν γύρω από αντιπολεμικό κίνημα, τους «Μαύρους Πάνθηρες», το γυναικείο και γκέι κίνημα και, φυσικά, την ευρύτερη «Αντικουλτούρα» και το «lay – out» της ήταν απλό αλλά πλούσια διακοσμημένο με φωτογραφίες, σχέδια και αντεργκράουντ σχεδιοϊστορίες. Το μέγιστο τιράζ της ήταν τα 22.000 αντίτυπα, τα περισσότερα των οποίων πουλιόντουσαν στους δρόμους. Αντί εγχρήματης αμοιβής, η εργασία στην εφημερίδα πληρωνόταν με 400 δωρεάν αντίτυπα που το κάθε μέλος μπορούσε να πουλήσει μόνο του, κρατώντας για λογαριασμό του όλα τα έσοδα.
Από το πρώτο κιόλας τεύχος της που κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου 1969, η «Quicksilver Times» είχε διαβρωθεί από τον 24χρονο αλλά ευφυέστατο πράκτορα της CIA Φερέρα (Salvatore John Ferrera) που εργάστηκε για περίπου 30 τεύχη με το ψευδώνυμο «Sal Torey» ως αρθρογράφος, φωτορεπόρτερ και γραφίστας. Η διάβρωση της εφημερίδας που πήγαινε καλά από πωλήσεις και είχε μεγάλη οικονομική αυτάρκεια, συνεχίστηκε με ζηλωτές «εθελοντές» (στην πραγματικότητα χαφιέδες των διαφόρων μυστικών υπηρεσιών, 7 μόνον ανήκαν στο FBI) που εμφανίζονταν από το πουθενά, προσχωρούσαν στην εκδοτική ομάδα και συστηματικά διέσπειραν δυσαρέσκεια για τους ιδρυτές. Τελικά οι βαλτοί κατόρθωσαν να κλείσουν για ένα διάστημα την εφημερίδα, έχοντας ασκήσει ακόμα και βία κατά των ιδρυτών και κλέψει το μεγαλύτερο τμήμα του εξοπλισμού.
Στις 8 Μαϊου 1970 η «Quicksilver Times» συνέχισε την έκδοσή της με ανασυγκροτημένη σε κολλεκτίβα την εκδοτική ομάδα της, σφιχτή συγκεντρωτική οργάνωση και βεβαίως μη δικαίωμα ψήφου για όσους εμφανίζονταν από το πουθενά με την δήλωση ότι απλώς ήθελαν «να βοηθήσουν». Τα όρια δράσης του Φερέρα είχαν τώρα στενέψει και ο μιλιταντισμός των εκδοτών είχε αυξηθεί (καθοδηγητικό κείμενο με τα δικαιώματα των αγωνιστών απέναντι στο FBI τον Ιούλιο του 1970, τοποθέτηση του Μπέκερ ενάντια στα ευφορικά και καταγγελία τους ως «αντεπαναστατικών» τον Νοέμβριο του 1970, κείμενο «April 24th Anti-War Rally: 250000 People Come to D.C. So What?», στο τεύχος της 30ης Απριλίου 1971, προβολή του «Αντιμάζα. Μία μορφή οργάνωσης», στο τεύχος της 30ης Ιουλίου 1971, συνέχιση στις 22 Σεπτεμβρίου 1970 της μήνυσης της κλειστής πια «Washington Free Press» εναντίον των επικεφαλής της τοπικής αστυνομίας για την συστηματική παρεμπόδιση της πώλησης στους δρόμους, κ.ά.). Το τελευταίο τεύχος της εφημερίδας (τόμος 4, τεύχος 9) εμφανίστηκε στους δρόμους της Ουάσινγκτον τον Αύγουστο του 1972.

 

«THE RAT SUBTERRANEAN NEWS» («Ο ΠΟΝΤΙΚΟΣ», 1968 - 1970)

Αμερικανικό αντεργκράουντ πολιτικό περιοδικό («το πιο τρομερό όλης της πόλης») που εξέδιδε στην Νέα Υόρκη ο Τζεφ Σήρο (Jeff Shero) με βοήθεια από τους Alice Embree και Gary Thiher, καθώς και με καλλιτεχνική επιμέλεια του Bob Eisner και ανιδιοτελή οικονομική υποστήριξη από τον ποιητή W. H. Auden.
Υπήρξε μέλος του θρυλικού «Συνδικάτου του Υπόγειου Τύπου» («Underground Press Syndicate») και κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του τον Μάρτιο του 1968.
Τα γραφεία του απετέλεσαν κέντρο διέλευσης αρκετών ριζοσπαστών της λεγόμενης «Νέας Αριστεράς» των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του 1960, ενώ ιστορικά έχουν μείνει τα πρώτα τεύχη του, που κάλυπταν την κατάληψη του Πανεπιστήμιου της Κολούμπια από τους φοιτητές της SDS («Students for a Democratic Society», «Φοιτητές για μία Δημοκρατική Κοινωνία») τον Απρίλιο 1968 και φυσικά τον «Γαλλικό Μάη».
Παράλληλα με το πολιτικό του προφίλ, ο «Ποντικός» απλωνόταν συχνά και στην αγαπημένη θεματολογία της Αντικουλτούρας «sex, drugs and rock 'n' roll» και εξέδιδε το «παράπλευρο» ερωτικό αντεργκράουντ έντυπο
«Ηδονή» («Pleasure»), τα κέρδη του οποίου υποστήριζαν και την έκδοση του «Ποντικού». Αυτό προκάλεσε αντιδράσεις από σεμνότυφες κομμουνίστριες και αριστερίστριες και στις αρχές του 1970 το περιοδικό πέρασε με βίαιο τρόπο στα χέρια ακραίων φεμινιστριών, που δικαιολόγησαν την ενέργειά τους ως «αντίσταση» ενάντια σε μία «σεξιστική» και «φιλοπορνογραφική» εκδοτική διαδρομή.
Το αποτέλεσμα ωστόσο ήταν ο γρήγορος μαρασμός και το άδοξο κλείσιμο του «Ποντικού» μετά από λίγα μόνο «φεμινιστικά» τεύχη (ως «Women's LibeRATion»), τα οποία (όπως επεσήμανε με πίκρα στις 7 Μαρτίου 1970 ο εκ των εκδιωχθέντων εκδοτών Gary Thiher) διαπνέονταν «από υπερβολική στράτευση, απολιτική ηθικολογία και καθολική απουσία χιούμορ».

