Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Το ποιητικό design του Piet Zwart..

 

clip_image012

                                                                                                       Piet Zwart, 1930

clip_image002

 

 

Μερικές φορές, σ΄ αυτήν την ζωή, αρκεί το έργο ενός και μόνον πολύπλευρου καλλιτέχνη για να νοιώσουμε γεύση και άρωμα από την τέχνη μιας ολόκληρης εποχής.. Αν ο καλλιτέχνης μάλιστα είναι ταλαντούχος κι έχει αφομοιώσει το ύφος, το βλέμμα, τις χάρες και τις αρετές των φίλων και συναδέλφων του ακόμη καλύτερα. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο υπέροχος Ολλανδός designer Piet Zwart (1885-1977) που θήτευσε στο Bauhaus.

 

Piet Zwart (1885-1977), Self-portrait

 

Ο Zwart είναι αλήθεια πως οφείλει την διασημότητά του στην ιδιαίτερη προσωπικότητα των σχεδίων του αλλά κυρίως στην ευφυή γραφιστική δουλειά του. Ποιος θα μπορούσε να μετατρέψει μια διαφήμιση καλωδίων σε άψογο κονστρουκτιβιστικό έργο που θα ζήλευε ένας Mondrian;

clip_image004

Πολλοί ίσως τον θυμούνται για την περιβόητη κουζίνα Bruynzeel που σχεδίασε το 1938. clip_image008Ωστόσο δούλεψε και ως σχεδιαστής εσωτερικών χώρων, αρχιτέκτονας, ζωγράφος, τυπογράφος, φωτογράφος, βιομηχανικός designer, και κριτικός αρχιτεκτονικής. Αυτή η πολύπλευρη δραστηριότητά του και η μεγάλη επιρροή του στους σημερινούς designers είναι οδήγησε την Ένωση των Ολλανδών Σχεδιαστών να του απονείμουν το 2000 τον τίτλο του Designer του αιώνα...

Ωστόσο ο Piet Zwart δεν ήθελε να τον αποκαλούν σχεδιαστή. Προτιμούσε τον όρο μηχανικός φόρμας ή τεχνικός. Πίστευε στην λειτουργικότητα και την μηχανική παραγωγή και ήταν ένας από τους πρώτους βιομηχανικούς σχεδιαστές της χώρας του που άλλαξαν την ιστορία του βιομηχανικού σχεδιασμού. Γι’ αυτόν η εργονομία έπρεπε να συνοδεύεται πάντα από την απλότητα και την φιλικότητα προς τον χρήστη, κάτι που ανακαλύπτουμε ξανά σήμερα. Η κουζίνα Bruynzeel του 1938, πρωτοποριακή για την εποχή της είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα. Τότε, για πρώτη φορά, ενσωματώνονται στο design χρηστικές συσκευές όπως το ψυγείο και η κουζίνα ενώ υπάρχουν και διευκολυντικές λύσεις για τις νοικοκυρές. Όλα τα στοιχεία έχουν λογικές διαστάσεις και είναι μεταβλητά ανάλογα με την διάθεση του πελάτη.

 

clip_image006 Λειτουργικός, παιχνιδιάρης και πειραματιστής υπήρξε ο Zwart και στην γραφιστική του διάσταση. Αν και δεν υπήρξε μέλος του Ολλανδικού ρεύματος ‘De Stijl’ επηρεάστηκε πολύ απ’ αυτό. Ήταν μέλος της διεθνούς avant-garde, επηρεασμένος ιδιαίτερα από τον Σοβιετικό Κονστρουκτιβισμό. Το 1920 όταν ο Zwart άρχισε να δουλεύει για το Nederlandsche Kabelfabriek , άρχισε τους έντονους πειραματισμούς που θύμιζαν Mondrian και κυρίως Malevitch. Τα σχέδια είτε ήταν αυστηρά γεωμετρικά είτε συνδύαζαν κύκλους και γραμμές με επαναλαμβανόμενα γράμματα σε διάφορες παιγνιώδεις διατάξεις. Τυπογραφικούς χαρακτήρες, σε διάφορα σχήματα και χρώματα με μουσικούς ρυθμούς και διατάξεις, κάτι που παραμένει πολύ δημοφιλές ακόμη και σήμερα..

Σύντομα ο Zwart θα ενσωματώσει και φωτογραφίες στις διαφημίσεις του. Οι φωτογραφίες του είναι κι αυτές λιτές, αφαιρετικές, atonal, ατονικές θάλεγε κανείς.. Μερικές φορές, φωτογραφίζει απλά τις υφές του ξύλου, του μετάλλου, ή ενός υφάσματος.. προοιωνίζοντας ένα ολόκληρο ρεύμα που θα ακολουθήσει πολύ αργότερα. Το λεγόμενο support-surface, που αγάπησε το Παρίσι.. Ισορροπία, αρμονία, απλότητα, δομή, αιώρηση.. οι λέξεις κλειδιά..

clip_image010

 

Η μεγάλη σειρά διαφημίσεων μεταξύ 1923 και 1933 για το Nederlandse Kabelfabriek στο Delft είναι αυτή που τον καθιέρωσε ως τυπογραφικό σχεδιαστή. Από το 1920 πρόσθεσε στους πειραματισμούς του και το photomontage. Τα πλέον γνωστά παραδείγματα που αξίζει να αναφέρουμε είναι το σύνθετο έργο του Delft Kabels, μια μπροσούρα του1931 και το Het boek van PTT του1938 (για τις τηλεπικοινωνίες της εποχής του). Επίσης έκανε μερικά πολύ όμορφα έργα για ένα εκδοτικό οίκο στο Rotterdam, όπου χρησιμοποίησε πολύ το photomontage. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι το design voor Kamergymnastiek voor iedereen, που έχει θέμα την γυμναστική.                              

Πού να αναζητήσει κανείς την ρίζα όλου αυτού του οίστρου, την διαρκή έμπνευση που εκφράστηκε σε τόσα πολλά σχέδια που το καθένα –ωστόσο- είναι κάτι καινούργιο και φρέσκο;

Ίσως στον μεγάλο συγχρωτισμό αυτού του καλλιτέχνη. Είχε σχέσεις με πολλούς σημαντικούς Ευρωπαίους εκείνης της εποχής.. Με τους Schwitters, Berlage, Schuitema, Van Doesburg, Huszar, Rietveld, Wils, Kiljan, και Lissitzky! Όλοι αυτοί τον βοήθησαν να αποκρυσταλλώσει μια νέα δυναμική και ένα άλλο ύφος διαφορετικό σαφέστατα από το εμπορικό της εποχής του. Οι επιρροές του Bauhaus, του De Stijl, του Κονστρουκτιβισμού, και του Dada βρίσκουν πολύ γόνιμο έδαφος στα έργα του Zwart.

clip_image014

 

 

Το 1921 ο Zwart θα δουλέψει ως βοηθός στον αρχιτέκτονα H.P. Berlage. Αργότερα θα γράψει: "Εκείνη την εποχή το να είσαι ο βοηθός ενός αρχιτέκτονα δεν σήμαινε απολύτως τίποτα. Δεν ήταν όπως σήμερα που ένας καλός βοηθός θα αναφερθεί κάπου. Τότε ήσουν ένας απλός υπάλληλος." Στην ηλικία των 36 ετών, το 1923, ο Zwart έκανε την πρώτη του τυπογραφική δουλειά για τον Ολλανδό εισαγωγέα Vickers House. Η διαφήμιση ήταν επηρεασμένη από τον El Lissitsky όπως και μεταγενέστερες.

Από το 1923 και για μια δεκαετία δουλεύει για το Nederlandsche Kabel Fabrick. Όλα αυτά τα χρόνια δημιούργησε πάνω από 275 διαφημίσεις για ένα περιοδικό ηλεκτροτεχνολογίας. Επρόκειτο για διαφημίσεις με τυπογραφικά στοιχεία κυρίως, τις πλέον πρωτοποριακές ολλανδικές διαφημίσεις της εποχής, που άλλαξαν εντελώς την έννοια του graphic design.

 

Piet Zwart, design for a book, 1930

clip_image016Σχεδόν σαν όλους τους σχεδιαστές της εποχής του ο Zwart ήταν αυτοδίδακτος στην τυπογραφία. "Tο πρώτο σχέδιο που έκανα-λέει- ήταν χειροποίητο. Προτού καν το τελειώσω καλά-καλά είχε κιόλας τυπωθεί. Όλα τα έμαθα από έναν βοηθό του τυπογραφείου. Από αυτόν είδα πως λειτουργεί η ηλεκτροτεχνολογία.. Μαζί του τα βράδια παίζαμε δοκιμάζοντας διάφορα σχέδια με τυπογραφικά στοιχεία. Έτσι κατάλαβα το επάγγελμα του τυπογράφου. Πριν δεν ήξερα τίποτα.» Από το 1924 και μετά η επιρροή του Lissitzky στον Zwart ήταν πλέον εμφανής. Κάποιες μάλιστα από τις διαφημίσεις τηλεφώνου εκείνης της χρονιάς ήταν παρόμοιες με τις σουπρεματιστικές διαφημίσεις του Lissitzky. Ο Zwart αναφερόταν πλέον στον εαυτό του ως «typotekt», τυποτέκτονα, μια σύνθεση των λέξεων τυπογράφος και αρχιτέκτονας. Αυτή ήταν και η έκφραση που χρησιμοποιούσε για την δουλειά του, μια δουλειά που εναρμόνιζε όντως την αρχιτεκτονική αντίληψη, με όλες αυτές τις γεωμετρικές φόρμες και χρώματα με την τυπογραφία.

clip_image022

clip_image018 Όπως ο Le Corbusier όριζε το σπίτι ως μια μηχανή για κατοικία, ο Zwart εννοούσε πως η τυπογραφία είναι μια μηχανή που αλλάζει τα δεδομένα ανάγνωσης. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι αυτή η αντίληψη, της ελεύθερης χρήσης των τυπογραφικών στοιχείων, η δημιουργική τυπογραφία είχε εξέχοντα ρόλο εκείνη την εποχή. O Mallarme κι ο Apollinaire την χρησιμοποίησαν στην ποίηση στην Γαλλία, ο Van Ostaijen στο Bέλγιο, κι ο Marinetti στην Iταλία. Ο Lissitzky χρησιμοποίησε την τυπογραφική μέθοδο σε αφίσες, όπως οι φουτουριστές κι οι ντανταϊστές.

Το 1923, όταν ο Zwart γνώρισε τον Schwitters και τον Lissitzky, ο τελευταίος του έδειξε ένα φωτόγραμμα και πως με αυτό ερμήνευσε με κονστρουκτιβιστικό τρόπο το ποίημα του Vladimir Mayakovsky' "Διαβάζοντας δυνατά". Κατά αυτήν την τεχνική έμπαιναν πάνω σε μια φωτοευαίσθητη επιφάνεια (ειδικό χαρτί)) κάποια τυπογραφικά ή άλλα στοιχεία που στην συνέχεια εκτίθονταν σε δυνατό φως. Το 1924, άρχισε κι ο Zwart να τα χρησιμοποιεί αλλά σταδιακά τα παράτησε. Από το καλοκαίρι του 1926 και μετά άρχισε να χρησιμοποιεί την λεγόμενη φωτοτυπογραφική μέθοδο στα έργα του. Οι νέες διαφημίσεις είχαν δραματικά κοντράστ, ασυμμετρίες, και είχαν μεγάλα κενά. Το 1928 χρησιμοποιούσε πλέον τις δικές του φωτογραφίες για τα φωτομοντάζ με πολλά close-up, γωνίες και υφές.

Το 1930 άρχισε να καταργεί σχεδόν τα κεφαλαία γράμματα. Από το 1925 και μετά άρχισε ήδη να προσχωρεί στην «αισθητική» του DADA φτιάχνοντας για ένα πειραματικό ντανταϊστικό θέατρο στην Χάγη κάποια διαφημιστικά.. Από Την φάση του αυτή προέρχεται κι η φωτογραφία του όπου τυλιγμένος με αυτό το χάρτινο κολάρο θυμίζει πολύ την αμφίεση του ντανταϊστή ποιητή Hugo Ball, όταν απήγγειλε στο Cabinet Voltaire τα άναρθρα ποιήματά του. Πολύ αργότερα, το 1938, όταν ο Zwart θα κάνει αναδρομή στην δουλειά του θα πει πως ασχολήθηκε με μια τυπογραφία «λειτουργική», έναν όρο που λάτρεψε το Bauhaus. Σκοπός του ήταν να εγκαθιδρύσει μια σύγχρονη τυπογραφία, ελεύθερη όσο είναι δυνατόν από την παράδοση. Και να ενεργοποιήσει νέες φόρμες, μια νέα δυναμική σε τυπογραφικές μεθόδους και τεχνικές και να καταργήσει κάθε ενοχική νοοτροπία.

clip_image020

 

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Correspondances

            

       Πάντοτε με συγκινούσε η εφηβική θεωρία του Γάλλου ποιητή Mallarmé σχετικά με τις correspondances που χρησιμοποιούσε στα ποιήματά του, ένα είδος αντιστοιχιών των αισθήσεων και των τεχνών, που θα ενστερνιζόταν κι ο Baudelaire μετά... Κάτι παρεμφερές προσπαθώ εδώ, συνδυάζοντας εξομολογήσεις και σκέψεις ιδιαίτερων ανθρώπων που προσπαθώ να “μεταφράσω”ή να συσχετίσω με τις εικόνες άλλων καλλιτεχνών.