 

           «REBIRTH» («ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ», 1969)

Βραχύβια δεκαπενθήμερη ταμπλόϊντ αντεργκράουντ «χίπι» εφημερίδα, την οποία εξέδωσε σε 9 συνολικά τεύχη από τις 20 Μαϊου 1969 έως τον Αύγουστου του ίδιου έτους στο Φοίνιξ της Αριζόνα (Phoenix, Arizona) η τοπική κομμούνα «Rebirth Tribe» της 9 South 13th Ave. υπό το νομικό πρόσωπο «Real Live People, Inc.».
Ως υπεύθυνοι εκδότες εμφανίζονταν οι Μπρους Φρανκ (Bruce Frank) και Τζων Καίηχαλ (John Cahal) και ως καλλιτεχνικός διευθυντής ο Τζόε Γκαρνιώ (Joe Garneau). Άλλα μέλη της κομμούνας αναφέρονται οι Gregg Frank, Raman Frank, Michelle Garneau, Larry Garneau, Kathy Grieger, Barry Geist, Fred Bell, Michael Kothrade, Daniel Page, Linda Peterson, Duane Robinson, Mike και Nikki Johnson, κ.ά.
Η θεματογραφία της «Rebirth», που ήταν μέλος του «Underground Press Syndicate» (UPS), περιστρεφόταν γύρω από την «Αντικουλτούρα», την μουσική ροκ και την «ψυχεδέλεια» και οι σελίδες της ήσαν διακοσμημένες με ψυχεδελικά σχέδια και αντεργκράουντ σχεδιοϊστορίες.

 

 

«DE REAL FREE PRESS ILLUSTRATIE» («Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ», 1968 - 1974)

Ολλανδικό αντεργκράουντ περιοδικό, μέλος του «Συνδικάτου του Υπόγειου Τύπου» («Underground Press Syndicate», UPS), το οποίο εξέδιδαν ο σχεδιοϊστοριογράφος και πρώην μέλος του κινήματος των «Πρόβος» Ρόμπερτ Όλαφ Στουπ (Robert Olaf Stoop, 1945 – 1999) και ο μεταφραστής Μάρτιν Μπιούμερ (Martin Beumer).
Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1968 και όλα τα υπόλοιπα 5 (εν συνόλω 6) τήρησαν το ίδιο στυλ σε διαστάσεις ταμπλόϊντ με ολόλευκο χαρτί και ασπρόμαυρη εκτύπωση, κατά κανόνα γραμμένα και σχεδιασμένα χειρόγραφα από τον Στουπ.
Στις σελίδες του φιλοξενήθηκαν κόμιξ από τους σημαντικότερους αντεργκράουντ σχεδιοϊστοριογράφους (Gilbert Shelton, Spain Rodriguez, Robert Crumb, κ.ά.) και κείμενα εν γένει «προχωρημένων» ιδεών.

           «THE REALIST» («O ΡΕΑΛΙΣΤΗΣ», 1958 - 2001)

Περιοδικό της αμερικανικής Αντικουλτούρας, το οποίο συνέτασσε και εξέδιδε ο Πωλ Κράσνερ (Paul Krassner), με μεγάλη κυκλοφορία ήδη από το 1959, δηλαδή πολύ πριν το 1965 που συνέβη η έκρηξη των εντύπων αντεργκράουντ.
Ο «Ρεαλιστής» εκδόθηκε για πρώτη φορά την άνοιξη του 1958 και κυκλοφόρησε έως και τις αρχές της δεκαετίας του 1970, επανεμφανίσθηκε δε από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, αλλά με μικρότερο όγκο σελίδων. Το τελευταίο τεύχος του «Ρεαλιστή» ήταν το υπ’ αριθμό 146, την άνοιξη του 2001.
Το περιοδικό άφησε εποχή με την ακραία του σάτιρα, τα καυστικά του κόμικς και τα εξαιρετικά «εκδοτικά σημειώματα» του Κράσνερ, καθώς επίσης και για τις τολμηρές συνεντεύξεις του. Μία ανθολογία των άρθρων του αρχικού «Ρεαλιστή» εμφανίστηκε το 1985 από τις εκδόσεις «Running Press» με τίτλο «The Best of The Realist: the 60’s Most Outrageously Irreverent Magazine».

REVO (1966 - 1967)

Δίγλωσσο (σε ολλανδική και γαλλική γλώσσα) περιοδικό των Βρυξελλών κατά την δεκαετία του 1960, «επίσημο όργανο» του κινήματος των Βέλγων «Πρόβος» («Provos») που εναλλακτικά λέγονταν και «Revos». Το περιοδικό ίδρυσε ο ποιητής Herman J. Claeys (1935 – 2009) και το πρώτο πολυγραφημένο 40σέλιδο τεύχος του, σε σχήμα 11 Χ 30 εκατοστά, έκανε την εμφάνισή του τον Μάρτιο του 1966, ταυτόχρονα με την ανακοίνωση ίδρυσης από τον ίδιον της οργάνωσης «Krea», για την υποστήριξη των νεαρών συγγραφέων και καλλιτεχνών.
Πέραν του Claeys, στην έκδοση του περιοδικού συνεισέφεραν επίσης και οι ομοϊδεάτες του Frans Pans, Mark de Grijse, Marcel Raman και Walter Schelfhout, ενώ εκπρόσωπος του «Revo» συμμετείχε τον Απρίλιο του 1967 στο συνέδριο «Provo et anarchisme» που είχε διοργανώσει στην Λιέγη η τοπική οργάνωση «Cercle Libertaire Social et Culturel de Liège».
Το «Revo», που αποτελούσε μια γραπτή επίθεση ενάντια στο κατεστημένο της Βελγικής κοινωνίας, κυκλοφόρησε το τελευταίο (5ο και 20σέλιδο) τεύχος του τον Μάϊο του 1967, λίγες μόνον ημέρες πριν το «επίσημο» τέλος του κινήματος «Πρόβο» στις 13 Μαϊου 1967 μετά από ένα συνέδριο στο Άμστερνταμ που αποφάσισε την εφεξής αυτονομία των ομάδων. Τον Οκτώβριο του 1967 τρεις μυστικοί αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι του πρώην εκδότη και του κατάσχεσαν επιστολές, έντυπα και λίστες συνδρομητών, με αφορμή το κείμενό του «Πουτσοχαιρετισμός» («De penisgroet») στο «χίπι» περιοδικό του Γκεντ «Daele».

Βλάσης Γ. Ρασσιάς, 2007 – 2012,  http://www.rassias.gr/1087UGS-Z.html


Βιβλιογραφία

Βάγιας Μανόλης, «Σύντομη Ιστορία των Φιλολογικών και Πολιτικών Περιοδικών της Ελλάδας, από την γέννησή τους μέχρι σήμερα (1784 - 1990)», Αθήνα, 1990
Baunstein Peter - Doyle Michael William, «Imagine Nation: the American Counterculture of the ‘60s and ‘70s», New York, 2002
Bizot Jean-François - Miles Barry, «Free Press: Underground and Alternative Publications, 1965-1975», New York, 2006
Clay Steve και Phillips Rodney, «A Secret Location on the Lower East Side: Adventures in Writing, 1960-1980», New York, 1998
Crowley Walt, «Rites of Passage: A Memoir of the Sixties in Seattle», Seattle, 1995
Fountain Nigel, «Underground--The London Alternative Press, 1966-74», London, 1988
Glessing Robert J., «The Underground Press in America», Bloomington Indiana, 1971
Κrassner Paul, editor, «Best of the Realist: the Sixties' Most Outrageously Irreverent Magazine», Philadelphia, 1984
Leamer Lawrence, «The Paper Revolutionaries: The Rise of the Underground Press», New York, 1972
McMillian John, «Smoking Typewriters: The Sixties Underground Press and the Rise of Alternative Media in America», New York, 2011
Μάφι Μάριο, «Underground», Αθήνα,1982
Mungo Raymond, «Famous Long Ago. My Life and Hard Times with the Liberation News Service», Boston, 1970
Nelson Elizabeth, «The British Counterculture 1966-73: A Study of the Underground Press», London, 1989
The New Yippie Press Collective, « Blacklisted News: Secret Histories from Chicago to 1984», New York, 1983
Pardun Robert, «Prairie Radical: A Journey through the Sixties», Los Gatos, California, 2001
Peck Abe, «Uncovering the Sixties: The Life and Times of the Underground Press», New York, 1985
Ρασσιάς Βλάσης, «Underground Press. Η Ιστορία του υπόγειου Τύπου», β έκδοση, Αθήνα, 1988
Sean Stewart, editor, «On the Ground: An Illustrated Anecdotal History of the Sixties Underground Press in the U.S», Oakland CA, 2011
Skinn Dez, «Comix: the Underground Revolution», New York, 2004
Verzuh Ron, «Underground Times: Canada's Flower Child Revolutionaries», Toronto, 1989
Wachsberger Ken, editor, «Voices from the Underground: Insider Histories of the Vietnam Era Underground Press», Tempe, AZ, 1993