                                                                                                                                                

           Μια μέρα ο Picasso  μου είπε ένα πολύ όμορφο πράγμα..Μου είπε: “Πρέπει να δουλεύουμε σαν εργάτες”
                                                                                                                                                             Henri Matisse

Kasimir Malevich 1878-1935. Taking in the Harvest, 1911-12.                                            Kasimir Malevich (1878-1935, Taking in the Harvest), 1911-12.

 

                                   Ένας καλλιτέχνης ποτέ δεν τελειώνει το έργο του. Απλά το εγκαταλείπει.

                                                                                                                                        Paul Valery

Female Head by Leonardo da Vinci

                                                                   Female Head by Leonardo da Vinci

                     Είπαν πως η τέχνη μου είναι εγκεφαλική. Δεν είναι αλήθεια. Ότι έκανα, το έκανα από πάθος..

                                                                                                                                 Henri Matisse

henri-matisse-the-dessert-harmony-in-red                                                   Henri Matisse, The red room, 1908

                        Η ελπίδα σε κάνει να ζείς, αλλά επάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί..

                                                                                                                  Paul Valery

robert-morris-robert-morr-0031                                               Robert Morris's 1971 Tate installation

              Το να ζωγραφίζεις είναι το να ψάχνεις το πρόσωπο αυτού που δεν έχει πρόσωπο.

                                                                                                                                  Samuel Beckett

 francis bacon by lucian freud

            Lucien Freud, the portrait of Francis Bacon

                         Η αλήθεια είναι γυμνή, αλλά κάτω από το γυμνό είναι το γδαρμένο..

                                                                                    Paul Valery

                                    bacon003                                                                                                    Francis Bacon

                               Να είσαι ανθρώπινος, είναι να νοιώθεις αορίστως ότι στον καθένα υπάρχει κάτι απ’ όλους

                                                                                   και κάτι απ’ τον καθένα σε όλους.

                                                                                   Paul Valery

munoz

              Juan Munoz, Many times, installation,1999, Tate Modern

Διαθέτουμε όσα χρειάζονται για να συλλάβουμε αυτό που δεν υπάρχει κι όσα για να μην βλέπουμε εκείνα που μας τρυπούν τα μάτια.

                                                                                                   Paul Valery

01 Juan Munoz                                                                       Juan Munoz, sculptures, installation, detail.

                                                                                                                                                            Βασιλίκα Σαριλάκη

 

 

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

“Rue de l’Ouest 100. Mec Art Graphic 1972”

 

  kessanlis 002   kessanlis 012    kessanlis 031   

Σε ένα ζωντανό κλίμα ΄70ς εγκαινιάστηκε την περασμένη Παρασκευή στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά,στο Θησείο, η έκθεση Rue de l’Ouest 100, Mec Art Graphic 1972 . Πρόκειται για την πρώτη εκδοτική απόπειρα της Μάγδας Κοτζιά στο εργαστήρι του Νίκου Κεσσανλή και της Χρύσας Ρωμανού στο Παρίσι, που η ίδια δώρισε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Η έκθεση  που επιμελήθηκε ο Ντένης Ζαχαρόπουλος, με συνεπιμελητή τον Αλέξιο Παπαζαχαρία, είναι μια συμπαραγωγή του Μουσείου Άλεξ Μυλωνά με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και θα διαρκέσει από τις 23 Μαρτίου έως και τις 27 Μαΐου 2012.

     kessanlis 020   kessanlis 023 

Η Μάγδα Κοτζιά, είναι γνωστή για την ίδρυση των αντισυμβατικών εκδόσεων Εξάντας. Το 1968, λόγω της χούντας αυτοεξορίστηκε όπως πολλοί άλλοι Έλληνες στο Παρίσι. Εκεί, όπως λέει ο Ντένης Ζαχαρόπουλος: “ Μέσα σ' αυτό το κλίμα, μαζί με τον Καστοριάδη, τον Αξελό, τον Πουλαντζά, θα γνωρίσει τον Νίκο Κεσσανλή και τη Χρύσα Ρωμανού, και σε συνέχεια τον σημαντικό τεχνοκριτικό  Pierre Restany, που συγκεντρώνει γύρω του όλες τις πρωτοποριακές τάσεις του Παρισιού και της Ευρώπης κι έχει βέβαια ιδιαίτερη σχέση με κάποιους σημαντικούς έλληνες καλλιτέχνες  όπως ο Νίκος, ο Κανιάρης  κι ο Δανιήλ, τους όποιους παρουσιάζει στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1964 σαν απάντηση στην αμερικάνικη ποπ. Στη συνέχεια φτιάχνει με τον Κεσσανλή την ομάδα του Mec Art, συγκεντρώνοντας καλλιτέχνες που κάνουν πολύ διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους αλλά με κοινό τόπο το ότι δουλεύουν με μηχανικά μέσα και όχι με τα χέρια.

kessanlis 022

Από εκείνη την περίοδο και μετά ο Κεσσανλής, μέσα στους πολλούς πειραματισμούς, μαζί με τη Χρύσα και την Μάγδα Κοτζιά αγοράζουν ένα τεράστιο επαγγελματικό μηχάνημα παραγωγής μεταξοτυπιών. Η χούντα που βρίσκει τον Νίκο και τη Χρύσα στο Παρίσι ωθεί μια σειρά από καλλιτέχνες να έρθουν σε επαφή μαζί τους για πολιτικούς λόγους. Το μηχάνημα και το ατελιέ λειτουργεί από το 1968 και μετά  στο 100, rue de l’Ouest, όπου δημιουργούνται έργα μέσα από την συνεύρεση ενός πολύ μεγάλου μέρους των αντιστασιακών διανοουμένων, ελλήνων και ξένων. Τα γεγονότα της Τσεχοσλοβακίας, ο Μάης του ’68, η αντίσταση δίνουν στην αφίσα ένα σημαντικό ρόλο. Η αφίσα μπαίνει στη ζωή των ανθρώπων ξανά για πολιτικούς λόγους και σε αντίθεση με την αμερικάνικη ποπ, όπου η αφίσα παίζει τον ρόλο της εικόνας, στην ευρωπαϊκή τέχνη η αφίσα αποτελεί πολιτικό γεγονός. Η ποιητική της πολιτικής συγκεντρώνει όλο και περισσότερο τους καλλιτέχνες γύρω και για πολύ διαφορετικούς λόγους από τη Mec Art και το μηχάνημα στο ατελιέ του Νίκου.

                kessanlis 021        kessanlis 035

Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος (αριστερή photo) εξηγεί πως αυτές οι μεταξοτυπίες πήγαιναν για την ενίσχυση των αντιστασιακών, όχι μόνον της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, τον Αλλιέντε κλπ..Ο Πάνος Χαραλάμπους, δεξιά, αντιπρύτανης της Α.Σ.Κ.Τ μπροστά στα έργα του δασκάλου του Νίκου Κεσσανλή..

540067_266865086733052_100002286890752_616575_993261379_n    534240_266865323399695_100002286890752_616583_1445426939_n

Η Μάγδα Κοτζιά φτάνει στο Παρίσι σαν μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας και έτσι πρώτα για πολιτικούς λόγους, και μετά συναντώντας τους καλλιτέχνες θα ξεκινήσει και την πρώτη της εκδοτική απόπειρα. Μέσα σε αυτό το κλίμα, μέσα από αυτούς τους πειραματισμούς, αυτούς τους προβληματισμούς διανοούμενων και καλλιτεχνών από διαφορετικές τάσεις προκύπτει σιγά σιγά η ιδέα, πέρα από την προσωπική δουλειά του καθενός και πέρα από τις αμιγώς πολιτικές χρήσεις της μεταξοτυπίας και της αφίσας που τυπώνονται κατά κόρον στο ατελιέ του Νίκου, να δημιουργηθεί μια σειρά από έργα ιδίου μεγέθους (51 Χ 67 εκ.) που θα στηρίξουν οικονομικά τη λειτουργία του εργαστηρίου αλλά και τον αγώνα των ελλήνων αντιστασιακών. Έχουν περάσει χρόνια από την έναρξη της δικτατορίας στην Ελλάδα και οι συνθήκες γίνονται όλο και δυσκολότερες.

kessanlis 024    kessanlis 025   

Τα έργα δημιουργούνται τόσο για να συντηρηθούν τα μέσα που επιτρέπουν τη δημοσίευση αφισών για την αντίσταση, όσο και για να συντηρηθούν και οι ίδιοι και ένα μεγάλος μέρος εκπατρισμένων στο Παρίσι. Η Μάγδα Κοτζιά αναλαμβάνει την οργάνωση και διακίνηση της έκδοσης Mec Art Graphic το 1972. Η σειρά αυτή συγκεντρώνει κατ’ αρχήν τους στενούς φίλους του Νίκου και της Χρύσας (Δανιήλ, Κωνσταντίνος Ξενάκης, Κώστας Καραχάλιος, Ναυσικά Πάστρα) και μέσα από τη σχέση τους με τον Pierre Restany, σημαντικούς ξένους καλλιτέχνες που ζουν στο Παρίσι επίσης (Erik Dietman, Alex Mlynarsik, Antoni Miralda, Gil Joseph Wolman, Seund Ja Rhee, Davos Hanich, Wright Royston Adzak, Herve Ficher), καλλιτέχνες από την ομάδα των decollagistes (Jacques Mahe de la Villegle, Raymond Hains και Francois Dufrene) και βέβαια κάποιους σημαντικούς καλλιτέχνες της παλιότερης γενιάς που συνεχίζουν να πειραματίζονται όπως ο Francois Arnal, o Louis Chavignier, ο Camille Bryen, ο Jacques Spacagna, αλλά και νεότερους όπως ο Yvon Taillandier, ο Alain Kirili, o Nicolas Garcia Uriburu, ο Anton Cetin, o Arthur Aeschbacher, o Victor Cupsa, o Nerot, η Claude Torey και ο  Eduardo Jorge Eielson, που εκφράζουν το διεθνές κλίμα του Παρισιού το 1972.

   Villegle_templier I      kessanlis 016

Jacques Mahe de la Villegle, Templier, 1971                  Δανιήλ, Ηλεκτρικό κουτί, 1968                           Ν. Κεσσανλής

Η Μάγδα Κοτζιά μετά την μεταπολίτευση παίζει καθοριστικό ρόλο στον εκδοτικό χώρο όπου με τις εκδόσεις Εξάντας θα σφραγίσει τα ελληνικά γράμματα με την αντισυμβατική επιλογή σημαντικών συγγραφέων, την αδέσμευτη στάση της, την υποστήριξη που παρέχει στην ελεύθερη σκέψη, αλλά και την πολιτική της ένταξη που θα είναι κυρίως φιλοσοφία ζωής και όχι κομματική σκοπιμότητα. Η φιλία της με τον Κεσσανλή θα κρατήσει μέχρι το τέλος και δεν θα πάψει ποτέ να ενδιαφέρεται και να παρακολουθεί το έργο των περισσότερων ζωγράφων με τους οποίους συνεργάστηκε. Παράλληλα διατηρεί μια δυναμική σχέση με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και με τους πνευματικούς πολίτες και καλλιτέχνες που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την ύπαρξη και ίδρυση του μουσείου και των συλλογών του και το 1994 δωρίζει μια πλήρη σειρά των μεταξοτυπιών στη μόνιμη συλλογή του μουσείου, που εκτίθεται για πρώτη φορά ολόκληρη σε αυτή την έκθεση.

             kessanlis 015         kessanlis 027

Στην αριστερή photo: Κωστής Τριανταφύλλου, καλλιτέχνης και εκδότης στα ‘70ς του περιοδικού Λωτός, Ντένης Ζαχαρόπουλος, καλλιτεχνικός διευθυντής του Μακεδονικού Μουσείου και Μανώλης Μαυρομμάτης, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας Τέχνης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Δεξιά, ο καλλιτέχνης, συγγραφέας βιβλίων αρχιτεκτονικής και καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Βόλου, Παντελής Λαζαρίδης.