Links

http://en.wikipedia.org/wiki/Underground_press 

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_underground_newspapers

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Στέλιος Μπακλαβάς: Όνειρα Οικεία..

tsoklis                                                                     

                                                                                                                                        Συνέντευξη: Βασιλίκα Σαριλάκη

Τί θα συνέβαινε αν αλχημίζαμε το βλέμμα ενός ζωγράφου με το ίδιο το έργο του; Ποιό θα ήταν το προϊόν αυτής της διήθησης; Θα παρήγαγε ένα νέο, διαφορετικό ονείρεμα, ένα νέο έργο μήπως που θα μας ταξίδευε στον βυθό της δημιουργίας του κάθε ζωγράφου; Αυτό φαίνεται ναναι το στοίχημα που έβαλε ο εικαστικός φωτογράφος Στέλιος Μπακλαβάς στην έκθεση “Όνειρα Οικεία” που πρόσφατα παρουσιάστηκε στην αίθουσα τέχνης του Δημαρχείου Περιστερίου..Όπως αναφέρει ο ίδιος “Το φωτογραφικό στιγμιαίο γεγονός - το πορτραίτο - σπάει τα δεσμά του απόλυτα στιγμιαίου και διαχέεται μέσα στην μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας πραγμάτωση του ζωγραφικού έργου πετυχαίνοντας ένα ιδιόμορφο "πάντρεμα" της "Χρονικής Απόστασης", ανάμεσα στην ζωγραφική και την φωτογραφία....” Μιλήσαμε μαζί του για το ιδιόμορφο πείραμα αλλά και τις σχέσεις φωτογραφίας- ζωγραφικής εν γένει..

anagenissi

` Art Noise :  Πότε και πως ξεκίνησε η ιδέα σου να φτιάξεις κάποιες προσωπογραφίες καλλιτεχνών στις οποίες να απεικονίζεται ταυτόχρονα και κάποιο έργο τους;

stelios baklavas1            Στ. Μπ. Η ιδέα αυτή ήταν η φυσική συνέχεια της προηγούμενης εκθεσιακής μου ενότητας με τίτλο "Όνειρα στον ερειπωμένο μας ύπνο" (ο στίχος ανήκει στον ποιητή μας Νίκο Καρούζο).. Εκεί " πάντρευα " τα έργα ζωγραφικής με τον κόσμο που παρακολουθούσε τα ζωγραφικά έργα.. Ένωνα δηλαδή τις μορφές ενός έργου με τις φόρμες του κόσμου που παρακολουθούσε την έκθεση. Η ενότητα με τις προσωπογραφίες ξεκίνησε το 1997 και ολοκληρώθηκε το 2001. Από το σύνολο 100-120 πορτραίτων έδειξα τα 44 τον Φλεβάρη του 2002 στην Γκαλερί "Νήσο"  στου Ψυρρή στην Αθήνα.

Art Noise : Ποια διαδικασία ακολούθησες για να φτάσεις σε αυτήν την εικόνα των προσωπογραφιών που βλέπουμε;

 

Στ. Μπ.  Η διαδικασία που ακολούθησα για την δημιουργία των προσωπογραφιών ήταν απλή. Παρακολουθούσα εκθέσεις 4-5 μέρες κάθε εβδομάδα -και πολλές φορές πήγαινα σε 2-3 εκθέσεις κάθε μέρα, για 5 χρόνια.. Όταν η θεματική που έβλεπα ήταν  αυτή που με έκανε να αγγίξω την φωτογραφική μου μηχανή πραγματοποιούσα τότε το πορτραίτο του δημιουργού / ζωγράφου.

pop

Μετά, αφού έβλεπα την  έκθεση 2-3 φορές διάλεγα 1-2 έργα όπου τοποθετούσα τον ζωγράφο για να τον φωτογραφίσω, έχοντας στην δικαιοδοσία μου να κάνω ΜΟΝΟ 2 διπλές λήψεις για το πορτραίτο. Δεν υπάρχει καμιά μορφή τεχνικής επεξεργασίας για το αποτέλεσμα και ότι βλέπουμε είναι στο φωτογραφικό φιλμ (που με αυτό δουλεύω ακόμη) και με Full Frame τύπωμα.

matia 

Art Noise : Αυτό που προσπάθησες να κάνεις ήταν να διηθήσεις το βλέμμα του ζωγράφου με το βλέμμα-έκφραση του έργου του;

                  Στ. Μπ.  Αυτό που προσπάθησα ήταν όντως να διηθήσω στο βλέμμα του ζωγράφου την εκφραστική δυναμική του έργου του έτσι ώστε το καινούργιο έργο που δημιουργούσα να έχει ένα τρίπτυχο δυναμικής (διαλεχτική σχέση θα έλεγα με θέση – αντίθεση + καινούργιο ) το οποίο θα στήριζε με επιτυχία την γέννηση του καινούργιου... Ένα έργο ζωγραφικής / ενέργεια του ζωγράφου που εκφράζει μια συγκεκριμένη εικαστική κατάσταση - χρονική στιγμή του ίδιου / και η παραγωγή του νέου έργου με την μεσολάβηση της δικής μου ενέργειας/...που με την βοήθεια από τα "ουράνια τάγματα Αγγέλων” ( Άμλετ )  του στιγμιαίου αλλά και της αλήθειας της ψυχής, να υπάρξει ένα αποτέλεσμα όπως είναι π χ στην προσωπογραφία του Γ. Μαυροιδή.. Ζωντανό, αληθινό, νέο, τρυφερό, ερωτικό και γιομάτο με το δάκρυ της καθαρότητας / διαφάνειας της ψυχής που προσφέρει η τέχνη στον κόσμο γύρω μας...