Με την έκθεση αυτή θέλουμε επίσης να τιμήσουμε την εξαιρετική αυτή δωρεά που παρουσιάζει ένα πανόραμα υψηλού επιπέδου της καλλιτεχνικής ζωής και των καλλιτεχνών εκείνα τα χρόνια (1968-1972), αποτυπώνοντας το διεθνές κλίμα, τους ζωγραφικούς πειραματισμούς, τις νέες τάσεις, τη κριτική στάση των καλλιτεχνών έναντι της αύρας του μοναδικού αντικειμένου που τους κάνει να ενδιαφέρονται για τη χρήση των μηχανικών μέσων και των πολλαπλών εκδόσεων όχι για εμπορικούς αλλά για ουσιαστικούς λόγους. Οι εκδόσεις αυτές όπως και το βιβλίο στοχεύουν στην ευρεία διάχυση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, άμεσης σχέσης με ένα φιλότεχνο κοινό ασχέτως της οικονομικής του δυνατότητας, τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης και τη δημοκρατικοποίηση της αγοράς της.

             kessanlis 032                 kessanlis 008                                         

             Wright Royston Adzak, Νεκρές φύσεις, 1972                                       Νίκος Κεσσανλής

      399100_266865276733033_100002286890752_616581_1688742006_n   557204_266865386733022_100002286890752_616586_1541267042_n

      Αριστερά, άποψη του κάτω χώρου, δεξιά ο διευθυντής της ART ATHINA Αλέξανδρος Στάνας, με τον Ντένη Ζαχαρόπουλο

Τέλος, όπως τονίζει στη συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία η Μάγδα Κοτζιά: "Η βαθύτερη ανάγκη μου ήταν να μεταδώσω στον κόσμο αυτά που είχα μάθει ταξιδεύοντας και διαβάζοντας. Με ενδιέφερε η μείξη των πολιτισμών, η περιέργεια για το τι γίνεται στον κόσμο. Θέλησα να μεταδώσω το πολυπολιτισμικό στοιχείο στους Έλληνες, το άνοιγμα των οριζόντων, το κέφι για τη ζωή, τη δοκιμασία, την περιπέτεια.”

 

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Ποιοί είναι οι Φιλέλληνες καλλιτέχνες; Πώς απεικόνισαν την Επανάσταση του 1821;

 

samothraki

                                            Auguste Vinchon, After the massacre of Samothraki, 1827 

                                                                                                                           Της Βασιλίκας Σαριλάκη

Τί ξέρουμε για τους φιλέλληνες καλλιτέχνες της Επανάστασης του 1821; Ελάχιστα πράγματα.. Με έκπληξή μου διαπίστωσα, μετά από την έρευνα που έκανα πως όχι μόνον ήρθαν τότε στην Ελλάδα πολλοί σημαντικοί Ευρωπαίοι καλλιτέχνες, που απεικόνισαν τις μάχες και τους ήρωες, αλλά πολέμησαν κιόλας στο πλευρό των Ελλήνων ακολουθώντας το παράδειγμα του λόρδου Βύρωνα που πέθανε στο Μεσολόγγι! Μάλιστα, η  ιστορική μας μνήμη, βασίζεται κατά πλειοψηφία στους φιλέλληνες ζωγράφους καθώς στηρίζεται στις εικόνες αυτών των καλλιτεχνών, που απεικονίζουν την επαναστατημένη Ελλάδα ! Χωρίς αυτούς δεν θα είχαμε καθαρή εικόνα, γιατί τότε δεν υπήρχε η φωτογραφία. Επίσης οι οπτικές αυτές μαρτυρίες, έπαιξαν και τον ρόλο της πολεμικής ανταπόκρισης, επηρεάζοντας έντονα την κοινή γνώμη και τις κυβερνήσεις της Ευρώπης.Έχει ενδιαφέρον λοιπόν, να δούμε ποιοί ακριβώς ήταν οι καλλιτέχνες αυτοί, πόσο σημαντικά ήταν τα έργα τους, πως είδαν τον αγώνα για Ελευθερία και πόση σημασία μπορεί να έχει η θαυμάσια αυτή λέξη, η Αλληλεγγύη..

lois Dupre

                                                            Travellers Crossing the Pindus, by Louis Dupré

Ο ελληνικός αγώνας εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο τόσο στην Ιστορία και την πολιτική του δέκατου ένατου αιώνα στην Ευρώπη. Είχε ισχυρό αντίκτυπο στην πολιτική και πολιτιστική ζωή τόσο της Γερμανίας όσο και της Γαλλίας (κατά τη διάρκεια της παλινόρθωσης των Βουρβώνων), όπου χρησιμοποιήθηκε ως η συμβολική αιχμή του δόρατος των φιλελεύθερων ιδεών. Ήδη από το 1824 δημιουργούνται στην Γαλλία φιλελληνικές επιτροπές και η  τέχνη πολιτικοποιείται έντονα. Πολιτικοί και  επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, αστοί, φιλελεύθεροι, αριστοκράτες - συμπεριλαμβανομένου του Louis-Philippe - παθιάζονται με το έργο του Byron στο Μεσολόγγι, ο Chateaubriand αλλά και ο Βίκτωρ Ουγκώ, υποστηρίζουν τους κληρονόμους της αρχαίας Ελλάδα εναντίον των βαρβάρων, οι Χριστιανοί τίθενται επίσης εναντίον των Μουσουλμάνων. Οι Φιλελεύθεροι, αντίθετοι σε κάθε δεσποτισμό, προτρέπουν τις κυβερνήσεις που διστάζουν να παρέμβουν επιτέλους, ενώ πρόσφυγες καταφθάνουν στη Γαλλία.
Το 1826, η Αγγλία και η Ρωσία παρεμβαίνουν πριν την επανένωση με τη Γαλλία το 1827: Στις 27 Οκτωβρίου, η συμμαχία των τριών δυνάμεων  με την Ελλάδα προκαλεί στο τουρκο-αιγυπτιακό στόλο μια σοβαρή ήττα στο Ναυαρίνο. Το 1830, η ελληνική ανεξαρτησία αναγνωρίζεται.

clip_image025

                                                                      Delacroix, Mounted Greek Warrior                                                             .

Πολλοί διάσημοι εκφραστές του κινήματος του Ρομαντισμού, όπως ο Delacroix, ο Gericault, ο Horace Vernet, o Ary Scheffer, και o David d' Angers είναι ξεκάθαρο πλέον, ότι έβλεπαν τον αγώνα των Ελλήνων ως μια μάχη ανάμεσα στις αντίθετες δυνάμεις του συντηρητισμού και του φιλελευθερισμού. Δεν απεικόνιζαν απλώς τα συγκεκριμένα επεισόδια του πολέμου, όπως την σφαγή στη Χίο ή την πτώση του Μεσολογγίου. Αλλά οι εικόνες από τις σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων αντανακλούσαν στην ουσία τα συνθήματα και τα επιχειρήματα της Γαλλικής φιλελεύθερης ιδέας και είχαν απήχηση στις εφημερίδες, τις κοινοβουλευτικές συζητήσεις, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Η Ελληνική Επανάσταση ήταν το πρώτο μεγάλο πολιτικό γεγονός του 19ου αιώνα που δημιούργησε ένα εκτεταμένο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον  σε όλη την Ευρώπη και ενέπνευσε τη δημιουργία μεγάλων έργων ζωγραφικής.