 

 Art Noise : Πιστεύεις ότι η τεχνική στην "διατύπωση" μιας φωτογραφίας kostis georgiouπαίζει μεγαλύτερο ρόλο από ότι στην δημιουργία ενός ζωγραφικού έργου;

              Στ. Μπ.  Η τεχνική δεν παίζει κανέναν ρόλο για μένα...ο φωτογράφος έχει την φωτογραφική μηχανή και το φιλμ του, ο ζωγράφος τα πινέλα του, το καβαλέτο και τα χρώματά του. ο γλύπτης το μάρμαρο του ή τον πηλό του κι επίσης έχουμε τις κατασκευές... έργα που είναι μια σύνθεση από τέχνες...π. χ ένα έργο του Δ. Αληθεινού ή του Κουνέλη... Η “διατύπωση" είναι λοιπόν η ψυχική διάθεση και η ανάγκη για επικοινωνία με την βαθύτερη ύπαρξη μας....Τους δημιουργούς μας ενώνουν πράγματα στην τέχνη και δεν μας χωρίζουν, έτσι θαρρώ ότι πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τα διαφορετικά "μέσα" έκφρασης" που διαθέτουμε στα χέρια μας...

Art Noise : Σήμερα που ο σημαντικότερος ζωγράφος στον κόσμο θεωρείται ο Gerhard Richter ο οποίος στηρίζει την ζωγραφική του σχεδόν αποκλειστικά στην φωτογραφική προσέγγιση, πιστεύεις ότι ο ρόλος της φωτογραφίας έχει αναβαθμιστεί;

Στ. Μπ. Ο Gerhard Richter όντως είναι σημαντικός ζωγράφος και η εργασία του είναι υπέροχη και μοναδική ( και ω τί σύμπτωση ..κυκλοφορεί τώρα ένα βιβλίο του που ονομάζεται December κι έχει μέσα 39 φωτογραφίες σαν ιστορίες ημερολογίου..). Επειδή το ζωγραφικό του έργο στηρίζεται στην φωτογραφία δεν νομίζω ότι αναβαθμίζει την φωτογραφία περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που ήδη προσφέρει στην τέχνη σήμερα.

maska   gynaika    unnamed (1)

Από την αρχή  της εμφάνισης της φωτογραφίας στην ιστορία της τέχνης πρόσφερε τη μοναδική και υπέροχη δυνατότητα στην ζωγραφική να βυθιστεί μέσα στα καινούργια νερά της δημιουργίας μακριά και έξω από την κλασσική αναπαράσταση και να δώσει αυτό το μεγαλείο που μας προσφέρει σήμερα. Ακόμη και τα φωτορεαλιστικά ζωγραφικά έργα είναι δομημένα με μια ελευθερία που δεν υπήρχε πριν. Η φωτογραφία έχει πολύ δρόμο ακόμη να κάνει συγκριτικά με την ζωγραφική που υπάρχει από τα πρώτα βήματα -σχεδόν-  της ανθρώπινης δημιουργίας... αλλά αυτό δεν ακυρώνει το πάθος της φωτογραφικής δημιουργικής διέγερσης που προσφέρει διπλά σ' όλες τις άλλες μορφές τέχνης.          

Art Noise : Για σένα τι συνιστά μια ενδιαφέρουσα φωτογραφία; Η ρεαλιστική απεικόνιση η' η φαντασιωτική διάσταση; Η απλή, καθαρή φόρμα ή η θεατρικότητα; Το ρεπορτάζ  ή η αισθητική προσέγγιση;botsoglou

                   Στ. Μπ. Απλή και δύσκολη ταυτόχρονα η απάντηση στην ερώτηση. Όπως ακριβώς είναι και η χρήση της φωτογραφικής μηχανής. Πολύ εύκολη η διαδικασία παραγωγής μιας εικόνας αλλά δύσκολη η σύνδεση της με κάτι που σε πάει πιο πάνω από την απλή αναπαράσταση. . Όλα αυτά που είπες με ενδιαφέρουν κι όπως έλεγε ο Paul Klee "Η τέχνη δεν αναπαράγει το ορατό. Κάνει τα πράγματα ορατά."

Σημασία έχει η συγκίνηση, η χαρά και η ευκαιρία για σκέψη μέσα από την παραγωγή / σύνθεση μιας φωτογραφίας. Την συνιστά ενδιαφέρουσα όταν πετυχαίνει την ανατριχίλα που νοιώθεις, όπως όταν, βλέπεις το "Φιλί" (1886) του Rodin που έχει αυτή τη μεγαλειώδη πλαστικότητα και όπως ο "Σκεπτόμενος" (1880) που βγάζει ολόκληρη την συγκέντρωση του Νου έξω από το άγαλμα και καθώς επίσης όταν αισθάνεσαι να είσαι μέρος μιας φόρμας σ' ένα από τα γυμνά του φωτογράφου Frantisek Dritkol...

 

 

Art Noise : Δείχνεις να ενδιαφέρεσαι για τις ονειρικές εικόνες στην φωτογραφία..H φωτογραφία για σένα είναι ένας άυλος πλασματικός χώρος που μας ταξιδεύει σ' ένα ζωντανό όνειρο όπως έλεγε ο Borges;

               Στ. Μπ. Υπέροχο αυτό που έλεγε ο Borges...σ ευχαριστώ για την πάσα που μου κάνεις κι ας προσπαθήσω να γίνω ο πολύχρωμος παπαγάλος που έλεγε ο ίδιος και όχι η άσχημη νυχτερίδα...Θα απαντήσω με κινηματογράφο μιας και ήταν ο λόγος που έγινα...φωτογράφος. "Τα Όνειρα" του Kurosawa, οδήγησαν την "Η Ωραία της Ημέρας" του Bunuel να επιβιβαστεί στον "Μέγα Ανατολικό" του Εμπειρίκου και να αρχίσει η "Μεταμόρφωση" της του Kafka, κρατώντας στο χέρι της σαν ευαγγέλιο το κομμένο αυτί του Vincent Van Gogh  μέσα στα "Ηλιοτρόπια" του, ακούγοντας την "Ιεροτελεστία της Άνοιξης" του Igor Stravinsky...

byron

  "Η κοιμωμένη" του Χαλεπά φορά την "Φυσιγγιοθήκη" του Δ. Αληθεινού και αναζητά τα "Φτερά του Έρωτα" του Wim Wenders που βρίσκουν ξεκούραση στο δέντρο που ποτίζει ο πιτσιρικάς στην "Θυσία" του Andrei Tarkovsky και που μας μεταφέρει την ενεργειακή αύρα του Gustav Klimt,του Egon Schiele, της Frida Kahlo, του Lucian Freud που μαζί με την Isadora Duncan κατεβαίνουν χορεύοντας τα σκαλοπάτια της Οδησσού από το "Θωρηκτό Ποτέμκιν" του Sergei Eisenstein για να απολαύσουν την "Καταγωγή του Κόσμου" του Gustave Courbet να γεννά την ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...