Ary_Scheffer_1827                                                        Ary Scheffer, Greek boy defending his wounded father, 1827

Ο Φιλελληνισμός, βοήθησε σημαντικά τους Έλληνες με ποικίλους τρόπους, τόσο με την αποστολή χρημάτων και εθελοντών αλλά και με την πίεση που άσκησε στις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υπέρ των Ελλήνων. Ο ξένος Τύπος υποστήριζε μετά από ένα διάστημα ανοιχτά τον αγώνα. Σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις ιδρύθηκαν  τα Ελληνικά Κομιτάτα, που διοργάνωναν εράνους υπέρ της χώρας. Πολλοί Φιλέλληνες ήρθαν επίσης οι ίδιοι στην Ελλάδα και πήραν μέρος στην Επανάσταση (Φαβιέρος, Σαντόρε ντι Σανταρόζα, Κάρολος Νόρμαν, Τόμας Γκόρντον κ.α.).  Κι ο Ρομαντισμός βρήκε στην επανάσταση του υπόδουλου Ελληνικού έθνους μια άξια πηγή έμπνευσης για να εκφράσει, το δράμα, το θάρρος και τον αγώνα των Ελλήνων για Ελευθερία... Η Ελλάδα ξαναζούσε κάτι από την αρχαία της δόξα..

Ο Friedrich Schiller, 1759-1805, Γερμανός συγγραφέας και ποιητής είχε γράψει τους παρακάτω στίχους:

clip_image001"Καταραμένε Έλληνα.
Όπου να γυρίσω την σκέψη μου, όπου και να... στρέψω την ψυχή μου, μπροστά μου σε βλέπω, σε βρίσκω.
Τέχνη λαχταρώ, Ποίηση, Θέατρο, Αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά, πρώτος και αξεπέραστος.
Επιστήμη αναζητώ, Μαθηματικά, Φιλοσοφία, Ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος.
Για Δημοκρατία διψώ, Ισονομία και Ισότητα, εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος.
Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη Γνώση...
Γιατί να σε αγγίξω;
Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός;
Γιατί δεν με αφήνεις στην δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;”

Είναι προφανές πως αναφέρεται στην αρχαιοελληνική αίγλη και υπο την πρίσμα αυτό βλέπει την μεταγενέστερη Ελλάδα. Επίσης ο Schiller είχε πει:  "It is not flesh and blood but the heart which makes us fathers and sons." Δηλαδή πως δεν είναι η σάρκα και το αίμα που μας κάνει πατέρα με γιό αλλά η καρδιά.. Αυτή νομίζω είναι η ασύλληπτη για σήμερα ιδέα της ανθρωπιστικής αλληλεγγύης που υπήρχε την εποχή του Ρομαντισμού κατά την οποία άνθησε ο Φιλελληνισμός..

                                              Thoman Phillips, Πορτραίτο του Λόρδου Βύρωνα, με ελληνική ή αλβανική φορεσιά

clip_image002Ο λόρδος Βύρων, η πλέον γνωστή μορφή Φιλέλληνα, παρότι ήρθε το 1823 στην Ελλάδα, αποφασισμένος να δώσει ακόμη και το αίμα του για την Ελληνική Επανάσταση κάνει στην ουσία έναν διαχωρισμό αρχαίας Ελλάδας και νεότερης που φαίνεται ξεκάθαρα στο υπέροχο ποίημά του “Η κατάρα της Αθήνας” όπου λέει..

Ωραία Ελλάδα, έρμο στοιχειό,/ μιας δόξας πούχει σβήσει../ Νεκρή, κι όμως αθάνατη/ πεσμένη μα τρανή… Τα σκορπισμένα σου παιδιά/ ποιος τώρα θα οδηγήσει;/ ποιος θα συντρίψει την σκλαβιά/ που αιώνια έχει γίνει;/

Τι παλληκάρια αλλιώτικα/ πούχες θρεμμένα πρώτα../απελπισμένα στήνανε καρτέρι στην θανή../ στο κρύο των Θερμοπυλών, ταφόσπαρτο ακρογιάλι../ Ώ,  ποιός απ’ τα ακροπότια ξανά θα πεταχτεί του Ευρώτα;/ Ποιός στων παιδιών σου τις καρδιές φωτιά θ’ ανάψει πάλι;

Ο λόρδος Βύρων πίστευε, πως μόνο μια πνευματική αναγέννηση θα μπορούσε να φέρει μια πολιτική αναγέννηση στην Ελλάδα, κάτι που μάλλον ισχύει και για σήμερα.Ο ίδιος, όπως έγραψε σε ένα βασικό δοκίμιό του για την ποίηση χρειάζεται ένας Προμηθέας, για να απελευθερώσει το ανθρώπινο γένος κι εμπνεόμενος από τον Προμηθέα του Αισχύλου προσπάθησε να ενσαρκώσει ένα τέτοιο όραμα.

                                                                       Eugene  Delacroix (1798-1865)

                                                                                                                                    Delacroix, self-portrait

451px-Eugene_delacroix

Ο Delacroix όπως ξέρουμε αποτέλεσε ηγετική μορφή του  Γαλλικού ρομαντισμού του 19ου αιώνα. Ασφαλώς το πιο διάσημο έργο του είναι αυτό που απεικονίζει συμβολικά την Γαλλική Επανάσταση.

 

Η Ελληνική  Επανάσταση ωστόσο είναι αυτή που τον επηρέασε πολύ αφού έκανε διάφορα έργα  εμπνευσμένα από τον Ελληνικό Αγώνα, όπως την Σφαγή της Χίου, το 1824, τον Έφιππο Έλληνα Αγωνιστή, την Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου την Μάχη του Γκιαούρη με τον Πασά κλπ.. Η Σφαγή της Χίου ήταν το πρώτο γνωστό έργο που έκανε για την Ελλάδα.