Υ.Σ/ Η ωραία της ημέρας = Η τέχνη

            Art Noise : Ωραίο όνειρο.. Ευχαριστώ Στέλιο...

stelios baklavas

 

Ο Στέλιος Μπακλαβάς γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Φωτογραφία στη Σχολή Σταυράκου. Ζει και εργάζεται ως φωτογράφος στην Αθήνα. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος και του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης και Προστασίας Πνευματικών Δικαιωμάτων Φωτογράφων. Έχει πραγματοποιήσει 13 ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε 38 ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό.

www.art-sbaklavas.gr, steliosbaklavas@gmail.com

 

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Κρίση και σεξισμός στα media. Που μας οδηγεί η κουλτούρα της μοντελοβίζιτας;

sexist

                                                                                                                    Της Βασιλίκας Σαριλάκη

Κάποτε, στους κύκλους της Αριστεράς έλεγαν μια φράση..πώς η θέση που επιφυλάσσει στην γυναίκα μια κοινωνία, δείχνει και το επίπεδό της. Σοφή φράση!  Σήμερα στο ζενίθ της κρίσης, το φτηνιάρικο, εξευτελιστικό και σεξιστικό θέαμα βάζει την σφραγίδα του στον ξεπεσμό των media, ακυρώνοντας κάθε έννοια πολιτισμού και παιδείας. H βία του σεξισμού λοιπόν,είναι ένας σαφής δείκτης της τριτοκοσμικής μας πλέμπας και είναι ενδεικτικό το πόσο η έλλειψη παιδείας και κουλτούρας οδηγεί την νεολαία σήμερα στον λαϊκισμό και κυρίως στην βία.... Στην έρευνα που ακολουθεί, προσπαθούμε να δούμε πως έχει η κατάσταση στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε σχέση με τον σεξισμό, ειδικότερα στα media, στην διαφήμιση, αναψηλαφώντας και την φοβερή εποχή Κωστόπουλου όπου τα περιοδικά τίμησαν τόσο την βία του σεξισμού..

 

To έξυπνο και πολύ ενδιαφέρον αυτό video που δημοσίευσε η Huff Post είναι αποτέλεσμα έρευνας και καλλιτεχνικής εργασίας  σπουδαστριών κι έχει θέμα “Πως θα ήταν οι σεξιστικές διαφημίσεις αν άλλαζαν οι ρόλοι των δύο φύλων. Παράλληλα περιέχει στοιχεία ερευνών πάνω στο θέμα”.                                              

Δυστυχώς, μας συνήθισαν στην βία του σεξιστικού θεάματος. Μας συνήθισαν να βλέπουμε στην TV μοντελοβίζιτες, να ασκούν συχνά χρέη παρουσιάστριας, ημιτσίτσιδες χειμώνα-καλοκαίρι σε τηλεπαιχνίδια, πρωϊνάδικα, μεσημεριανά, έως και δελτία καιρού! Συνηθίσαμε να βλέπουμε σεξιστικές διαφημίσεις, σεξιστικά “ρεπορτάζ”, τηλεπαρουσιαστές να χουφτώνουν δημόσια Τζούλιες..να μας πλασάρουν φτηνά σεξιστικά ανέκδοτα δημοτικού, χυδαία βιντεάκια της πλάκας. Κι από πίσω το εμπόριο. Ψυχών τε και σωμάτων..Κρυφό ή φανερό, με κρυφές ή φανερές πόρνες, με κρυφούς ή φανερούς νταβατζήδες, ή ματάκηδες, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές..

sexist open legs

Η νεολαία μεγάλωσε με αυτόν τον κυνισμό. Ανεχόμαστε πλέον έως και πορνοτηλεφωνικές υπηρεσίες καναλιών που διανυκτερεύουν ως οπτικά μπουρδέλα, χωρίς ποτέ να έχει παρέμβει κανένα απολύτως ΕΣΡ! Ως που θα πάει αυτό; Είναι θέμα πουριτανισμού; ΌΧΙ. Απλά όλο αυτό δεν έχει καμία σχέση με το σεξ και τον έρωτα που απελευθερώνουν τον άνθρωπο. Είναι μάλιστα αντίθετα!.Έχει σχέση με το εμπόριο,την βία και τα πρότυπα που πάνε να μας φορέσουν σαν στενά παπούτσια..

efi

Η απόλυτη ξεφτίλα. Έφη Σκορδά, Σάσα Σταμάτη και αισθητικός βάζουν στα τέσσερα μια κοπέλα για να δείξουν αποτρίχωση μπικίνι. Δεν θα αναπαράγουμε το γελοίο βίντεο φυσικά που προκάλεσε σάλο. 

 Παραλίγο στην Ευρώπη.. Στον σημερινό hard core καπιταλισμό, στην ξέφρενη εκμετάλλευση και τον κυνισμό του ανταγωνισμού, τα δικαιώματα των γυναικών έχουν σαφέστατα οπισθοχωρήσει. Ακόμα και στα πλέον αναπτυγμένα Βόρεια κράτη της Ευρώπης, όπου το κοινωνικό κράτος διαθέτει κατακτήσεις που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα θα είχαν άλλοι λαοί, οι οπισθοχωρήσεις αυτές είναι ορατές. Πάρτε παράδειγμα την Σουηδία. Κάτι πήγε να γίνει το 2008 στην Βουλή της όταν μετά από πολλά αιτήματα έβγαλε αίφνης κόκκινη κάρτα στην σεξιστική διαφήμιση, αλλά σύντομα την πήρε πίσω.

clip_image002Η χώρα με τους πλέον προωθημένους νόμους περί ισότητας των δύο φύλλων είχε ζητήσει τότε από την καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Γκέτενμποργκ Eva-Maria Svensson (που είναι και ευρωβουλευτής του κόμματος της Αριστεράς της Σουηδίας) την σύνταξη ενός νέου σχεδίου νόμου που να απαγορεύει ολοσχερώς την σεξιστική διαφήμιση. Ο νόμος κατατέθηκε στην Βουλή, αλλά δυστυχώς δεν ψηφίστηκε καθώς κόλλησε στο δικαίωμα περί ελευθερίας Τύπου!. Η ελευθερία της αξιοπρέπειας της γυναίκας πήγε περίπατο. Την ημέρα εκείνη ή αριστερή βουλευτής ρώτησε τον αντίμαχο βουλευτή το αυτονόητο:

   “Why should women’s bodies be used to sell things?”

Αυτή η ερώτηση δεν απαντήθηκε ποτέ.. Αφορμή για την κατάθεση του νόμου ήταν μια διαφήμιση μπύρας που έδειχνε μια κοπέλα με ερεθισμένες θηλές κάτω από το μπλουζάκι της την ώρα που έπινε την μπύρα! Η διαφήμιση καταργήθηκε. Αλλά ο νόμος δεν πέρασε. Κρίμα.

Γιατί ο δίκαιος αυτός νόμος που θα ψηφιζόταν τότε, δεν περιοριζόταν στην απαγόρευση των διαφημίσεων που προσβάλλουν μόνο τις γυναίκες αλλά και τους άνδρες όταν χρησιμοποιούνται σεξουαλικά υπονοούμενα εις βάρος τους ή όταν χρησιμοποιείται το γυμνό σώμα υπαινικτικά για προώθηση προϊόντων. Ήταν ένας νόμος που θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα προηγούμενο και σε άλλες χώρες..Αυτά συνέβησαν στην Σουηδία. Τι γίνεται όμως στο Ελλαδιστάν;

Elladistan. Πίπες και μοντελοβίζιτες..Όλοι θα έχετε ακούσει την περιβόητη διαφήμιση που λάνσαρε κάποτε επί χούντας, μια πίπα, με το αμίμητο σλόγκαν «αν δεν θέλεις να τον παίρνεις από πίσω πάρ’ του μια πίπα». Η διαφήμιση αυτή όπως μου είπε μεγάλος διαφημιστής έκανε πάταγο, έγινε χοντροκομμένο σεξιστικό ανέκδοτο σε παρέες, μικρών και μεγάλων κι άργησε πολύ να αποσυρθεί. Από το χοντροκομμένο αυτό ανέκδοτο του λιμανιού, που ωστόσο αποτελούσε εξαίρεση, φτάσαμε σήμερα στον απόλυτο κυνισμό, την καθολική «αποδοχή» της σεξιστικής διαφήμισης και την σχεδόν πορνογραφική εικόνα της γυναίκας στα Μ. Μ. Ε. 

Με  μοντελοβίζιτες, που ενίοτε ασκούν και χρέη παρουσιάστριας, ημιτσίτσιδες χειμώνα-καλοκαίρι σε τηλεπαιχνίδια, (είναι παντός καιρού ..διαθέσιμες) στα πρωϊνάδικα, στα μεσημεριανά, πιο παλιά και στα δελτία καιρού!( Ά ρε Μαλέλη που μετά την Πετρούλα έγινες και ΔΗΜΑΡ! ..)  Και με διάσημους τηλεπαρουσιαστές να χουφτώνουν δημόσια Τζούλιες.. Φτηνά σεξιστικά ανέκδοτα, χυδαία υπονοούμενα, τρίψιμο στις μπάρες, κόλλημα στον εγκέφαλο με το σεξ με χαζοβιντεάκια, ακόμη κι ο προθάλαμος ενός μπουρδέλου θα έδειχνε πιο σοβαρός.. Κι από δίπλα το εμπόριο. Ψυχών τε και σωμάτων..Κρυφό ή φανερό, με κρυφές ή φανερές πόρνες, με κρυφούς ή φανερούς νταβατζήδες, ή ματάκηδες, όλα έχει ο μπαχτσές..

Ο σεξισμός λοιπόν κι η χρησιμοποίηση του γυναικείου σώματος ως αντικειμένου προς πώληση προϊόντων πολύ καλά κρατεί. Και κανείς δεν μιλάει. Όλοι γνωρίζουν τις πορνοτηλεφωνικές υπηρεσίες των τηλεοπτικών καναλιών που διανυκτερεύουν ως οπτικά μπουρδέλα, χωρίς ποτέ να έχει παρέμβει κανένα απολύτως ΕΣΡ καθόσον βέβαια, αυτό το θέαμα είναι απολύτως θεμιτό και ποιοτικό! Η γενική εικόνα της τηλεόρασης δεν ενθαρρύνει καθόλου προς μιαν έννοια αξιοκρατίας και ποιότητας παρά προβάλλει πρότυπα συχνά επικίνδυνα.. Αναρωτιέται κανείς. Ο μόνος δρόμος να γίνεις παρουσιάστρια περνάει απαραίτητα από την φωτογράφηση με εσώρουχα; Κι αν ναι, τότε γιατί δεν ισχύει  και για άντρες; Γιατί δεν είδαμε ακόμα–λέω τυχαία- τον  Χατζηνικολάου με σλιπάκι στο MAX; Γιατί μόλις γελάσατε μ΄ αυτό και το άλλο σας φαίνεται αυτονόητο;

                                                                                         Ώδή στην Φλορίντα Πετροτσέλι   

                                                                                                                 Στην πρωινή Μελέτη και το 2008 στο ΜΑΧ.

Η υποκρισία της Ελληνικής κοινωνίας περισσεύει και δεν είναι θέμα πουριτανισμού αλλά απόλυτης ξεφτίλας πλέον. Γι’ αυτό φτάσαμε στα σημερινά μας χάλια. Και ναί η τέχνη δεν ενοχλείται καθόλου από το γυμνό, -υπάρχουν χιλιάδες έντεχνες  ή μη γυμνές απεικονίσεις, γλυπτά  και φωτογραφίσεις- αλλά σιχαίνεται την υποκρισία! Δεν ενοχλεί το γυμνό, αλλά η βία της πορνικής εικόνας, ως υπόσχεση ανταλλαγής ή ως υποταγή στην αντρική εξουσία. Το να βλέπεις συνεχώς το σώμα σου να προβάλλεται ως μέσο κάθε είδους συναλλαγής, ως κακοποιημέν﨔αντικείμενο” ή ως φτηνό, ανταλλακτικό προϊόν για διάφορες..υπηρεσίες. Έ όχι!

 clip_image018

Πολλοί άντρες, δυστυχώς, νομίζουν πως “κάθε γυναίκα κρύβει μέσα της μια πόρνη”. Αυτό  όχι μόνο είναι ψέμα αλλά ισχύει το ακριβώς αντίστροφο. Οι πραγματικά ερωτικές γυναίκες δεν μπορούν να λειτουργήσουν πορνικά, γιατί γνωρίζουν τον έρωτα κι έτσι αρνούνται να αυτοκακοποιηθούν..γιατί περί αυτού πρόκειται.. Ενώ οι πόρνες, κρυφές και φανερές, υποδύονται τον ερωτισμό, δεν τον ζούν, αφού οι ίδιες έχουν υποβιβάσει το σώμα τους-και όχι μόνον- σε αντικείμενο. Αλλά ακόμη κι εδώ υπάρχει η φυλετική βία. Οι γυναίκες είναι γυμνές και πουλάνε προϊόντα, οι γυναίκες είναι πόρνες. Οι άντρες κατ’ εξαίρεσιν. Και μάλιστα οι περισσότεροι άντρες δεν θεωρούνται καθόλου πόρνοι όταν πηγαίνουν με μία πόρνη ενώ στην πραγματικότητα συμμετέχουν στην ίδια ακριβώς πράξη πορνείας! Απόδειξη γι’ αυτό είναι ο τρόπος που πρόσφατα αντιμετωπίστηκαν οι πόρνες που είχαν aids. Διαπομπεύτηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη αν και αυτό θα ήταν αδιανόητο να γίνει π.χ για τους πελάτες τους..

ralli   Εξώφυλλο, μεσημεριανό και μετά ίσως βουλευτής;

Σήμερα, λοιπόν, στην τάχα «εκσυγχρονισμένη» Ελλάδα του 2012, συνεχίζουμε να βλέπουμε διαφημίσεις όπου γυναίκες τρίβονται ημιτσίτσιδες σε ακριβά αυτοκίνητα σαν να ήταν γάτες, ή κάποιος τους βάζει χέρι στο μπροστινό κάθισμα, ή ανοίγουν το πλυντήριο πατώντας το κουμπί με τον πισινό τους! Είναι φυσικά πασίγνωστο, ότι όλες μας έτσι βάζουμε πάντα το πλυντήριο μπροστά!

Επίσης, χαμός γίνεται με την σεξιστική διαφήμιση σε πανώ στην επαρχία. Ίσως την περιβόητη φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή πως η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο θα πρέπει τώρα να την μεταλλάξουμε στο Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο πορνείο!