                                                                                                                                            

clip_image027

                                                                                Η Σφαγή της Χίου, 1824, Λούβρο

delacroix real Το δεύτερο έργο το έκανε για τη στήριξη των Ελλήνων στον πόλεμο που έκαναν για την  ανεξαρτησία τους, και αναφερόταν στην άλωση του Μεσολογγίου από τις Τουρκικές δυνάμεις το 1825. Με μια συγκρατημένη  παλέτα σε σκοτεινούς τόνους του καφέ, κατάλληλους για την αλληγορία, ο Delacroix δείχνει την Ελλάδα να ξεψυχά στα ερείπια του Μεσολογγίου διαμέσου της εικόνας μιας γυναίκας με ελληνική φορεσιά και γυμνό στήθος, που δείχνει αποφασισμένη να πεθάνει. Η φρικτή σκηνή υποδηλώνει την εσκεμμένη αυτοκτονία των Ελλήνων, που επέλεξαν να σκοτωθούν και να καταστρέψουν την πόλη τους παρά να παραδοθούν στους Τούρκους. Ένα χέρι που διακρίνεται στο κάτω μέρος, δείχνει ένα σώμα που έχει συνθλιβεί από μπάζα. Η όλη εικόνα λειτουργεί ως μνημείο για τους ανθρώπους του Μεσολογγίου και ως μια χοή στην ιδέα της ελευθερίας ενάντια στον τυραννικό κατακτητή. Ένα άλλο γεγονός φυσικά, που έκανε τον Delacroix να κάνει αυτό το έργο-αφιέρωμα στο Μεσολόγγι, ήταν ο ποιητής λόρδος Βύρων, τον οποίο θαύμαζε πολύ, και που είχε πεθάνει εκεί, αφοσιωμένος στον αγώνα των Ελλήνων επίσης...

                                                                                 Ary Scheffer (1795-1858)

Ary_Scheffer_selfportrait

 

 

 

 

Πολύ σημαντικός Γάλλος ζωγράφος, που ανέπτυξε το δικό του, ιδιαίτερο στυλ, διαφοροποιούμενος από την εποχή του Ρομαντισμού. Εμπνεύστηκε και ζωγράφισε θέματα από τη λογοτεχνία ( έργα του Δάντη, του Γκαίτε, και του Λόρδου Βύρωνα) αλλά και από θρησκευτικά θέματα. Ήταν επίσης, ένας καταξιωμένος ζωγράφος πορτραίτων. Είχε κάνει τα πορτραίτα του Σοπέν, του Λίστ και πολλών άλλων διάσημων της εποχής. Η δεξιοτεχνία του φαίνεται και στην αυτοπροσωπογραφία του. Εμπνεύστηκε κι αυτός από την Ελληνική Επανάσταση κι έκανε το έργο "Σουλιώτισσες Γυναίκες".

  Ary Scheffer, self-portrait.

 

clip_image028

                                                                                  Karl Krazeisen (1794-1878)

clip_image005[1] Ο Karl Krazeisen, ήταν ένας Γερμανός αξιωματικός του στρατού, ένας φιλέλληνας και ερασιτέχνης ζωγράφος.. Πήρε μέρος σε Γερμανικές μάχες κατά του Nαπολέοντα (1813-1814) και το 1826, ακολουθώντας τον ρομαντισμό και τον φιλελληνισμό εκείνης της εποχής, ήρθε στην Eλλάδα προκειμένου να πολεμήσει υπέρ της ανεξαρτησίας των Ελλήνων. Πολέμησε ως εθελοντής στην Ελληνική Επανάσταση και φιλοτέχνησε τα πορτρέτα σπουδαίων προσωπικοτήτων του αγώνα χάρις στα οποία έγιναν γνωστά τα πρόσωπα των αγωνιστών. Πήρε μέρος σε σημαντικές μάχες όπως η πολιορκία της Αθήνας (1826). Ήταν ένας εξαίρετος, αυτοδίδακτος ζωγράφος και χαράκτης, που φιλοτέχνησε εκτός από πορτρέτα και Ελληνικά τοπία. Όσο παρέμεινε στην Ελλάδα, ζωγράφισε πολλά πορτραίτα και έργα, ανάμεσά τους υδατογραφίες, τοπία, αρχαιότητες, πολεμικές συνθέσεις και βέβαια τις προσωπογραφίες των πρωταγωνιστών του 1821. Τα περισσότερα έργα του έγιναν με μολυβί πάνω σε χαρτί. Δημιούργησε συνολικά, 19 πορτρέτα μορφών της επανάστασης, ενώ το σύνολο του έργου από την Ελλάδα είναι 91 πίνακες. Όταν επέστρεψε στο Mόναχο το 1827 προχώρησε σε λιθογράφηση των σχεδίων του και τα εξέδωσε σε 7 λευκώματα με τίτλο: "Προσωπογραφίες των διασημότερων Ελλήνων και Φιλελλήνων, μαζί με μερικές απόψεις και ενδυμασίες σχεδιασμένες εκ του Karl Kraizeisen". Τα λευκώματα αυτά, έγιναν πολύ δημοφιλή. Το 1926 η Εθνική Πινακοθήκη, με διευθυντή τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, αγόρασε τις λιθογραφίες 200.000 δραχμές..

clip_image008

                                             Πρόσφυγες του Αγώνα στην Αίγινα. Λιθογραφία του Karl Krazeisen.

Ο λοχαγός και αυτοδίδακτος ζωγράφος Καρλ Κρατσάιζεν, που έλαβε ενεργά μέρος στον αγώνα, ήταν ο άνθρωπος χάρη στον οποίο γνωρίζουμε σήμερα πώς ήταν η μορφή δεκάδων αγωνιστών της εθνεγερσίας.

 clip_image031                                                                                       Θόδωρος Κολοκοτρώνης

Σημειώνουμε ότι οι προσωπογραφίες των αγωνιστών, είναι σχεδιασμένες εκ του φυσικού, με ιδιόχειρες υπογραφές των απεικονισθέντων προσώπων. .

    clip_image029                        clip_image030       Κίτσος Τζαβέλλας                                                                                                                Κωνσταντίνος Κανάρης

clip_image032                                                                                               Μακρυγιάννης                           

Peter Von Hess (1792-1871)

Gess

 