 

Η μπάλα του σεξισμού καμιά φορά παίρνει και τους άντρες. Στα τηλεοπτικά πλέον πλατώ, κάποιες γυναίκες- “αφέντρες”, χιλιοφωτογραφισμένες σε glossy περιοδικά σε στάσεις “ξέκωλου” εκδικούνται πλέον σεξιστικά άντρες- αντικείμενα..Τους είπαν φαίνεται να έχουν όλοι το ένα πόδι λυγισμένο, να φαίνεται καλύτερο το….τους, έτσι λένε στις μοντέλες το επέκτειναν και στους άντρες!..Ένας δεξιά, ίσως να βαριέται και ξύνει τα ..Δηλαδή τι να πω πλέον! 

 stikoudi

Ο κρυμμένος σεξισμός. Πολλοί διαφημιστές καταφεύγουν στον λεγόμενο «κρυμμένο σεξισμό», όρο που υποδηλώνει σύμφωνα με καταχωρημένες μελέτες την υπόγεια έκφραση ανισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών. Παλαιότερο ένα τηλεοπτικό spot έδειχνε δύο πρωταθλήτριές μας του beach voley να διαφημίζουν ένα προϊόν. Την στιγμή που πηδούσαν ο φακός εστιαζόταν επαναληπτικά στα γεννητικά τους όργανα..

Το φαινόμενο αυτό όχι μόνον δεν είναι τυχαίο, αλλά είναι πολύ γνωστό σε όσους το έχουν αναλύσει. Σχετικές μελέτες του Messner έχουν αποδείξει τα ακόλουθα.

1.Τα γυναικεία sports μεταδίδονται στην τηλεόραση κατά 5% έναντι 95% των ανδρών. Όταν δείχνουν στιγμιότυπα από τα πλέον δημοφιλή γυναικεία sports, το τένις και το basketball, η κάμερα εστιάζει κατ’ εξακολούθηση κάτω από τις φούστες των τενιστριών ενώ φυσικά ποτέ δεν στοχεύει στα γεννητικά όργανα των αντρών όταν παίζουν τένις..

2. Ο ίδιος μελετητής αναφέρει πως οι σχολιαστές των αθλητικών ειδήσεων συχνά αναφέρονται στις αθλήτριες με λέξεις όπως «τα κορίτσια» προσδίδοντάς τους μια έννοια παιδιού ενώ δεν λένε «τα αγόρια» όταν μιλάνε για άντρες αθλητές.

Αναδημοσιεύω σχετικά: Από Antigoni Kalaitzi Σαβ, 2011-07-09 20:46 http://www.athensbars.gr/ta-mme-stin-ellada-einai-seksistika

 pasxalidou_apantisi_stin_bokota_0

... σύμφωνα με την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου... 

«Με ανάγκασαν να κάνω τη Eurovision. Εγώ ξεκίνησα με συνεντεύξεις, με την Αλιέντε, την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, αλλά μετά η ΕΡΤ με ανάγκασε να κάνω τη Eurovision. Η αλήθεια είναι ότι ως γυναίκα στα ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν έχεις πάρα πολλές επιλογές. Ένιωσα ακριβώς τι σημαίνει: «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της» και είναι και πολύ πιο σεξιστική η Ελλάδα. Νομίζω ότι είναι πολύ πιο δύσκολο εδώ να είσαι γυναίκα. Θυμάμαι ότι είχα πάει σε μια εκπομπή της ΕΡΤ που την έκανε ο Λάλας και είχε θέμα το ποδόσφαιρο. Εγώ είμαι ποδοσφαιρόφιλη, παρακολουθώ το άθλημα αυτό εδώ και 20 χρόνια. Και όταν ήρθε η δική μου σειρά τι λέτε με ρώτησε ο κύριος Λάλας; «Θα πήγαινες με τον Ροναλντίνιο, σου αρέσει σαν άντρας;». Του ανταπέδωσα την ερώτηση: «Εσύ θα πήγαινες;». Αυτό δεν μου έχει συμβεί ποτέ. Στη Σουηδία δεν υπήρχε περίπτωση, θα του έκανα μήνυση. Στην κρατική τηλεόραση. Δεν υπάρχει αυτό».

clip_image016Σύμφωνα με την μελέτη Lovdal από το 1970 μέχρι σήμερα ο ρόλος της γυναίκας στις διαφημίσεις είναι της νοικοκυράς, που φροντίζει τα παιδιά και σερβίρει γεύματα, ακόμη κι όταν παρουσιάζεται ως εργαζόμενη ενώ κυρίως στις νυχτερινές διαφημίσεις μετατρέπεται σε σεξουαλικό αντικείμενο του πόθου. Είναι σε κάθε περίπτωση εξαρτώμενη κι υποδεέστερη του άντρα.. Μια ενδιαφέρουσα μελέτη για τον σεξισμό και την υπόγεια λειτουργία του στην κοινωνία έχει κάνει κι ο Bourdieu. Δεν το φανταζόσαστε ε;

  Όταν η διαφήμιση κανιβαλίζει. Την τελευταία δεκαετία η κατάσταση έχει αλλάξει δυστυχώς προς το χειρότερο. Ίσως, μάλιστα, την αρχή να σηματοδότησαν οι κατά πολλούς ρατσιστικές εικόνες της Benetton που εισήγαγαν ένα νέο κύμα βίας στην διαφήμιση.

Η διαφήμιση έχει εκτραχυνθεί παγκοσμίως και σε μερικές περιπτώσεις δεν εκφράζει απλώς τα γνωστά σεξουαλικά στερεότυπα που όλοι γνωρίζουμε, αλλά φτάνει κυριολεκτικά στα όρια του κανιβαλισμού! Στην Τσεχία κυκλοφόρησε μια τηλεοπτική διαφήμιση με το εξωφρενικό κανιβαλιστικό σλόγκαν «Θέλετε ζουμερά στήθια ή τραγανά μπούτια;» δείχνοντας στήθη και οπίσθια γυναικών ενώ διαφήμιζε τηγανητά στήθη και μπούτια κοτόπουλου από το Kentucky της Αμερικής, την γνωστή αλυσίδα K.F.C! Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτή η διαφήμιση αφορά φαστφουντάδικα που πάνε παιδιά!

Παράλληλα στην Γαλλία μια αντίστοιχη “αλληγορικά πρόστυχη” διαφήμιση κινητοποίησε πολλές αντιδράσεις από γυναικείες οργανώσεις. Πρόκειται για μια διαφήμιση κρέμας γάλακτος της εταιρίας Suchard.

clip_image006

Το σλόγκαν είναι «Ακόμη κι όταν την ξαπλώσω, και την χτυπήσω αυτή παραμένει χυμένη». Ή άλλη διαφήμιση της ίδιας εταιρίας για σοκολάτες που δείχνει ένα γυμνό top model που δηλώνει. «Λέτε όχι αλλά εμείς ακούμε ναι».

Τα παραδείγματα δεν είναι τυχαία. Στην Γαλλία, τις ΗΠΑ και τις τέως Ανατολικές χώρες της Ευρώπης παρουσιάζονται οι πλέον σεξιστικές διαφημίσεις. Σ’ αυτές τις χώρες δεν υπάρχουν νόμοι ή κώδικες δεοντολογίας που να προστατεύουν από την προσβολή της γυναικείας αξιοπρέπειας. Έτσι στην Γαλλία η οργάνωση (κατά του σεξισμού στην διαφήμιση) Meute οργανώνει μποϋκοτάζ και συσπειρώνει πολύ κόσμο. Οφείλουμε κι εμείς στην Ελλάδα να ξυπνήσουμε επιτέλους.. Πώς αλλιώς να το πω;

Αντίθετα στις μουσουλμανικές χώρες λόγω πουριτανισμού απαγορεύεται ακόμα και η επίδειξη του γυμνού σώματος στην τηλεόραση. Εκεί υπάρχει το αντίστροφο πρόβλημα της ανελευθερίας. Κάποιες καθολικές χώρες όπως η Ιρλανδία, η Ν. Αφρική, το Μεξικό, ή οι Φιλιππίνες είναι αρκετά φειδωλές. Στην Σκανδιναβία, υπάρχει αρκετό γυναικείο γυμνό στις διαφημίσεις. Σε κάποιες χώρες οι ίδιες οι διαφημιστικές Ενώσεις προσπαθούν να αυτοπεριοριστούν. Είναι η περίπτωση του Καναδά, της Γερμανίας, της Αγγλίας, της Αυστραλίας. Στην Ελλάδα όλα είναι ανεξέλεγκτα.

Κάποτε, όμως, πρέπει να το αντιληφθούμε. Το σεξιστικό πρόσωπο της κοινωνίας δεν αφορά μόνον στις γυναίκες που βλέπουν καθημερινά το σώμα τους, την σεξουαλικότητα και την γυναικεία τους ταυτότητα να εξευτελίζονται σε δημόσια θέα. Είναι θέμα γυναικών κι αντρών να μην επιτρέψουν στους αδίστακτους κερδοσκόπους να τους μετατρέπουν καθημερινά σε σεξουαλικά ανδρείκελα και ανεγκέφαλους- καταναλωτές.

Τι λέτε για έναν virtual ομαδικό βιασμό; Ας δούμε όμως την άθλια ρητορική ορισμένων..”διαφημίσεων¨” και εάν αυτές άξιζαν να ονομάζονται τέτοιες ή έπρεπε να απαγορευτούν γιατί βιάζουν πραγματικά με οπτικό τρόπο όχι μόνον την αξιοπρέπεια των γυναικών αλλά επειδή πλασάρονται σε τεράστια πανώ, μπορεί  να ωθήσουν και σε πιθανές εγκληματικές ενέργειες. Το ηλεκτρονικό περιοδικό Feministe  μας δείχνει αυτήν  που θεωρεί ως την πιο σεξιστική διαφήμιση του 2008 και απευθύνεται στον γνωστό designer ρούχων με τα εξής λόγια:

clip_image008

“ Σε ευχαριστούμε Duncan Quinn  που διαφημίζεις τα κοστούμια σου με την εικόνα ενός άντρα που φαίνεται να έχει στραγγαλίσει μια ημίγυμνη γυναίκα με εσώρουχα, πάνω στο καπό ενός αυτοκινήτου. Θα σ΄ αρέσει πολύ φαίνεται όταν βλέπεις εικόνες νεκρών ή μαστουρωμένων γυναικών που είναι αρκετά σέξυ για να πουλάνε αντρικά ρούχα”. Στο ίδιο μήκος κλίματος και η επόμενη διαφήμιση του Dolce @ Gabbana..Θα μπορούσε κάλλιστα ή όχι να υπαινίσσεται επερχόμενο ομαδικό βιασμό;

        clip_image010

Το πολύ ανησυχητικό είναι βέβαια, ότι η πλειονότητα αυτών των αφισών έχει ως target group δηλαδή κυριολεκτικά ως στόχο την νεολαία. Αυτήν την ένταση των σεξουαλικών ενστίκτων των νέων αλλά και την δίψα για σεξουαλική επαφή των εφήβων εκμεταλλεύονται οι μεγάλες αυτές διαφημιστικές εταιρείες προκειμένου να πουλήσουν οποιοδήποτε προϊόν θα κάνει έναν άντρα να αισθάνεται σούπερμαν όταν χτυπάει ή βιάσει ή και σκοτώσει μια γυναίκα!! Απίστευτο!

Playboy και βουλκανιζατέρ..

Και αυτές ακριβώς τις εικόνες χρησιμοποίησαν και γνωστά μέχρι πρόσφατα περιοδικά μιμούμενα αυτές τις αθλιότητες. Για να σας φέρω ένα και μόνο παράδειγμα δείτε πως μιμείται ο έλληνας φωτογράφος ακριβώς την παραπάνω σεξιστικότατη διαφήμιση του Duncan Quinn στην φωτογράφηση για το Nitro.. Μόνο που εδώ αντί να την έχει στραγγαλίσει την τραβολογάει από το μαλλί στο πάτωμα.. Φυσικά, ο Έλληνας, πιθανώς πιο εξοικειωμένος με εικόνες του playboy στα νιάτα του, προτίμησε να την δείξει ως κουνελάκι με βρακί σε σχήμα καρδιάς –sic- και τα πόδια διάπλατα ώστε να περιγράφεται σαφώς στο μαύρο σατέν η σχισμή του αιδοίου! Ήθελε την εικόνα πιό χύμα σαν αυτές που βάζουν τα βουλκανιζατέρ! Αυτό ήταν το …zeitgeist.. της μεγαλειώδους εποχής Κωστόπουλου, ΚΛΙΚ, ΝΙΤΡΟ, DOWNTOWN κλπ, που τόσο τίμησαν την βία του σεξισμού..

Φυσικά υπάρχουν πλέον και αντιδράσεις σε αυτό το χάλι. Και αυτές συχνά έρχονται με την μορφή των graffiti πάνω στις τσοντοαφίσες.. Είναι μάλιστα πολύ πιθανόν, εγώ αυτό πιστεύω, αυτά τα graffiti να τα γράφουν άντρες που σιχάθηκαν πια αυτήν την κατάσταση. Επιτέλους! Δεν είναι κανείς κομπλεξικός ούτε πουριτανός όταν καταγγέλλει την σεξιστική βία! Έρωτας και σεξιστική βία είναι αντίθετες έννοιες. Καιρός να το καταλάβουμε! Γιατί ο έρωτας κι ο ερωτισμός είναι ελεύθερες κι απελευθερωτικές ενέργειες. Δεν είναι η σκλαβιά κανενός καταναγκασμού..

clip_image012   clip_image014

                                                                                 From Oxford street

  sexism-poster

sexism right

Video που τραβήχτηκε από παλιές εκλογές στα ΤΕΙ Πειραιά, όπου η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ γιορτάζει διακορεύοντας με μπλε πέη πράσινα κοτόπουλα και μια πλαστική κούκλα! Παράλληλα χειρονομούν χυδαία και φωνάζουν σεξιστικά συνθήματα, όπως και η πλευρά της ΠΑΣΠ που φοράει πράσινα μπλουζάκια! Αυτό είναι το επίπεδο χουλιγκανισμού και σεξιστικής καφρίλας που διέπει υποτιθέμενους ενήλικες “επιστήμονες”..που συνοδεύεται από προφανές έλλειμμα παιδείας και κουλτούρας.

                                         FEMINISM IS THE “RADICAL” NOTION THAT WOMEN ARE PEOPLE !

assets_LARGE_t_420_54029544

                          Δεν ντρεπόμαστε για το σώμα μας αλλά αποφασίζουμε εμείς πως θα το χρησιμοποιούμε

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...