Η περίπτωση του Βαυαρού  Peter Von Hess είναι ιδιαίτερη. Εξαιρετικός ζωγράφος, με ζωντανή σύνθεση, καλός κολορίστας, με εκφραστικότητα στις μορφές και “κινηματογραφική” απόδοση της δράσης των ηρώων....Έφθασε στο Ναύπλιο, συνοδεύοντας τον νεαρό Βασιλιά Όθωνα, το 1834 μετά από εντολή του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας, πατέρα του Όθωνα, και είχε την τύχη να γνωρίσει τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης και να ζωγραφίσει μέσα στα ερείπια. Εδώ βλέπουμε μια λεπτομέρεια του έργου που έκανε απεικονίζοντας την είσοδο του Όθωνα στο Ναύπλιο. Σημειώνουμε ότι το κεφάλι του αλόγου, αποτελεί σχεδόν αντίγραφο του γνωστου κεφαλιού αλόγου της ζωφόρου του Παρθενώνα..

peter von hess eisodos othona sto nafplio

 Ο Peter von Hess, φιλοτέχνησε 39 σκηνές σχετικές με τον αγώνα, καθώς και προσχέδια τοιχογραφιών τα οποία επρόκειτο να διακοσμήσουν  τις στοές των κήπων του παλατιού στο Μόναχο αλλά και τους τοίχους των ανακτόρων του τσάρου Νικολάου Α΄ στην Αγία Πετρούπολη.. Έχει αφήσει πάρα πολλά και σημαντικά έργα που περιγράφουν σκηνές του αγώνα απο διάφορες περιοχές της Ελλάδας..

clip_image033             clip_image034  

 

clip_image035

                                                  Auguste Vinchon (Paris 1789 - Ems 1855)

Auguste Vinchon.autoportraitO Auguste Vinchon, ήταν ένας σημαντικός Γάλλος ζωγράφος, βραβευμένος με σημαντικά βραβεία της εποχής που εξέθετε τακτικά στα επίσημα γαλλικά Salon από το 1822 μέχρι το 1855. Επίσης ήταν ένας καλλιτέχνης που είχε εκτελέσει πολλές ζωγραφικές παραγγελίες για την ιστορική πινακοθήκη του château de Versailles, κάτι που αποδεικνύει από μόνο του την αξία του καλλιτέχνη. Ειδικευόταν στις ιστορικές απεικονίσεις.

                                                                                        

samothraki

 

 

 

                                        Auguste Vinchon, self-portrait

 

 

Auguste Vinchon, After the massacre of Samothraki, 1827 

 

                                  Adam Friedel (1766-1836)                                                    

clip_image036

Ο Δανός Adam Friedel έζησε στην Ελλάδα από το 1821 έως το 1824. Αγαπούσε την τέχνη και παρά τον τίτλο του αντισυνταγματάρχη δεν είχε καμία σχέση με τον στρατό. Γνώρισε από κοντά τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη, τον Μπότσαρη κι άλλους ήρωες. Άρχισε να σχεδιάζει τις μορφές τους...Όταν επέστρεψε στην Αγγλία, κυκλοφόρησε 241 λιθογραφίες-πορτρέτα αγωνιστών.. Χάρις σε αυτά τα πολυάριθμα έργα πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες έμαθαν τα πρόσωπα των αγωνιστών- ηρώων.

                                                                    

 

 

                                                                   Portrait of Bouboulina

 

                                                                                                                              

mve_000525 Portrait of Theodoros Kolokotronis, 1828, coloured lithography

                                                                  

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

        Francois-Emile de Lansac (1803-1890)

clip_image038

 

 

 

 

 

 

Ο Lansac  συνεργάστηκε με τον Scheffer. Τελειώνοντας την μαθητεία του δίπλα στον Scheffer, εξειδικεύτηκε στα πορτρέτα, τις στρατιωτικές σκηνές και τις ιστορικές απεικονίσεις. Γνωστό του έργο εμπνευσμένο από την Ελληνική Επανάσταση είναι "Η Έξοδος του Μεσολογγίου".

 

 

 

                                                                                          Louis Dupré (1789-1837)

Ήταν Γάλλος ζωγράφος, φιλέλληνας και αρχαιολάτρης. Τον Φεβρουάριο του 1819 ήρθε στην Ελλάδα μαζί με τρεις Άγγλους περιηγητές (Heyet, Hay και Viwian). Εκείνοι θα αναλάμβαναν τα έξοδα, αυτός θα τους παρέδιδε ως αντάλλαγμα, εικόνες των μνημείων και των τόπων της χώρας. Οι τέσσερις ταξιδιώτες πήγαν στην Κέρκυρα, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, τα περίχωρα της Αττικής και τα νησιά του Σαρωνικού.Το 1821 απεικόνισε την πρώτη πράξη της Επανάστασης..           BKS120593103  01                                   Louis Dupre, Ο Νικολάκης Μητρόπουλος υψώνει τη σημαία στο φρούριο των Σαλώνων, 1821

                                                                    Ambroise Louis Garneray, (1783-1857)

O Louis Garneray ήταν ένας Γάλλος ζωγράφος, που ειδικευόταν στις θαλασσογραφίες, καθώς έγινε ναυτικός σε ηλικία μόλις 13 ετών, ενώ αργότερα έγινε κουρσάρος..Μετά από φυλάκιση 8 ετών στην Βρεττανία αποφυλακίστηκε κι αποφάσισε να αφοσιωθεί στην ζωγραφική. Ήταν γιός του ζωγράφου Jean-François Garneray (1755–1837), που ήταν ζωγράφος του Βασιλιά της Γαλλίας, ως μαθητής του Jacques-Louis David.Το 1827 ο Garneray ήρθε στην Ελλάδα προκειμένου να ζωγραφίσει την Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Το έργο του αυτό είναι από τα πλέον γνωστά. Ήταν ένας πολύ καλός ζωγράφος και συγγραφέας και διετέλεσε και διευθυντής του μουσείου της Rouen. Ο  Herman Melville,τον αναφέρει μάλιστα στο πασίγνωστο μυθιστόρημά του Moby-Dick, λέγοντας πως ο Garneray έχει κάνει τις πιο πιστές απεικονίσεις φάλαινας που έχει δει.

Naval_Battle_of_Navarino_by_Garneray                                                                       Garrneray, Naval fight in Navarino

                                                             Ludovico Lipparini, ( 1800 - 1856)

O Ludovico Lipparini, ήταν φιλέλληνας Ιταλός ζωγράφος. Διάσημα έργα του που έχουν σχέση με την επανάσταση είναι Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Ανεξαρτησίας,ο Όρκος του Λόρδου Βύρωνα κι ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη, που είναι ένα εξαιρετικό έργο. Θα κλείσουμε αυτό το αφιέρωμα με ένα έργο του λιγότερο γνωστό, τον “Κλέφτη”, ως σπονδή στον μεγάλο, άγνωστο ήρωα που πολέμησε στα βουνά για την Ελευθερία..

u95w6  

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...